Menhirs en grafheuvels Saarland (verslag Johan en Inge)
Op naar Wetzstein Assweiler. (Assweiler: 49.212691-7.174178)Moeilijk te vinden, staat in een aardappelveld. Dankzij foto op internet vinden we hem. Ik kom er en de steen zegt: “Ik ben gevonden. Als wezen vast in de aarde, maar in de wereld van de lichtwezens nu niet meer vast!” Een dankbare reactie. Hij had nog een vraag aan mij om toch nog steen van Odilia bij de Gollenstein te leggen voor de continuïteit! Anders wordt het zo zwaar voor Gollenstein.
Nu dus op verzoek een keer extra naar Gollenstein! Bij de Gollenstein een steen half ingegraven. Het werd daarna een ronde energie om de Gollenstein. Groot en rond.
Daarna door naar twee Felzen, Schindtaler Fels(Oberwuerzbach:49.242143-7.136496) en Eichertsfelshöhle (Oberwuerzbach: 49.251300)die te diep in het bos lagen om nog naar toe te gaan. Op afstand gewerkt. Het eerste beeld was van zich vervelende olifanten in een oude dierentuin die wat met hun hoofden schudden. Dat verwerd tot een beeld van 2 oude mannen die de heuvel af kwamen naar ons toe. Ze wilden contact en ook met Odilia verbonden worden. Beetje treurig en eenzaam. Voelde voor mij een beetje alsof er een vloek over ze was uitgesproken. Fijn om toch voor beide rotsen en wezens een steen gezocht te hebben die we mee hebben genomen om bij Odilia te leggen.
12-08
Drie kapuziner rock-art, Kerlingen (Kerlingen:49.319700-6.674700)
Moeilijk vinden, het werd verstopt. Laag zand, takken maken tekeningen onzichtbaar, verborgen. Dit komt omdat er een laag aarde van hoger naar beneden is gevallen (of opzettelijk gestort?) en tegen de rotsen aan ligt. Een dode boom meer naar rechts hebben we weggetrokken, toen werd een klein vrouwenbeeldje zichtbaar.
Het geheel was afwijzend! Er werd een agressieve wesp op ons afgestuurd, een zeer aanhoudende wesp die niet weg te slaan was. Pas toen we vertrokken en op afstand kwamen verdween deze wesp. Inge en ik meenden allebei los van elkaar dat we een verzoek om uit te graven hebben ervaren. We zullen het melden op de engelse website, Megalithic Portal waar vandaan we steeds info kregen.
Een specht was er ook weer, nu op enige afstand, hoorbaar.
Door het samen aanroepen van gnoom en lichtwezen, wijzend op het Grote Lichtwezen, werd onze aanwezigheid daar, en het verhaal van Inge over Odilia opgenomen. Meer niet, minder ook niet. We konden een steen meenemen voor O.
13-08 Bij de Oberlöster Monumentalgrabhügel
Twee grafheuvels met puntige stenen recht omhoog. We zijn er eerst gaan zitten eten, gevraagd of dat mocht. Het mocht, de reiswezens vonden dat fijn. Bij deze stenen zijn zeker zwart magische rituelen uitgevoerd. In een vierkante steen kwam een zwart blok naar boven. Hem op de lichtwereld gewezen, en dat de enige manier van groei is door lichtwezens te erkennen. Het probeerde een tijdje in mij via een zwarte kant, door te liegen/verdraaien, in mijn wezen/zijn, in te werken!!!!
Inge heeft drie lemniscaten rondom beide gereconstrueerde grafheuvels gelopen. Het gaat om een veel groter gebied waar we contact mee hadden.
De gnomen/wakers, zaten diep weg maar waren bereikbaar. Kostbaar dat ze ons konden ontmoeten en gewoon zagen eten. De lichtwezens kwamen van buitenaf er echt bij!
We staan bij een plek die nog gebruikt wordt door een zwarte magie kant, voor ons gevoel. Of dat bewust werken met zwarte magie is door mensen die er komen, of onbewust maar in een zwart magische stroom staande mensen gebeurt weten we niet.!
We hebben op het kruis van de lemniscaat midden tussen de twee grafheuvels een steen van Odilia ingegraven. Daarna werd ons een steen gewezen die we voor haar konden meenemen. Terug bij de auto werken we onze aantekeningen uit. Er komen drie auto’s met jonge mannen aangereden, die wachten tot wij weg zijn, voor ze naar de grafheuvels gaan. Chillen? Of hebben ze iets met de zwarte kant te maken?
Oberlöster Menhir.(Oberlöstern: 49.578101-6.925375)
We konden hem niet vinden. Achteraf bleek dat Inge en ik allebei dachten dat het weggehaald was. Bij het zoeken vonden we volgens ons de resten van de kapotte en weggehaalde menhir. Maar volgens de foto’s waren/lijken dit niet de stukken
Contact tussen onze reiswezens met de wachter van de menhir lukte niet. We vermoeden dat de wachter weg is, maar het was nog niet lang geleden gebeurd Inge ervoer dat het lichtwezen geen gronding meer had en het vroeg of het met Inge mee mocht in haar aura. Inge neemt haar mee.
