Verrassing: vandaag gaan we naar Rousay. Daarop had ik me van te voren ingesteld om Yarso te bezoeken en daar mijn laatste steentje neer te leggen. Nu geen cirkel van staande stenen, maar een graf. En op een ander eiland dan het grote Mainland.
Het graf van Maeshowe was ook geschikt geweest, maar daar hadden we door een gids begeleide toegang met een grote groep mensen, met lichtvoetig commentaar en vond ik de ruimte zo gaaf gerestaureerd en opgeruimd dat ik de steen daar niet achter wilde laten. De vorige dag dat Rousay in het vooruitzicht was gesteld waren onze beide gastheren, Lynda en Erich, ziek. Ik zag het al aan mij voorbij gaan – en nu gingen we toch!
We reden door de golvende velden van Mainland naar het noorden om ons op tijd bij de veerpont te kunnen aanmelden in het noorden in Tingwall. Al dicht bij ons doel stopten we plotseling bij een bakker, zagen hem aan het werk en dronken daarna een kopje koffie in zijn koffiekamer. Hij betwijfelde of we nog met onze auto een plaatsje aan boord konden krijgen en zijn vrouw gaf ons het adres van een fietsverhuurder. Dat leek me fijn!
De veerboot had maar plaats voor 5 auto’s dus lieten we onze auto achter. Na een half uur oversteek, koude wind! Lieten de anderen mij in het haventje achter om naar de fietsverhuurder te lopen – na geruime tijd reed er een klein autootje voor, te leen gekregen van de fietsverhuur: ‘Die oude mevrouw kun je echt niet laten fietsen’, vonden ze daar.
Inderdaad voerde de weg langs de kust met aan de rechterkant de steile bergwanden, de weg zelf golfde op en neer, op en neer. Ver beneden ons zagen we de zee, aan de overkant Mainland. Tenslotte stopten we.
Ver beneden lag ik de overdekte begraafplaats van ‘Midhowe stalled Cairn’ en wat verderop ‘Midhowe Broch’ uit het IJzertijdperk. Voetje voor voetje liep ik het sterk dalende stenige pad door de graslanden, wel 1000 m. diep!
Terug was nog eens een uitdaging! Maar ik haalde het met hulp van Antoon en bemoediging van Lynda.
‘Knowe of Yarso’ lag aan de zelfde weg, enkele km’s terug, maar dan hellingopwaards! Beneden de zee, boven ons de steile helling. Lag Yarso aan de andere kant van de kam? We hadden maar kort tijd voordat we bij de veerboot moesten zijn en de auto zouden hebben weg gebracht.
We volgden het pad dat ons op weg wees. Bloemen sierden de kanten van het pad en we verlieten al gauw de huizen die er langs stonden. Daar, langs de kant, ontwaarde ik diep paarsrode orchideeën, in knop en openbloeiend. Daar nog een, en nog een! Ik kende ze niet, maar ik voelde, half wetend, dat dat bij de ervaring van Yarso hoorde.
Toen was daar het smalle paadje dat over een bruggetje ons naar Yarso leidde door de ruigte langs de helling. Ik stapte van steen op steen, varens begeleidden ons, gagel, heide en vele andere gewassen. Af en toe stond ik stil om naar de eeuwig bewegende zee beneden te kijken en naar de hoge kam boven. Waar was Yarso?
Ik had al het beleven dat ik in de sfeer van Yarso was ingebed, de bloeiende openheid van het landschap tussen bergkam en zee.
Daar, halverwege de helling waren stenen van een graf te zien!
Dat was te ver om te lopen en dan nog terug om op tijd voor de veerboot te zijn. Ik aarzelde: zou het nu toch aan me voorbij gaan? Zo dichtbij? Al in de sfeer opgenomen.
Antoon bood aan het steentje daarheen te brengen en er ook een terug te nemen, dus gaf ik het steentje met aandacht aan hem in de hand en samen met Lynda keerde ik om,
Antoon en Erich gingen door. Ik liep met alle aandacht voor het landschap terug, in vrede en dankbaarheid. De spanning van het ‘te willen halen’ was opgelost.
Later kreeg ik foto’s van het bezoek van Antoon en Erich aan Knowe of Yarso!
- Inleiding Louise reis Orkney
- Reisschema Orkney
- Ring of Brodgar
- Standing Stones of Stenness
- Knowe of Yarso
2024 – op internet gevonden, al bekend aan Odilia : The Dwarfie Stane is a mind-boggling conundrum, standing tall after more than 5,000 years on Orkney’s Hoy island in Scotland. This colossal piece of sandstone isn’t just a rock; it’s a monumental testament to human mystery from the Neolithic age. Carved from a single gigantic block, it boasts two interlinked chambers, separated by a narrow passageway that screams of secrets too profound for our current understanding.
Wondering what this mysterious structure was actually used for? You’re not alone. Researchers have been banging their heads against the wall trying to nail down its purpose. Some assert it was a burial site, a hallowed resting place for the dearly departed. Others are convinced it was a cozy refuge, a protective haven against the wrath of the elements. Then there are those who speculate it served a more ritualistic function—perhaps a stage for ancient ceremonies or collective gatherings.