Persoonlijk

Op 15 januari komen met Odilia weer diverse onderwerpen aan de orde. Vlak hiervoor hebben we opstellingen gedaan, Margrete met het thema “afwijzing”, in de basis natuurlijk als kind door haar moeder. De dag erna is haar hartritme van slag, en haar bloedrukmeter functioneert niet. Odilia adviseert goede rust te nemen en legt direct het verband met Margrete’s moeder: Ze zit dwars, en zeg geregeld hardop: ik leid mijn leven, en ik gun jou het jouwe (zoals ook in de opstelling). Een belangrijke opdracht voor haar leven is haar eigen weg te gaan, voor zichzelf te kiezen, zich los te maken van familie-patronen. Daarmee maakt ze in haar voorouderlijn veel los.      

Weer thuis na een weekend weg geweest te zijn.
Mijn moeder heeft me vaak verteld dat ik vlak na mijn geboorte een verschrikkelijke huilbaby was, ze wist zich geen raad hoe mij te troosten, niets kon mij doen stoppen, en mijn vader (volgens mijn moeder!) werd er zwaar geïrriteerd door, wat het voor haar nog erger maakte. En ineens is het gestopt, ze heeft geen idee wat dat bewerkstelligd heeft. Zo rond mijn 27e, toen mijn huwelijk niet zo goed meer liep, ben ik naar helderzienden gegaan voor raad. Eén vertelde me over dit gehuil en waardoor dit gestopt is: iemand heeft plotseling een doek over mijn wieg gelegd, waardoor het pikkedonker werd. Maar ze vertelde me er nog meer over: deze ervaring heeft me doen begrijpen dat het uiten van mijn emoties niet gewenst was, en ik heb sindsdien dus mijn emoties niet meer geuit, totdat ik rond mijn dertigste in therapie te horen kreeg dat ik er goed aan zou doen mij meer emotioneel te uiten. Bleef de vraag: wie heeft die doek over mijn wieg gedaan? Naar alle waarschijnlijkheid de zus van mijn moeder met de bedoeling haar zus, mijn moeder, te helpen.
Klopt dit verhaal? Nu ik Odilia tot mijn beschikking had besloot ik dat eens aan haar te vragen.
Helemaal! En je zou er goed aan doen met dit thema, zeg maar gerust trauma, aan de slag te gaan, b.v. die oefening met het opstellen van de vijf lichamen, om die weer met elkaar te verbinden, want er is door deze ervaring een ernstige splitsing ontstaan bij sommige van je lichamen, er is toen een schrik in je lichaam opgetreden die er nooit meer is uitgegaan; wacht er niet te lang mee, je loopt er al zo lang mee, en het doet schade aan de kwaliteit van je leven. Dit gevoel ken je al heel lang als druk op je borst en spanning in je lijf en je onvermogen je boosheid te voelen, laat staan te uiten; en je neiging in een droomwereld te leven en niet in de realiteit; denk maar eens aan dat voorval met die beer bij jullie tent, je bleef je vast houden aan je droom en was daardoor in die gevaarlijke situatie voor Margrete onbereikbaar. Onlangs heeft zich iets voorgedaan waarbij Margrete geprobeerd heeft jou stil te houden, heel goed bedoeld overigens, maar het heeft bij jou veel los gemaakt, in wezen die oude baby-ervaring opgeroepen. Goed dat dit gebeurd is. Ik: Wel even schrikken! Maar fijn dat ik meer duidelijkheid heb gekregen, en een methode van aanpak!
(De vijf lichamen: ziel, mentaal, astraal, ether en fysiek, zoals we hebben geleerd in de cursus bij Susanne Hazen.)

Vraag van Yvonne, die al vaker heeft meegedaan aan opstellingen, over haar hele lichaam irriteert haar huid. Odilia: er is een conflict met de buitenwereld. Medicijnen innemen roept ook een conflict op. De kwestie is of ze haar leven wil nemen of niet, kan ze haar leven accepteren of niet. Ze zegt dat ze ’t accepteert, maar heeft er weinig verbinding mee. Ze heeft tot haar crisis alleen maar geleefd om carrière te maken; haar verwarring van nu is eigenlijk heel goed en zinvol, laat ze die eerst maar ’s accepteren. En ze kan er aan werken om het innerlijk jongetje en meisje gerust te stellen. Laat ze elke dag maar tegen zichzelf zeggen: ik neem het leven ten volle, wat het ook kost, huidpijn, verwarring, angst, wanhoop.

Opmerkelijk, allemaal uitspraken die ook in opstellingswerk gebezigd worden!