Bij het dorp Hamont Achel (51.261144 / 5.511077), dichtbij het Nederlands Bergeijk, in het bos langs een goed berijdbare bosweg op de Haarterheide, liggen twee grafheuvels.
Odilia laat weten dat ze graag wilt dat we met de achterste contact maken.
Ik ga als representant staan: Welkom, ik heb al veel begrepen via jullie reiswezens.
Margrete: Heb je nog vragen? Eigenlijk maar één: Is dit alles echt waar?
Magrete: Ja, ze vertellen de waarheid, en ik begrijp dat die moeilijk te geloven is. Ik voel het Grote Lichtwezen nabij, kun jij ’t ook voelen? Ja, een beetje, het lijkt wel of ze zo uit het verre verleden in het heden stapt, en voor ons heeft dat verleden eigenlijk afgedaan; wat een vreemde ervaring. Natuurlijk weet ik wel dat dat verleden er echt geweest is, anders zouden wij er nu niet zijn, maar we hebben er geen verbinding meer mee. We zijn geen cultische plaats meer al krijgen we wel veel bezoekers die wel over ons praten, maar niet met ons, of al helemaal niet via ons met de lichtwereld, heel jammer. Ze zien ons als toeristische attractie, en zo liggen we hier maar te liggen, zonder verdere taak. En nu staat er ons zomaar iets bijzonders te gebeuren, we zijn er niet op ingesteld! Maar ik wil wel zeggen: ze is bijzonder welkom! En fijn dat ze ons heel voorzichtig benadert, dan kunnen we wennen en ons langzaamaan weer verbinden met het verleden.
Margrete: liggen er hier nog meer in de buurt? Ik denk van wel, maar ook die verbinding is weggezakt. We zijn echt heel inactief geworden, alle verbindingen kwijt geraakt. Alleen ik en deze naast me, meer weet ik niet.
Later laat Odilia ons een beetje geëmotioneerd weten: Ik heb heel voorzichtig contact gehad en ben er heel blij mee.
Zuidwaarts, naar Meeuwen, de Heksenberg op de Ophovenderheide (51.066070 / 5.529366); aan het einde van de weg, een klein stukje het bos in, er staat zowaar een bordje, maar niet de naam erop. Nog even doorlopend ligt achter het bord een redelijk hoge grafheuvel. Wij waren er eerst voorbij gereden, maar de reiswezens waren al uitgestapt en aan hun taak (te informeren wat er te gebeuren staat) begonnen. Odilia gaf aan (zoals altijd via Margrete): Maak maar contact, de reiswezens zijn er al bezig. Ik weer als representant: Ik heb al iets gehoord, maar vertel toch maar. Margrete vertelde het verhaal. Mmmm, ik weet niet of ze iets aan mij heeft hoor! Margrete: Odilia heeft jou zelf geselecteerd, dus zij verwacht van wel, bespreek het zelf maar met haar en geef je aarzeling aan. En eh, ik vind wel dat je een heel verkeerde naam hebt. Ach, kinderen geven me veel plezier, die rennen me op en af.
Margrete: En heb nu een goede tijd met het Grote Lichtwezen!
Oostwaarts, richting de Nederlandse grens, ligt Maasmechelen, (50.970900 / 5.653800), een gebied met veel grind, aangebracht door de Maas. Hier is een natuurpark aangelegd, met een ruime parkeerplaats en informatieborden, en nieuw aangelegde paden. Kies je de rechterdoorgang en buig je rechts af voor de heuvel, dan zie je een gegraven meertje met ernaast een heuvel van zand. Verspreid zie je veel keien liggen, waarschijnlijk heel decoratief over het gebied verspreid, maar het tweede groepje stenen langs het pad doet wel oorspronkelijk aan. Odilia bevestigt onze vermoedens, en stelt voor met een woordvoerder contact te zoeken want er zijn hier veel lichtwezens. Ik als representant: We zijn er wel, al is er veel met ons gerommeld, veel stenen liggen niet helemaal op hun eigen plaats, maar wel dichtbij en die afstand is te overbruggen, al is het niet prettig. En het scheelt dat we met velen zijn, we hebben onderling contact en kunnen elkaar ondersteunen. Het Grote Lichtwezen is zeer welkom, zij kan ons nog meer ondersteuning geven. Ja hoor, laat haar maar komen.
Later laat Odilia weten dat het contact met de vorige, de Heksenberg goed verloopt; hij twijfelt nog sterk aan zichzelf, maar dat komt wel goed, en waar jullie nu zijn, dat enthousiasme en die openheid is overweldigend! Ik ben er heel blij mee, dank jullie wel!