Oost van Lünen-burg – 3 – Natuurlijke Wezens

Oost van Lünenburg – 3

Dahlen Steingrab (Lüneburg). Onder bomen in korenveld, niet ver van de weg. Wij volgen kale wielsporen. Hartverbinding of toch contact? Er komt een contactwezen, maar wil wel naar de achterkant; scheelt niet veel. Weet niets van de deva; wij vertellen over het Grote Lichtwezen en een nieuwe taak; bij afscherming veert hij op: Graag, wanneer, nu? Direct na dit gesprek. Graag.

Barskamp Steingrab 1 – 7(Lüneburg).

Wij ontdekken er hier maar één, waarvan het Lichtwezen behoorlijk suffig overkomt.
We krijgen de indruk dat de overige nummers in het Schieringer bos liggen, aan de andere kant van dezelfde gemeente.

Schieringer Forst (bos), Barskamp, 5 km verder. 2 Langbetten en enkele Steingräber. Hier mag niet gereden worden, en de Waldweg verderop is versperd door een grote graaf- of grijpmachine met enorme stofwolken er omheen. We geven deze lokatie door aan Odilia.

Tosterglope Langbett (Lüneburg). Voor de houtkap hebben ze er dwars overheen gereden. Al speelt de behuizing in de tegenwoordige tijd een ondergeschikte rol, het is zonder meer zeer respectloos en dat wordt door de etherische wereld wel degelijk gevoeld. Geen wonder dat wij beiden in eerste instantie veel argwaan proeven. Na even rustig rond kijken gaan we toch maar het gesprek aan. De reactie van het Lichtwezen voelt zeer afstandelijk, en begrijpelijk. De deva is wel langs geweest, maar met welk doel is aan ‘m langs gegaan. Hé, nu is ze er weer! Wij vertellen van de terugkeer van het Grote Lichtwezen: Wat moet ik ermee? Ik weet niet of ik daar blij mee ben. Dan over een nieuwe taak. Dat geeft een andere kijk. We leggen nog even uit over de steentjes en wensen ‘m het beste. De reiswezens vullen nog aan dat zijn contactwezen ook heel zwaar voelt: als het om een mens zou gaan dan zou hij flink voorover gebukt lopen. We leggen een stukje koek voor ‘m neer. Hoef ik niet. We laten ’t toch liggen. Wij houden vlakbij in de schaduw onze lunchpauze, de reiswezens gebruiken die tijd om daar nog wat licht te brengen. Ze vertellen ook dat het contactwezen toch nog naar het koekje is gegaan; ze hadden ‘m verteld dat wij bijna weggingen en dat, als hij dat wilde, ze hem nu nog de plek van het koekje konden wijzen. Ondanks zijn chagrijn is hij hierop ingegaan! En wij hebben hier voor hun welzijn nog de hartverbinding gedaan.

Nahrendorf Steingrab.

Midden in korenveld bij bomen.
De reiswezens een contactwezen laten halen, die vnl. geluisterd heeft. Dan komt zijn vraag: Wat is een koekje?
Wij begrijpen wel waar die vraag vandaan komt!

Sammatz Findling. Helaas maar één weg die erheen leidt, maar rul zand, dat wil ik onze auto (en onszelf) niet aandoen, Odilia gaat op zoek

Wietzetze Langbett. We kunnen een heel eind met de auto op het bospad, het laatste stuk moeten we lopen, langs 2 velden en stukje bos, daar ligt hij, aan de rand van het bos vlakbij het veld. Groots! Met info-bordje erbij. Van de deva weet hij al dat “ze” terug is (in hun taal weinig gebruik van namen, en van zo’n grootheid als het Grote Lichtwezen al helemaal niet; anderzijds spreekt Odilia ook zelden over Margrete, maar over ze), maar over een nieuwe taak wist hij niet, en dat is het meest wezenlijke. Zeer verheugd! Verder nog verteld over het contact via de steentjes. Veel dank!

Harlingen Steingrab 1+2.

Lang zoeken, enerzijds vanwege de versperde spoorwegovergang, anderzijds omdat er in dit gebied twee (of drie) dicht bij elkaar liggen, deze met de naam Harlingen, de andere ook in de gemeente Harlingen, maar met de naam van een andere gemeente (Wietzetze).

Uiteindelijk gevonden, en in zeer trieste staat: het bos rondom hem is verwoest, alle bomen gekapt, veel afval-hout achter gelaten, duidelijk zichtbare diepe heel brede bandensporen; Al mijn vrienden gewelddadig weggehaald. “Ze is terug”, gehoord van de deva, maar wat heb ik daaraan? Maar jullie hebben het over een nieuwe taak, dat geeft perspectief! Verontschuldigt zich dat hij zich tegen ons nogal terughoudend opstelt, maar ik kan niet anders.
We begrijpen hem, laten we hem weten. We laten je verder maar met rust, genoeg verstoring geweest. Dag.

Wietzetze Steingrab.
Ligt aan de andere kan van de spoorbaan, maar de overweg is versperd.
Ik vond het genoeg voor vandaag, half 7!
Margrete gaat alleen, lopend, 2 x 900 m.
Daar contact gemaakt, en ruim een uur later meldt zich, via de reiswezens, het contactwezen bij de spoorbaan.
Vraagt naar het koekje (‘m vast door de reiswezens als lokkertje voorgehouden.)
Wij vertellen ‘m onze boodschap voor zijn Lichtwezen, en hij vertelt dat de deva is geweest en verteld heeft dat “ze” terug is. We bedanken ‘m hartelijk, hij vraagt nog even of we dat (stukje) koekje wel laten liggen, dat verzekeren we hem!

Woensdag 14 juni.

Overnacht vlakbij de open gebroken spoorwegovergang. Er zal hier toch geen verkeer komen?
Het is niet dat we er een sport van maken om op de weg te gaan overnachten, maar in de bossen stikt het van de muggen!
Zonnig, met ’s middags wat wolkjes en meer drukkend, 23 C

Hier is het op zijn plaats om even uit te wijden over ons Reis-hulpwezen. Vandaag hebben we – ogenschijnlijk heel toevallig – ontdekt dat we één bestemming niet op de kaart hadden aangetekend, en zouden ‘m dus overgeslagen hebben. Zo maar op tijd ontdekt! En ook – even toevallig – ontdekten we dat ik thuis bij de voorbereiding een lokatie verkeerd op de kaart had aangetekend, scheelt ons zo’n 100 km voor niets omrijden! De fout kon ontstaan doordat er twee plaatsen dezelfde naam dragen. Je kunt hierbij aan toeval of puur geluk denken, maar Odilia kon duidelijk zien dat dit de werking was van ons Reishulpwezen. En deze keren was het heel duidelijk, maar we hebben wel vaker gemerkt dat “het toeval” ons vaker opvallend gunstig gestemd was. We hebben voor hem hier de hartverbinding gedaan om hem zijn verdiende hulde en dank te betuigen !