Hierbij deel 1 van de Provence, deel 2 volgt spoedig, want we willen inlopen op de realiteit die ons al naar Corsica heeft gebracht!
Van alle volgende 35 wil ik er enkele uitlichten:
Het Aven Marzal hunebed bij St Remèze staat in een soort van pretperk vol dino’s en ander vermaak. Het park was nog niet geopend, maar er stond wel een hek open omdat ze er aan het werk waren. Keurig toestemming gevraagd of we foto’s mochten maken, en dat mocht. Overigens had ik al een plek gevonden waar ik over het hek geklommen zou zijn, maar voor Margrete met haar been-blessures zou dat niet gekund hebben. Het lichtwezen was er triest aan toe, als attractie voor massa’s matig geïnteresseerde toeristen, maar met mensen echt te kunnen spreken zoals heel vroeger, deed ‘m opveren, en weer verbonden worden met het Grote-Lichtwezen- van-vroeger (Odilia) deed hem helemaal opleven; bovendien zou Odilia hem hulpwezens ter ondersteuning sturen.
Een groep krachtplaatsen lag in de indrukwekkende Gorge d’Ardeche, nl. de holen in de wand van de canyon. Maar hoe moesten we daar bij komen? De reiswezens! Die konden daar wel even heen zoeven, en zo kon Odilia ze dus ook vinden! En natuurlijk hebben we nog een tochtje langs de kloof gereden, en er gepauzeerd, in zon en 25 graden, prachtige bloesems van fruitbomen en bloeiende bloemen om ons heen, o.a. wilde lavendel, sterk geurende meidoorn, brem en nagenoeg uitgebloeide mimosa. Later zouden we ook nog de bloeiende lavendel velden passeren.
Midden op de dag kwamen we bij de parkeerplaats voor de Grosse Pierre in een natuurpark. Er stond duidelijk aangegeven dat de parkeerplaats om 5 uur zou sluiten, dus niet verdwalen! De route van 3 km stond in het begin duidelijk aangegeven, maar ergens midden in het bos werd het onduidelijk. Ja hoor, een half uur later bleek dat we verkeerd zaten. Dus weer terug, het juiste pad opzoeken, en dat bij 25 graden felle zon, en volop eikenbomen waar kleine rupsjes zich aan dunne draadjes naar beneden lieten zakken; kleren en haren vol rupsjes, en steeds al die draden in je gezicht! Maar de Grosse Pierre vonden we wel! Bijzonder dat op de plek waar er een kruis in ‘m was gekerfd, op de foto een orb vertoonde! Odilia verklaarde later: dat is een hulpwezen om zijn pijn te verlichten. In hetzelfde bos bevond zich ook nog een hunebed, en heel merkwaardig, Margrete wist heel zeker welke route we moesten volgen. Zelf gaf ze al aan: het lijkt of ik gestuurd word! Eenmaal bij het hunebed aangekomen vertelde Odilia dat de Grosse Pierre een van zijn contactwezens had meegestuurd opdat wij het hunebed zouden vinden, want die twee voelen zich sterk met elkaar verbonden. Vandaar uit was de parkeerplaats makkelijk te bereiken, dus we waren nog ruim op tijd, en 2 lichtwezens voor Odilia gevonden! En verder rust voor Margrete’s benen!
In het natuurpark Les Concluses, het Einde van de Wereld, heel vrij vertaald. Eerst een kwartier lang over een slingerweg door een bos, zonder zijwegen of huizen, aan het einde een parkeerplaats waar verscheidene wandelroutes beginnen, we kwamen er om 5 uur aan, de wandelroute naar La Pierre Plantée, een menhir van 6 m hoog, is 3,5 km, en van de laatste parkeerders daar hoorden we dat het echt een zware wandeling was. De volgende ochtend om 7 uur begonnen, ook om de hete zon voor te zijn, nou, het was me toch een klauterpartij, vooral voor Margrete een eigenlijk te zware opgave, maar we wilden beiden de grote menhir ontmoeten en met Odilia verbinden; het werd anderhalf uur heen, en idem terug, maar het is ons gelukt! Wel een hele dag flinke kniepijn voor Margrete, maar geen spijt. Bovendien een magnifieke omgeving, hoge rotsen, diepe kloven, in de diepte het riviertje over, en diverse roofvogels gezien.
In Baux deProvence bezoek aan Carrière des lumières, een immens grote mergelgroeve waar op alle wanden, afhankelijk van je positie, soms wel 8 tegelijk, ook immens grote bewegende projecties van schilderijen van Van Gogh en andere kleurrijke schilders. We kwamen er aan om kwart over vier, wisten niet hoe laat het zou sluiten, wilden dus snel parkeren, maar allebei de parkeerterreinen vol! Toch maar tot vlakbij de ingang gereden, er vertrokken drie auto’s tegelijk, twee waren me voor, maar de derde plaats kon ik innemen. Uiteindelijk bleek het tot zes uur open te zijn, maar de kassa’s sloten wel om vijf uur. Wat een fantastisch schouwspel, natuurlijk begeleid door nogal indringende muziek. En de reiswezens? Natuurwezens kunnen alleen echte, reële beelden en klanken waarnemen, dus geen mechanische muziek (cd), en geen dia-beelden. Saai voor ze? Geenszins! Er liepen wel honderden mensen rond in de immense ruimtes, en al die mensen met reiswezens, en vele heel interessante, want afkomstig van heel ver, heerlijk informatie uitwisselen, hun eigenlijke taak. En ze konden genieten van de kinderen, die daar heerlijk aan het rondrennen waren, sommigen de geprojecteerde beelden achterna jagend.
Tot zover deel 1, met alle dagen zon en 25 graden, zeer naar onze zin!
Zonnige groet,
Ferry en Margrete