BELGIÉ, NOORD FRANKRIJK EN PARIJS
Zondag 14 september
Zoals wel vaker kwam ik deze megaliet zonder aanduiding van een naam ooit tegen op facebook, met foto, althans met foto van een bordje waarop je maar het beste op af moest gaan want verder is er van deze megaliet niets te zien. En de plaats: Diepenbeek. Thuis wat voorwerk gedaan, Diepenbeek blijkt in België te liggen, vlakbij Genk en Hasselt. En op internet was verder nog te vinden: naast Kruisveldstraat 33. Aldaar nu geen bordje te zien, maar wel een ontoegankelijk perceel tussen twee huizen, want heel dicht begroeid met overwegend braamstruiken en dicht kreupelhout.
Onze reiswezens waren al gaan zoeken, en even later voelde Margrete de aanwezigheid van een wat tegenstribbelend contactwezen: Mijn Lichtwezen wil niet gestoord worden! Maar wel even een praatje met het contactwezen gemaakt: Mooie plek, lekker rustig, herinner je je nog het Grote Lichtwezen van heel lang geleden? Ja, maar die is er niet meer, komt ook niet meer terug. Kijk ‘s goed naar het licht om ons heen, en naar dit steentje. Hij schrikt een eindje weg. Ik: Ze is terug, zie je wel, en ze wil weer contact met jouw Lichtwezen. Ik weet niet of ze dat wel wil. Nog steeds weerbarstg. Ga maar naar haar toe, en vertel ’t haar maar. Ja, ik ga. Dag!
En dit contactwezen volgend kan Odilia het Lichtwezen vinden en er contact mee krijgen. Loopt beslist goed af.
Een foto van de steen / stenen lukt dus niet, wel van de plek. Overigens weten de reiswezens nog aan te vullen dat er van de stenen niet veel meer te zien is.
Na Diepenbeek rijden we door naar Alden Biesen / Bilzen, naar het Schots weekend, voor ons alleen de zondag.
Markt met leuke kraampjes, met ook veel lekkers (ook sterk alcoholisch), en kleding en allerlei leuke dingetjes; boomstam zagen en boomstam werpen, en nog veel meer krachtpatser uitdagingen. En een internationale competitie van doedelzak bands (enkele ook met kunstzinnig door elkaar marcheren, en veel muziek optredens, Schotse folk, Schotse hardrock. We missen de twee podia die er vroeger waren bij het kasteel waar voornamelijk acoustisch (zonder luidsprekers) werd gemusiceerd. Heel jammer, was heerlijk vertoeven daar. Voor ons daarom dus waarschijnlijk de laatste keer.
Daar vandaan door naar onze overnachtingsplaats in het Kluisbos nabij Bergen / Mons, ruim twee uur westwaarts rijden, voor onze afspraak met Ingeborg . Haar kennen we alleen via mailcontact toen zij een vraag had over haar huisgeest. Zij organiseert geregeld bosbaden in dit bos, we gaan met haar bespreken of zij hier belangstellenden weet te vinden voor een door ons te geven excursie met kennismaken met natuurwezens. We zijn benieuwd, maar eerst een nachtje slapen, in storm en regen.
Maandag 15 september, zonnig, 22’ C
De ontmoeting met Ingeborg verloopt uitermate amiabel en harmonieus, wij en zij kunnen elkaar prima vinden in elkaars benadering of werkwijze van omgaan met de natuur en natuurwezens. Dit gaat vast een vervolg-afspraak voor een groeps-excursie opleveren, misschien zelfs voor een groep voor een heel weekend!
Toen wij er jaren geleden waren, werd onze nieuwsgierigheid gewekt bij een gebouw midden in het Kluisbos, zou heel goed een restaurant hebben kunnen zijn, maar toen met hek erom heen zou het ook op de nominatie kunnen staan om afgebroken te worden. Bij nader onderzoek leek er toch nog bewoning te zijn, krakers of ter beveiliging? We nodigden de huisgeest uit, die was heel droevig gestemd, en kwam direct met de vraag of wij meer wisten, want hij wist totaal niet waar hij aan toe was. Vroeger had hij het hier zeer naar zijn zin, een goed bezochte uitspanning, maar er gebeurde niets meer. En nu?
