Lieve lees-reisgenoten,
De goden zijn ons gunstig gezind, of noem je het liever gunstig toeval? De coördinaten volgend voor Puades Dolmen in Saint Cezaire-sur-Siagne, niet ver van Grasse, komen we weer eens in een villawijkje terecht, de onderste reuze villa op de heuvel; het hek staat gelukkig open, want op het steile en smalle aanrij-pad is het lastig draaien, dus maar gelijk de ruime parkeerplaats op, waar geen auto staat, dus wellicht niemand thuis? Niet in de eerste 2 ruimtes, maar van verderop klinkt mooie piano-muziek (impromptu van Schubert). Ik tik een paar keer op de glazen deur voordat ze me hoort, de deur voor me opent en mijn stuntelig Frans hoort, vraagt of ik ook Engels spreek, ze blijkt zelf Amerikaanse! En of ze van het dolmen weet? It ’s on my property! I’ll show you the way because it’s not so easy to be found! Ik haal snel Margrete erbij, en we lopen zo’n 10 minuten achter Catherine aan, ze laat ons een doorgang in een muur zien en zegt: Just follow the path, you can’t miss it, take your time, and when you ’re finished knock on my door again for a cold beer! Dit was ook werkelijk de enige manier om bij het dolmen te komen! Het Lichtwezen was natuurlijk blij de verbinding met Odilia terug te krijgen, en vertelde dat ie ’t daar prima naar z’n zin had, de bewoonster geregeld langs kwam met bezoekers, maar hem nooit aansprak, dat miste ie wel. We hebben ‘m verteld dat we deze wens van ‘m zouden doorgeven. Catherine was maar al te bereid aan zijn wens te voldoen, had een Noorse vader die veel verhalen over natuurwezens kende, en Ierse voorouders die vertrouwd waren met the Little People. Ze keek er dus niet vreemd van op.
Vlak voor het volgende dorp Saint-Vallier-de-Thiey, nog geen 5 km verder, ligt het Degoutay Dolmen, maar bij onze informatie van Megalithic Portal staat erbij dat de coördinaten niet nauwkeurig zijn. We zien het niet, nergens langs de aangegeven weg, de D5. Er naast loopt een pad langs landerijtjes waar ik een man aan het werk zie. Of ik het landje naast het zijne wil kopen? Komt U daarvoor? Nee, ik zoek hier in de buurt een dolmen! Oh, loop maar mee, dat is vlakbij. En inderdaad, weer op iemands ander landje ligt een dolmen. De man zelf blijkt van oorsprong Tunesisch te zijn, getrouwd met une Frau uit Colmar, Elzas, zij is dus 2-talig, en hij laat ook wat Duitse woorden horen, die wij natuurlijk ook wel kennen, net als Museum Unter der Linden! Met het Lichtwezen van het dolmen zijn we snel klaar, of misschien beter gezegd: hij met ons, we hoeven ‘m niets uit te leggen, hij is verbonden met het Puades Dolmen en weet al precies wat wij komen doen. Dat is het werk van contactwezens .
En over hulp gesproken: nabij Collias ligt langs de D112 naar Souhilac de menhir La Pierre Bamboch 1 pal aan de weg, heeft dus veel last van de auto’s en is zeer verzwakt. Odilia kan overdag geen contact met ‘m krijgen vanwege het verkeerslawaai, en zegt ’s nachts wel terug te komen bij ‘m. De volgende dag laat ze ons weten in de nacht goed contact met ‘m te hebben gehad, het lichtwezen zou nog graag willen blijven hoewel hij zo ernstig verzwakt niet veel kan doen. Odilia heeft ‘m een hulpwezen gestuurd die voor hem het verkeerslawaai afschermt, en de heel krachtige Menhir Champduy in de wijngaard verderop heeft ‘m toegezegd enkele van zijn contactwezens te sturen om ‘m te ondersteunen in de vorm van extra lichtkracht. Hij is daar heel blij mee.
Alweer op Megalithic Portal een wat vaag en vreemd verhaal over iemand die een menhir in zijn voortuin zou hebben neergezet, omdat het dreigde verloren te gaan bij de aanleg van een weg. Dit zou ook in Collias zijn, er stond een straatnaam bij, maar die bestaat daar niet, maar op de coördinaten afgaand kwamen we wel in een klein straatje terecht, waar een bewoner ons bezwoer dat daar niemand een menhir in zijn tuin had. Erg verbaasd waren we niet, en evenmin teleurgesteld; als we al niet in de buurt waren geweest hadden we deze moeite zeker niet genomen. Maar ondertussen waren onze reiswezens ook gaan helpen mee zoeken, tevergeefs ook, maar kwamen wel met een zwervend contactwezen aanzetten, dat zijn eigen lichtwezen van een menhir kwijt was. Odilia ingeschakeld. Erbij verteld dat op zo’n 25 m van Bamboch 1 ooit een Bambosch 2 had gestaan, waarvan alleen nog een paar brokstukken onder wat struiken moesten liggen. Wellicht was er een verband? Odilia vond het een vreemd verhaal, want, zo vertelde zij, als een natuurwezen zijn taak kwijt is, is het de taak van de Deva-van-het-gebied om dit natuurwezen terug te nemen. Odilia ging dus polshoogte nemen bij deze deva. De Deva-van-het-gebied wist van niets, maar ging wel haar contactwezens duidelijk instrueren dat ze in zo’n geval haar moesten informeren, dit mocht niet meer gebeuren! Ook had ze dit thuisloze contactwezen aangesproken, het bleek een heel krachtige, blijkbaar ooit toebehoord aan een heel krachtig lichtwezen, en wilde niet teruggenomen worden maar in functie blijven. In onderling overleg tussen de Deva-van-het-gebied, Menhir Bamboch 1 en Menhir Champduy werd gezocht naar een oplossing om hem toe te voegen aan Menhir Bamboch 1.
Nog zo’n mirakel, la Pierre des Druides in Saint Alexandre, nabij Pont Saint Esprit. Daar zou een menhir moeten staan, maar we troffen alleen maar 3 spiksplinternieuwe villa’s, met nog restanten van bouwmaterialen en tuinen nog in aanleg. Niemand aanwezig om iets te vragen. We liepen al terug naar de auto om te vertrekken, kwam er net een auto aan. Snel de man ervan aangesproken, die wees me naar een “restantje” bos, precies waar je zou denken dat ze er nog een vierde villa gaan bouwen. Nog was het even zoeken, maar inderdaad tussen de bomen stond een bescheiden formaat menhir. Odilia gaf aan dat het een heel oude betrof, en dat ie zich zeer bedreigd voelde over zijn bestaan. We mochten ‘m niet aanspreken, mochten alleen de hartverbinding doen, en gelukkig hadden onze reiswezens ook al aangevoeld dat ze hier heel terughoudend moesten zijn. Odilia wilde ‘m eerst hulpwezens sturen ter versterking, en dan verder afwachten, want ook zij nam in het licht waar dat er een reële dreiging in de lucht hing. Wie of wat had de man in de auto net op tijd laten komen, of alweer gunstig toeval?
En zo sluiten we de Provence af, met 35 nieuwe krachtplaatsen voor Odilia erbij (1 hebben we niet kunnen vinden, misschien verdwenen, of onjuiste gegevens?) , en waarvan enkele met veel lichtwezens!
Oh ja, één nacht kregen we regen, Heerlijk spelen met al die waterwezens, reageerden onze reiswezens; verder een en al ongewoon mooi zomerweer in maart.
Maartse zonnegroet,
Ferry en Margrete