Deze maand zal niet veel stof opleveren, uiteindelijk vertrekken we al de 14e naar Frankrijk, nabij Orléans, en van daar richting Toulouse.
Beetje zorgelijk, de situatie omtrent ons beider gezondheid, Margrete is toch wel heel veel verzwakt na haar kortstondige longontsteking, bij de minste of geringste inspanning moet zij uitgebreid rusten, en ik heb voor mijn schildklier een verdubbelde dosering voorgeschreven gekregen; zelf voel ik nog geen verschil maar Odilia heeft na twee dagen al laten weten in het licht te kunnen zien dat deze verdubbeling een aanzienlijke verbetering aan de schildklier oplevert. Genoeg medicatie voor drie maanden meegekregen, dus ik kan vooruit!
Natuurwezens hoeven zich nooit zorgen te maken over hun gezondheid, zij vinden dat maar een hoop gedoe van mensen met hun lichaam, blij dat ze daar geen last van hebben.
Onze reiswezens leven wel met ons mee hoor, ze zien aan ons licht of we het goed maken of niet, en uiteindelijk zijn zij wel afhankelijk van ons, b.v. of de reis wel zal doorgaan, want daar verheugen zij zich heel sterk op, en het autowezen evenzeer!
Onze reiswezens leven wel met ons mee hoor, ze zien aan ons licht of we het goed maken of niet, en uiteindelijk zijn zij wel afhankelijk van ons, b.v. of de reis wel zal doorgaan, want daar verheugen zij zich heel sterk op, en het autowezen evenzeer!
En toen Margrete nogal overstuur raakte vanwege een defecte smartphone (reisfoto’s!!) vertelden onze reiswezens dat ze konden zien dat de lampjes in haar hoofd heel raar deden, en mijn licht was ook niet helemaal helder, zagen ze.
Wat hun leven betreft: de schaatsbaan is gestopt, het ijs is aan het ontdooien en de tent wordt leeggeruimd en afgebroken. Hadden ze tijdens dit proces nog wel contact met hun grote vriend het opper-contactwezen, hun goede vriend? Nauwelijks. Hij was er nog wel, dus zonder bezoekers, maar had het allemachtig druk met het proces van afbraak, moest ervoor zorg dragen dat alles op rolletjes verloopt en niets beschadigd wordt, dus maar weinig tijd voor onze jongens, totdat hij er ineens niet meer is. Dat laatste tot blijdschap van de fontein waar de schaatsbaan bovenop staat, die kan weer tot leven komen, grote vreugde voor het fonteinwezen!
En ook het autowezen merkt verandering, voorvoelt dat er iets aan het naderen is. In zijn woorden: de pakketjes blijven lang liggen. Ja, we zijn de auto al een beetje aan het inrichten voor de grote reis, onderin voorraden en boven op de plank beddengoed..
De week vóór ons vertrek gaat ’t wat onze gezondheid betreft beter, optimisme dat we het aankunnen komend weekend te vertrekken. Maar nu een bedreiging van heel andere aard: crisis in de wereld betreft brandstof! Niet zozeer dat de prijs van benzine en diesel enorm zijn gestegen – dan wordt onze reis maar wat duurder, maar wat als we in zuid-Frankrijk zijn en er een rantsoen ingevoerd wordt? Kunnen we misschien niet eens meer naar huis!
Odilia gevraagd of dit gaat gebeuren: zij vertelt dat zij hier over niets mag zeggen, absoluut niets, dus geen enkel advies.
Dan maar een andere voorzorgsmaatregel, vier jerrycans voor 10 liter gekocht, voor reserve.
Odilia gevraagd of dit gaat gebeuren: zij vertelt dat zij hier over niets mag zeggen, absoluut niets, dus geen enkel advies.
Dan maar een andere voorzorgsmaatregel, vier jerrycans voor 10 liter gekocht, voor reserve.
Ze gevraagd of zo’n laat bezoek voor hun anders is, merken ze verschil?
Ja, dan zijn de reiswezens van de mensen in de zaal al klaar met uitwisselen en zijn ze allemaal weer op hun plaats bij hun eigen persoon, voor ons veel gemakkelijker, en sneller. En we voelen dat de mensen meer moe zijn, dat ook, maar dat maakt voor ons op zich geen verschil.
En als laatste, we laten ons huis niet leeg achter, een goede vriendin van ons komt er een tijdje van Scheveningen genieten, een wel zo geruststellend idee.
- Kroniek
- Kroniek 2026
- januari
- februari
- maart
- april
- mei
- juni
- juli
- augustus
- september
- oktober
- november
- december