Het restaurant was vandaag gesloten, maar duidelijk weer in bedrijf, met informatie over openingstijden en menulijst, en bij de parkeerplaats werden picknicktafels getimmerd. En de huisgeest? Helemaal in zijn sas! Deed ons goed; en hij kende ons nog!
Wij rijden naar onze eerste bestemming in Frankrijk, La Pierre de Dessus-Bise / Pierre Sybise, menhir in een dorpje ten zuiden van Maubeuge, Sars Poterres, op een soort dorpspleintje met plantsoentje, ja alles heel petiterig, behalve de menhir zelf met zijn 1,6 m hoogte. Staat wel pal aan een straat met veel doorgaand verkeer, opmerkelijk dat het Lichtwezen nog aanwezig is; wat moet deze plek een verschrikking voor ‘m zijn! Ik als representant voel me ook nauwelijks aanwezig. Natuurlijk krijgt deze direct afscherming van Odilia. We gebruiken onze lunch op het bankje er pal naast, in een voorzichtig zonnetje.
Later in de middag een stuk zuidelijker, in het gebied Picardie / Aisne: Verzieux de Gargantua Menhir, zo’n 3 m hoog, ver verwijderd van de bewoonde wereld, wijdse uitzichten, een reusachtige eik houdt ‘m gezelschap., bij het dorpje Bous-les-Pargny, tussen Laon en St. Quentin. De reiswezens waren ons natuurlijk al voor, dus toen ik als representant ging staan was Margrete’s informatie me al bekend. Wel voelde ik, en uitte dit ook, heel veel dankbaarheid weer met het Grote Lichtwezen verbonden te worden.
We vonden een mooie afgelegen slaapplek, de auto niet te zien vanaf de weg. Bij nader inzien bleek daar ooit een huis te hebben gestaan, enkele restanten leken onder klimop verscholen er nog te staan. Het terreinwezen voelt zich diep ongelukkig, weet niet wat zijn taak is: Wat is de bedoeling van dit terrein, er wordt alleen maar allerlei rommel neergegooid!
Dinsdag 16 september. Lichtgrijze lucht, 18’ C.
Drie megalieten nabij Parijs, twee dicht bij elkaar NW van Parijs, in de duur ogende voorstad Cergy, en één ten ZO, in Brunoy. Om een of andere reden zijn we aan deze drie eerder niet toegekomen. Al met al wel bijna 2 uur uur langer rijden dan je op basis van het aantal kilometers zou verwachten vanwege files.
Bij ons vorige bezoek aan Parijs, om zeer tegen de zin van de Katholieke kerk toch contact te maken met het wezen in de tempel van Isis (waaraan Parijs zijn naam dankt: Par Isis!), gelegen en verborgen gehouden onder de grote kerk St Sulpice hebben we toen machtige tegenkrachten moeten doorstaan (direct na ons bezoek beide gps apparaten en een gsm defect). Zie doorlink Odilia waarschuwde ons ervoor dat deze krachten nogmaals zouden opspelen en dat we daarom geen extra tijd nabij Parijs mochten spenderen, niets extra’s doen, ook geen boodschappen of wat dan ook. We hebben de spanning duidelijk gevoeld, er ontstond ook spanning tussen Margrete en mij maar we wisten deze binnen draaglijke grenzen te houden. De reiswezens kregen van Odilia opdracht om dicht bij ons te blijven, niet op onderzoek te gaan. Na afloop meldden zij de donkere wezens wel gezien te hebben. Maar in wezen verliep alles voorspoedig (zelfs de files, want die waren niet langer dan normaal). Dit alles wel met extra beschermende krachten door Oilia aangestuurd.
Dolmen Pierre du Fouret, Palet de Gargantua en Menhir de Cergy (Ile de France, Val d’Oise) Pontoise, Cergy, Rue de l’oiseau migrateur (zijstraat van de Ave. Claudia Claudel), dan het park Jardin des Merveilles (met bijzondere bomen) inlopen, rechtdoor en dan ligt de vrij grote megaliet (hunebed zonder dekplaten) iets naar beneden.
