Galicia – 2 – Natuurlijke Wezens

woensdag 24, in het noorden van Spanje is het nog steeds noodweer, bij ons koud en bewolkt.

Mina de Parxubeira/ Dolmen de Corveira, Santiago de Compostella, Coreveira. In weiland, spreek plechtig: Welkom, Ik heb het al begrepen van jullie goede boodschappers; groots, dank jullie wel! Voelt duidelijk ongeduldig.

Petroglifos de Lesende, Lousame.
Paadje vlak naast muur, 20 m rechts van het bordje, flink klauteren over 200 m; we kregen direct contact met een woordvoerder: welkom, wij zijn met velen in de hele omgeving, net als dat er veel symbolen zijn. Julie wezens hebben ons al veel verteld; en ze hebben jullie geduwd anders hadden jullie ons niet gevonden. Jullie geven anders niet gauw op. Er komen hier zelden mensen. Wij zijn jullie werkelijk heel dankbaar!

A Cova de Moura, Argalo, Noia. Voelt zich totaal overdonderd en heel gespannen; brengt gaan woord uit, en krimpt zelfs in elkaar. Zelfs zijn gebaren gaan moeizaam. Was waarschijnlijk ver weggezakt. Maar goed, heeft vast wel iets meegekregen van onze boodschap!

Casota de Paramo dolmen, Boiro, San Andres de Cures. Ligt daar heel hoog, koud en winderig. Reageert heel beduusd en alleen in gebaren, maar is wel ongeduldig naar contact met het Grote Lichtwezen.

Tumulo de Armadoiro Aan de andere kant van de weg loopt er een pad naar boven Het Lichtwezen weet alles al, vernomen van de vorige, namens welke hij ook nog zijn dank wil overbrengen, hij was wat van slag, laat ie alsnog weten.

Jullie moeten hier niet te lang blijven, dat is niet goed voor jullie; voor mij is dit hier juist heerlijk! En hoe het verder gaat nu, laat maar komen, ik ben er klaar voor!

Dolmen de Axeitos, San Martin de Oleiros. Het doet denken aan een begraafplaats, ommuurd, stil, open. Vreemd, heel vreemd, maar het is wel zo, ik zie haar licht, en dat zie ik graag. Ik heb ’t her zeer naar mijn zin, ben ’n beetje ingeslapen, en er ligt meer in de omgeving, maar passief.