Weer thuis

AWEER THUIS

Een paar dagen na onze thuiskomst van de reis door Frankrijk krijgen van de reiswezens te horen dat het autowezen zich niet zo prettig voelt, hij staat nu al een aantal dagen stil, vraagt zich af of dit zo blijft, heeft gehoord  dat er wat krasjes in de lak zitten, kortom, hij wil weten waar hij aan toe is.
Begrijpelijk, toen we laat in de ochtend thuis kwamen zijn wij direct begonnen met uitladen, en opruimen, en dat was heel wat! In alle drukte hebben we verzuimd nog even contact met ‘m te maken en nog even bedanken voor de goede reis over al die rare weggetjes, smalle paden langs afgronden en scheuren over snelwegen. 
Naar de Action, een tube anti-kras gekocht, eerst schoonvegen en daarna poetsen. Maar ook alweer een bezigheid zonder contact, want na het poetsen werd er op mij gewacht met warme soep.
Zodoende liep het daarop volgende contact weer via de reiswezens: Het autowezen heeft het zeer op prijs gesteld dat ie is gewassen en dat de krasjes zijn aangepakt. Daarop zijn Margrete en ik maar even echt met ‘m gaan praten, ‘m bedankt voor een goede reis en uitgelegd dat we nu even aan rust toe zijn, dus geen uitstapjes voorlopig; gaat wel weer komen tzt. Hij vertelde nog dat hij het fijn vond zo dicht bij huis geparkeerd te staan, konden de reiswezens makkelijk contact met ‘m maken, doen ze elke dag, zijn echt heel goede vriendjes geworden (horen we ook geregeld van de reiswezens), en begrijpt dat wij even aan rust toe zijn, maar wel prettig dat we er nu contact over gemaakt hebben, en voelt ook van ons uit veel meer verbondenheid met hem dan eerder, ook fijn. En dat hebben we ‘m beaamd.
Na dit gesprek, de reiswezens: Zien jullie nu hoe zijn licht veel meer is gaan stralen?! Jazeker, ahum.
 
 
Nu weer thuis, kunnen we eindelijk weer op dinsdag in extra verwarmd water gaan zwemmen in het zwembad bij ons om de hoek. Voor Margrete is het anders te koud, houdt ze de hele dag spierpijn na. Natuurlijk gaan de reiswezens graag mee, veel mensen -> veel uit te wisselen. Wat we al van ze wisten is dat ze niet met ons mee geen het water in; waar verblijven jullie dan wel eigenlijk? Gewoon, hangen in de ruimte, samen met andere reiswezens die een beetjes los durven, en verder bij de mensen als ze uit het water komen en zich gaan afdrogen. En de reiswezens die niet los durven? Die blijven een beetje plakken aan het lichaam waar ze normaal ook zitten, maar worden dan in een soort van bubbel gezet om droog te blijven. En die bubbel dan, wordt die niet nat? Nee, niet echt, weten we niet precies, zijn we niet mee bezig.
 
 
Fout gelopen
Op donderdag gaan Margrete en ik altijd even naar de wijkmarkt, vooral vanwege de paar biologische kramen, en winkel in dezelfde straat. Vandaag wilden we dit ook gaan doen, maar we hadden ook enkele aanbiedingen van biologische groenten gezien van de twee supermarkten om de hoek. Daar zijn we eerst naar toe gelopen om te kijken wat daarvan voor onze gading te vinden was. Normaal gesproken gaan onze reiswezens heel trouw uit zichzelf met ons mee naar de markt, we hoeven ze dan heus niet te roepen, want ze hebben daar heel veel vriendjes, en een snoepkraam waar het snoep open en bloot uitgestald ligt. We waren al de hoek omgegaan op weg naar de markt toen Margrete ineens voelde dat ze erop attent werd gemaakt dat de reiswezens niet met ons meegekomen waren. Waar zijn ze? Even roepen en Margrete voelde “iets” weggaan, iets energetisch (zo voelt het) om onze roep over te brengen. Even tot tien tellen en daar waren ze, een beetje verbaasd klinkend: Jullie hebben ons geroepen? Ja, waar waren jullie? In de winkelstraat, daar liepen jullie toch langs! Dat klopt, en bijna altijd als we daar langs komen sturen we ze naar de winkelstraat, daar zijn altijd wel wat (soms heel veel) mensen, kunnen ze uitwisselen. En soms vergeten we ze te sturen, en gaan ze uit zichzelf. Prima, want ze weten van daaruit de weg naar huis. 
Nou ja, dit keer hadden wij ze dus even moeten vetellen dat ze niet  naar de winkelstraat moesten gaan, maar bij ons moesten blijven. 
Dus nu snel door, op naar de markt! En weg zijn ze! (en ook van de markt weten ze de weg terug c.q. worden ze naar huis terug begeleid, dus mogen ze nog “een theekopje” langer blijven als wij weer naar huis gaan. Zo zoeft alles op rolletjes! 
Roept wel twee vragen op: Wie of wat heeft Margrete laten voelen dat de reiswezens niet mee waren? Margrete heeft duidelijk gemerkt dat zij hierop attent werd gemaakt.
Wat was / is het dat Margrete van haar “weg” voelde gaan om de reiswezens naar ons toe te laten komen?
Deze vragen aan 0dilia voorgelegd: Even kijken, wat zou in jullie taal een passende benaming zijn? Ik denk “beschermingswezens’, die erop letten dat wanneer jullie reiswezens zeg maar op pad zijn en dat dit altijd een risico inhoudt dat jullie elkaar kwijtraken, dat die dan de verbinding bewaken en indien nodig tijdig kunnen waarschuwen. En wat Margrete voelt als jullie je reiswezens terugroepen, dat zijn een soort verbindingswezens, die speciaal voor dit doel zijn gecreëerd. 
Direct hierna reageerden de reiswezens spontaan: Ja, die kennen we, die merken we vaak bij ons, maar we hebben er nooit contact mee, waarom zouden we, voor ons verder niet interessant.