Utrecht

Begin juli staat de heling gepland voor het pand waar in de oorlog de Sicherheitspolizei mensen hardhandig verhoorde, vaak de dood tot gevolg hebbende. Ze deden dit o.a. met het zgn. duikbootspel, wat tegenwoordig waterboarding heet. Het pand bevindt zich aan de Maliebaan 74 in Utrecht.

Toen wij vooraf de omgeving gingen verkennen, had Odilia ons al geadviseerd daar ter plekke een steen neer te leggen, waarvan al een voorbereidende werking kon uitgaan. Zij gaf nu aan dat deze steen hard gewerkt had. We moesten ook zeker onze tijgeroog pilaartjes meenemen, ter bescherming van onszelf. We moesten met elkaar een cirkel vormen, handen in elkaar, als een front van harmonie, en erop alert zijn dat er geen onderlinge wrevel zou zijn, want dat is iets waarop de tegenkrachten kunnen ingrijpen, en die zijn hier sterk aanwezig. Er hangen daar nog veel zielen of zielsdelen die nog niet vrij hebben kunnen komen; nodig ze uit om in te stappen en zich te laten leiden naar het licht. Oefen beslist geen druk uit, en geef aan dat wie nu nog niet kan, ook op een later tijdstip kan volgen.

Daarna liep een ieder meer op zichzelf rond nabij het gebouw. Odilia had al aangegeven dat we in de drukte van de start van de Tour de France prima onopvallend konden blijven, moeilijk vatbaar voor de tegenkrachten. We sloten ook weer in goede harmonie af, en een ieder begaf zich huiswaarts.

Op weg naar huis kwamen we in een lange file terecht met flink wat oponthoud. Later hoorden we van anderen, die in een andere richtingreden, dat ook zij flink oponthoud hadden ondervonden. Odilia gaf aan dat dit de uitwerking was van het feit dat we na afloop niet gesmudged hadden, ter reiniging en afsluiting; hierdoor hadden de tegenkrachten toch nog enige grip op ons gekregen. Dit zou zich ook kunnen uiten in een sterk voelbare vermoeidheid. Overigens kwam een ieder wel goed thuis! Odilia gaf nog wel aan dat dit ritueel nog lange tijd zal doorwerken.