Salzwe-del – Wolfs-burg -(Saksen Anhalt) – 2

Salzwedel – Wolfsburg (Saksen Anhalt) -2

Bornsen Steingrab 1, Salzwedel. Ligt in veld, een contactwezen komt naar ons: Ik snap nu waarom de deva langs is geweest: Ze is terug! En een nieuwe taak! Wat fijn!

Drebenstedt Langbett, Salzwedel.
In maisveld, vlakbij staan 3 windmolens. Odilia: Alleen de hartverbinding! Lichtwezen heeft zich te ver teruggetrokken.

Molmke Steingrab, Salzwedel. In aardappelveld; het contactwezen ziet het licht van Odilia’s steentje. Ik: Daarvoor hebben we je laten komen, is het de moeite waard? Geeft niet hoor, ik ben net wakker,had toch niks te doen, leuke afleiding. Maar dat licht begrijp ik nu, en nog een nieuwe taak, ook leuk voor mij! Maar dan moet mijn Lichtwezen nu wel wakker worden, dan wil ik nu er naar toegaan. Dag!

Diesdorf Steingrab 3, Salzwedel. Het Lichtwezen: Ik ben in de war, wat ik zie dat kan niet, eerst jullie contactwezen en nu jullie ook, en de deva is langs geweest, dat kan maar één ding zijn, maar dat durf ik niet uit te spreken. En dat klopt!

Er moet ook een no. 2 in de omgeving zijn, maar het ontbreekt ons aan gegevens.

Diesdorf Steingrab 1. Vanaf de drukke weg te zien bij een boomgroep. Even verder parkeren op een inrit, achterom lopen. De reiswezens zijn ons natuurlijk ruim vóór. Zodra wij het contact aangaan vraagt het contactwezen om Afscherming, kan mijn Lichtwezen afscherming van de weg krijgen, kunnen jullie daarvoor zorgen?!! Niet wij, maar het Grote Lichtwezen dat terug is wel, en die kan voor jouw lichtwezen ook een nieuwe taak regelen, direct na dit gesprek, nog heel even geduld. Die weg is verschrikkelijk, moet je horen! Ja, dat doen we, komt echt in orde.

Schadewohl Steingrab 2, Salzwedel. Ligt op flinke afstand bij een boomgroep midden in koren – aardappelveld. Grote teleurstelling voor de reiswezens: het contactwezen weigert mee te komen! Kunnen ze maar moeilijk verkroppen: We konden ‘m niet verwurmen (raar woord, hebben we van haar lichaamswezen!), is de eerste keer dat het ons niet lukt. Odilia komt nader verklaren: Zowel het contactwezen als het Lichtwezen zijn zich aan het terugtrekken, en dat al in een gevorderd stadium. Ik blijf het proberen, maar zal wel de nodige tijd vergen.

Nettgau Steingrab, Gladdenstedt, Salzwedel. Ligt midden in een veld met jonge mais. Vertrouwd recept: de reiswezens gaan een contactwezen “ophalen”. Ze zeggen dat jullie een boodschap hebben voor mijn Lichtwezen. Een heel belangrijke boodschap zelfs. Herinner je het Grote Lichtwezen van vroeger nog? Dat is wel heel erg lang geleden! Ze is terug, kijk maar bij je Lichtwezen. Ik zie het, de vogels vliegen op, geschrokken van haar licht. Ze heeft een nieuwe taak voor je Lichtwezen, en dus ook voor jou! Nou, heel graag, zo is het niks, maar dan wil ik nu ook daarheen. Ik vertel ‘m nog over de steentjes, dan kan hij terug.

Om bij deze te komen: parkeren op de super grote parkeerplaats van Sonae Arauco, takes the wood further, een immense fabriek met grote rokende schoorsteen voor de productie van houten meubelen. De ene na de andere vrachtwagen met aanhanger reed er naar binnen. Indrukwekkend.

Bickelstein, Ehra, Wolfsburg, N Saksen.

Er is daar in het bos een mooie ruime plek omheen gecreëerd, met zitbankjes; aan het begin van het pad staat wat informatie.
We spreken het Lichtwezen aan: Welkom! Hij heeft (nog) geen bezoek van de deva gehad, weet van niets, maar vraagt mij wel wat dat is in mijn hand, het steentje dat het licht draagt van Odilia, het Grote Lichtwezen.
Hij kijkt verrast, maar herkent het direct. Wat hem nog meer in de war maakt is dat hij haar rondom deze plek ook zelf waarneemt.
Ik geef uitleg. Hoe verrast hij ook is, hij weet onmiddellijk dat het waar is. Het bericht over een nieuwe taak maakt hem nog blijer, grandioos, en contact via steentjes een uitstekend idee, passend bij “haar”. Dan raakt hij ongeduldig, kan het nu? En veel dank! Dag!

Nordsteimke Dolmengrab, Wolfsburg / Braunschweig, N Saksen. De laatste van deze reis! Ligt daar armzalig naast zo te zien een recent aangelegd fietspad; er staat wel een uitgebreid gedetailleerd info-bord, waarop te lezen valt dat dit hunebed uitgebreid gerestaureerd is en al tweemaal verplaatst. Direct bij aankomst voelden wij beiden er geen enkele energie, het voelt leeg. Is geen krachtplaats meer, integendeel eerder een zuigende energie dan gevende, triest. Het steenwezen beaamde onze ervaring; er is vroeger wel een Lichtwezen geweest. Voor dit engelwezen was geen plaats meer op aarde, er moesten huizen gebouwd worden op zijn lokatie.

Met zicht op een buitenwijk van Wolfsburg gaan we overnachten pal naast een veld koolzaad (jammer genoeg uitgebloeid), in de schaduw van een brede boom. Het is drukkend warm, we zien donkere wolken maar die drijven over. Het voelt hier nog volledig landelijk, stil. In de verte een man met zijn hondje, maar niet dichtbij gekomen. Hoe is het mogelijk, aan de andere kant van waar we de buitenwijk zien, zien we huizen in aanbouw. Niet ver naast de auto ligt een stapel stenen, lekker grote keien die ik heel goed kan gebruiken voor ons landje aan de Reeuwijkse Plas, zwaar genoeg om bij stevige westen wind de golfslag te breken. Een stuk of zes klaar gelegd om ’s ochtends in te laden. De reiswezens: Heb je wel gevraagd of ze mee willen? Wel bij stil gestaan, maar mijn indruk is dat ze hier zijn neer gekwakt en geen enkele functie hebben, in Reeuwijk komen ze aan het water te liggen, lijkt me toch veel leuker voor ze. Ik wil gaan slapen, en vraag aan de reiswezens: willen jullie dat gesprek met ze aangaan? Als ze niet willen laat ik ze heus wel liggen. De volgende ochtend worden we al om 5 uur wakker. Uitkomst: Ze weten niet wat water is! Ze hebben hier wel vriendjes, en zijn niet bepaald avontuurlijk, en in een auto is niet leuk voor ze, maar ze stemmen toch in en hopen er maar het beste van. Dank jullie wel, jullie maken jullie naam helemaal waar: Reiswezens Plus Plus! Ze glunderen, weten we, kunnen we helaas niet zien.

Vier uur rijden naar Ede, Margrete’s dochter en onze kleinkinderen. Ik heet daar Opa!! (bonus)