Halverwege deze maand wordt mijn moeder plotseling in het ziekenhuis opgenomen vanwege ernstige benauwdheid: vocht achter haar longen! Nadat het vocht is weggenomen voelt ze zich weer kiplekker en zou ze graag weer naar huis willen, maar ze moet nog een paar dagen ter observatie blijven. Twee dagen later zijn de officiële uitslagen van het onderzoek nog niet bekend, maar haar behandelend arts komt even aan bed en ik zet haar onder druk om hun vermoeden uit te spreken: of een abces of kanker. Kortom: haar toestand is ernstig. Dat beseft mijn moeder ook: Dan heb ik niet lang meer te leven, dan kan ik niet meer kaarten! (ze speelt fanatiek bridge).
We bespreken de situatie gezamenlijk, met mijn broer erbij, gaan op zoek naar een hospice, daar komt ze voor in aanmerking met een levensverwachting van minder dan zes maanden. Aldus geschiedt, in goed onderling overleg.
Odilia geeft nog een toelichting op de situatie rond mijn moeder: Fijn dat alles zo snel geregeld kon worden, met name dat hospice, de verzorging is altijd dichtbij, dat geeft een geruststellend gevoel en geeft ruimte voor het nieuwe proces waarin ze nu is terecht gekomen. Deze rust heeft ze nodig, en jullie ook. Het is goed dat jullie direct hebben opgepakt dat dit een periode is waarin veel afgesloten moet worden, Jouw griep is daar onderdeel van. Besef ook dat jij de neiging tot vluchtgedrag hebt, en niet alles is pais en vree; je doet er goed aan je uit te spreken, je hoeft je moeder daarin niet te sparen, zij heeft jou en Margrete ook niet gespaard met haar haat naar jullie uit te dragen. Ze heeft daarmee veel goeds in de weg gestaan. Als dat op een goede manier uitgesproken kan worden zou dat tussen jullie veel ruimte geven. Ondertussen zou je voor jezelf nog een opstelling kunnen doen en uitspreken: Jij bent voor mij de beste moeder die ik me kan wensen. (In de zin dat zij voor mij een goede leerschool is).
Tijdens de reis naar Israel in 2010 hebben mijn moeder en Margrete een ernstige ruzie gekregen die in mijn moeder een enorme haat naar Margrete heeft ontstoken; bij deze ruzie heb ik duidelijk partij gekozen voor Margrete, en sindsdien is Margrete als gespreksonderwerp tussen mij en mijn moeder een groot taboe. Dit taboe wilde ik nu heel dringend uitgesproken en liefst ook doorbroken hebben, het staat een open contact tussen haar en mij in de weg; wilde zij echt deze haat volhouden en zo een oprecht open contact met mij in de weg blijven staan? Toen ik na een paar dagen de gelegenheid aangreep dit aan te kaarten verraste mijn moeder me enorm door te zeggen dat ze deze haat niet mee wilde nemen haar graf in, zij wilde het graag met Margrete goed maken, of ik dacht dat Margrete nog spoedig bij haar langs zou willen komen? Ik wist wel zeker van wel en het wonder geschiedde: mijn moeder liet haar haat varen, vertelde dat ze van zichzelf niet begreep waarom ze dit zo lang en heftig had vastgehouden en schonk Margrete zelfs haar lievelingsring met een mooie steen erin. In de weken dat mijn moeder na deze gebeurtenis nog heeft geleefd is Margrete nog heel wat keren op bezoek geweest en was er sprake van een innige verbondenheid. Natuurlijk ook tot mijn grote opluchting! Deze maand zijn we niet zo actief met natuurwezens bezig geweest.
Odillia vertelt over het proces waar mijn moeder mee bezig is: Ze is in deze laatste levenfase heel hard bezig veel los te laten, in wezen te worden wie ze in wezen was zonder al haar jeugdtrauma’s die ze tijdens haar leven niet heeft kunnen los laten; ze is heel liefdevol naar zichzelf en anderen geworden, wilde heel sterk haar haat naar Margrete oplossen maar wist niet hoe, en toen jij erover begon was ze heel bang dat Margrete zou weigeren. Het is mooi om te zien hoeveel licht er om haar heen is nu, van haarzelf en haar naasten vanuit onze wereld.
Er gebeurde in het hospice iets zeer onverkwikkelijks: mijn moeder is in de badkamer uitgegleden, drukte op de alarm knop maar er werd niet gereageerd; ze heeft er wel een kwartier op de grond gelegen. Odilia beschrijft het gebeuren vanuit de lichtwereld: Ze is vanuit onze wereld geholpen om haar pijn te verzachten, maar dat neemt niet weg dat ze zich, behalve van schrik, ook heel erg in de steek gelaten heeft gevoeld; en heel sterk verlangen heeft gevoeld naar haar kinderen, haar enige familie. Het heeft haar de nodige moeite en tijd gekost om het te verteren en verwerken, alle voedsel was haar te zwaar. Margrete heeft onbewust erop gereageerd door zich in de opera ineens heel erg slaperig te voelen.