Als naam klonk Lumi, ze kan alleen in onze gezamenlijke aura. We hebben afgesproken dat we prioriteit geven aan Elhro die voor onze workshops in onze aura plaats neemt als ze elkaar in de weg zitten! Dan zoeken we voor haar een andere plek.
Tot vandaag 21-08-2020, is ze bij ons. Inge heeft haar een focus gegeven in een versteend stuk klei wat we in de woonkamer hebben staan.
We vragen ons af of dat de goede plaats en beslissing is, we overleggen dat regelmatig met haar. Opvallend is dat ze eigenlijk voor ons aanvoelt als te groot voor ons.
Maar tegelijkertijd een soort/vorm van bewustzijn voor in inbrengt die verrassend is.
We moeten ons wel meer dan voorheen gronden, anders is het lichtwezen te groot. In die zin is ze dus een opdracht.
Het lijkt ook wel alsof ik haar lichtwezen kracht als stralende kracht in mijn hart bij me mag dragen en meenemen. Als ik het maar bewust doe.
14/08 Naar de Pirmannstein. (Bottenbach/Pirmannsteinerhof: 49.175556)
We konden de steen eerst niet vinden. Bij de boerderij zagen we een grote steen in drie stukken liggen.
Inge was er direct van overtuigd dat de steen omgehaald was en in 3 stukken lag. Ze zag ze ook gelijk. Onderste deel was bewerkt, naam van bedrijf in gefreest!!?
Lichtwezen hing er bij, wachter was weg. Lichtwezen nieuwe focus gegeven op steen gemeentegrens. De eigenaren kwamen “toevallig” net langs. Boerderij was recentelijk verkocht aan hem, maakt er een paardenbedrijf met renstal van.
Verwees naar kleine grenssteen. Maar toen we foto’s van internet lieten zien, toonde hij de brokken en het gefreesde deel, voorzien van zijn naam en beeldmerk.
Die zouden ze plaatsen bij de ingang. Omdat de wachter vertrokken was, de oppergnoom van de steen gevraagd na oprichting weer een focus aan het lichtwezen te bieden. Voelde zich gezien, en werd groter. Wilde dat graag op zich nemen.
De huidige eigenaar gaf aan dat het om een gewone steen zou gaan. De oude eigenaar zou er wel anders over gesproken hebben. Het leek alsof hij zich
betrapt voelde. De vrouw liep echt weg, wilde er niets over horen. Inge geeft aan dat ze eigenlijk aan de huidige beheerder had moeten vragen of ons werken met de steen, lichtwezen, wachter, oppergnoom, wel goed was. Hij is immers de beheerder nu.
We vroegen ons af of we hier dus een resultaat zagen van mensen met ego die op niets willen weten van de oude wijsheid van deze menhirs.
Maar wel zonder invoelen een steen bewerken, waarmee dus het lichtwezen er geen focus meer in heeft.
Altschloss Felzen (Eppenbrunn: 49.102200-7.536600)
Rode rotswand op een 400 meter hoogte. Er dreigde onweer, bevestigd op weerplaza. Zijn naar de Franse kant gereden. Naar Roppeviller.
Half uur gelopen, goed pad, alleen eind steil. Er dreigde onweer, maar we vroegen of het onweer weg wilde trekken. Lichtwezen daar ook op aangesproken.
De hele tijd is het droog gebleven! Indrukwekkende rode rotswand. Inge vertelde ons verhaal, onze reiswezens waren er al. Toen we aankwamen klonk dat dit een goede plek was voor een steentje van Odilia. Het licht rondde ook weer op, net zoals vorige plaatsen. Voelt koepelvormig, groot aan, en verandert naar grootser nivo.
We kregen nog persoonlijke boodschap; Inge zei tegen de steenwand:”we nemen nu afscheid”. Als antwoord kwam:”noem dit geen afscheid want je draagt het in bewustzijn in je hart. Daar kan je altijd naar terugkomen. Ik ben geen fysiek beeld immers”.
Daarna de Spellenstein (Rentrisch: 49.267478-7.084658) bezocht.
Dit is een menhir die in een voortuin bij een huis aan een straat staat. Een 50-60 meter boven het huis en de steen loopt een grote weg , dalbrug tussen twee heuveltoppen. De wachter voelt zich in de klem zitten. Klein steentje mee genomen, we hadden geen odilia-stenen meer.
Wat er ook bij hoorde voor mijn gevoel was dat het allemaal een beetje geheimzinnig moest, alsof niemand het mocht zien of weten. Hij was wel blij met Inge’s verhaal en Odilia.
Algemeen meen ik toch waar te mogen nemen dat er belang bij is de bekendheid met het grote lichtwezen van Europa, Odilia, verder te verspreiden.
Er wordt vaak met belangstelling, warmte, verbazing, dankbaarheid, en soms met weerstand, gereageerd als Inge hierover vertelt.
Het was een boeiende reis met veel ervaringen opgedaan. Veel inspiratie ook.
Wat bij mij nog even na beweegt is de kleine menhir die ik in een aardappelveld vond, en reageerde met: “ik ben gevonden”.
Waarmee hij ook aangaf dat het werk van mensen om ze te vinden en te verbinden er wezenlijk toe doet.