Een zeer levendig contactwezen, en wat onrustig rondrennend, heeft al het nodige van onze reiswezens vernomen, blij met hun nieuwe taak (Heeft wel lang geduurd hoor!) en waar die eigenlijk op wacht is om losgelaten te worden, dan kan hij zijn Lichtwezen gaan wakker maken (Was ik al aan begonnen toen jullie kwamen!) Ik laat je los, dag!
Niet verder gezocht naar de menhir, vindt Odilia wel.
Hoewel we al eeder in deze streek zijn geweest (NW van Parijs, richting Normandië)) , hebben we deze en de volgende toen blijkbaar over het hoofd gezien.
Eenmaal thuis gekomen, zagen we het volgende artikel bij het Hunebedcafe, in dezelfde streek, in Nanterre (Odilia is er mee verbonden).
Menhir la grande Pierre de Jouy,
Vauréal, Jouy-le-Moutier,
in een klein bos achter sportvelden, oorspronkelijk 2m breed en 3 m hoog, maar nu plat op de grond liggend.
Het Lichtwezen reageert wat suffig en traag, waarschijnlijk net wakker gemaakt door de reiswezens.
Pierre Fritte, in Brunoy, ZW Parrijs (Épinay-sous-Sénart), staat langs een pad op de oever van de Yerres, niet ver van de weg D94, Ave. de 8 Mai 1945, bij de brug. De auto in de buurt aan de overkant van de rivier in het woonwijkje parkeren. Een levendig en zelfbewust contactwezen, heeft alles al van de reiswezens vernomen (wij moesten omlopen over de brug) en wil nu (ongeduldig) los.
Trois Menhirs de la Haute Borne, steenrij op de oever van de Yerres (Ile de France, Essonne) Parijs, Brunoy.
In de wijk Talma, op nog geen 3 km verwijderd van de vorige. Één ervan is in de rivier gevallen, de andere twee staan rechtop op de oever vlakbij . Na lang zoeken en met zeer bereidwillige hulp uiteindelijk gevonden. Wat blijkt? De rivier blijkt aan twee zijden van de parkeerplaats te stromen. Dat hadden we (en onze helper) eerst niet in de gaten, dus uitvoerig de verkeerde rivierarm afgezocht! En de gps maar aangeven dat we zeer nabij waren! In die tussentijd had het Lichtwezen al het nodige van onze reiswezens begrepen, maar was toch zeer verheugd met onze komst en met Odilia’s steentje dat wij meebrachten, en reageerde zeer dankbaar.
Odilia vertelde nog wel dat wij, als we dat zouden willen, met een gerust hart als toeristen Parijs zouden kunnen bezoeken, maar dan absoluut geen contact met haar zouden mogen zoeken, dat zou ons verraden aan de donkere machten; en ook de reiswezens gewoon bij ons houden en geen zoekopdrachten geven.
En verder hebben we nog aan het autowezen gevraagd wat deze van het bezoek aan Parijs had meegekregen. Hele nare sfeer, maar ik heb ook bescherming gevoeld. Heel vreemd, nog nooit meegemaakt.
Later verklaarde Odilia nog dat zij ons, en dus ook de auto, in een soort beschermende bubbel had geplaatst.
In de vroege avond onze slaapplek opgezocht, deze bleek langs een veld met heerlijk geurende cannabispluimen te liggen. Later in de middag werd er geoogst door een immens grote maaimachine, bracht nog meer sterke geur los, en wat herrie. De reiswezens genoten intens van de machinewezens, van de geur hadden ze geen last: gewoon geurwezens! Margrete werd er op den duur wat misselijk van, strookte niet met haar iscad]or kuur, iscador trekt je naar binnen, cannabis trekt je juist uit je zelf.
- België, Noord Frankrijk en Parijs
- Auvergne
- Rhône – Ardèche
- Rhône -Ardèche 2
- Languedoc – Lozere & Languedoc – Gard
- Languedoc Hérault
- Languedoc Hérault 2
- Midi Aveyron
- Midi Tarn
- Midi Tarn 2
- Languedoc Hérault (3)
- Languedoc Aude
- Languedoc Pyrénées Orientales
- Languedoc Pyrénées Orientales 2
- Midi Ariège
- Midi Tarn 3
- Midi Tarn 4
- Midi Tarn & Garonne
- Auvergne – Cantal
Schotsweekend ALde Bilzen