Lieve lezeressen en lezers,
Vanuit Toulon vertrekt de in fris geel gestoken veerboot, met personeel in dezelfde tinten gekleed. Ach, het is voorjaar en Pasen nadert, hoewel zwart de kleur van de lijdenstijd is en o.i. ook beter past bij de sfeer die het personeel uitstraalt. We hadden een cabine voor vier personen geboekt, aannemend dat zo vroeg in het seizoen we met z’n tweeën zouden blijven, wat een juist inschatting bleek. We moesten echter wel een kwartier wachten voor er iemand kwam met de sleutels, geen ramp, maar wel een teken aan de wand. Bij het manoeuvreren in de haven maakte het schip enorme herrie, je verstond elkaar bijna niet meer, en tijdens het varen op zee leek het wel of onze hut boven de machinekamer lag. Maar goed, het werkt eentonig, en dan slaap je er wel doorheen. Midden in de nacht werd ik wakker, ik hoorde de motoren niet meer. Blijkbaar hadden ze tijd over, gebeurt wel vaker met nachtreizen weet ik uit ervaring, dus ik sliep rustig verder. Margrete’s beleving was echter heel anders, aan haar wand grensde de trap tot de machine/besturings-kamer, en daar werd druk gelopen en gepraat, dus zij had duidelijk de indruk dat er iets aan de hand was en werd ook stevig verstoord in haar slaap. Bij de verwachte aankomsttijd van zeven uur was er nog geen land in zicht, er was nog niet omgeroepen voor het ontbijt, maar er werd ook niets gecommuniceerd over vertraging. Ik naar de receptie, maar ik kon de receptioniste niet verstaan, vroeg dus of ze misschien ook Engels sprak, waarop ze reageerde met : I am speaking English to you! Nou ja zeg! Om acht uur werd er omgeroepen dat er vertraging was en dat we om negen uur zouden aankomen, wat uiteindelijk half tien bleek te worden.
Ik vroeg onze reiswezens naar het bootwezen. Er zijn heel veel soorten bootwezens, en ze zijn blij dat ze heel vaak varen, maar de sfeerwezens hebben het helemaal niet naar hun zin, het personeel is heel ontevreden. En het opper-bootwezen? Ja die vaart ook graag veel, maar is heel ontevreden over het onderhoud, want dit is al de zoveelste keer dat er storing is, het zit bij iets dat lijkt op een computer en is al heel oud, en had al lang vervangen moeten zijn, vindt hij. En we zijn ook enkele keren langs geweest bij de auto, het autowezen heeft een hulpwezen gekregen en zit in een soort van bubbel zodat ie helemaal niets merkt van de reis, hoewel hij ’t al veel beter vond dan andere keren want hij heeft veel ruimte om zich heen. Hij maakt ’t dus redelijk goed maar we konden niet echt bij ‘m komen. Gebeurt dat bij alle auto’s? Nee, alleen bij die van jullie en nog één, maar als je daar meer over wilt weten moet je dat aan Odilia vragen, meer weten we niet.
Odilia’s uitleg hierover: Als een eigenaar heel persoonlijk omgaat met zijn auto, en ‘m niet alleen maar als ding beschouwt, dan wordt wat je de ziel van het autowezen zou kunnen noemen gewekt en wordt die dus gevoeliger. Voor jullie auto heb ik dat aangevraagd, van die andere weet ik dat niet. Maar dit soort hulpwezens zijn er ook voor mensen hoor, soms zijn er mensen die het heel moeilijk hebben aan boord en die krijgen dan ook hulp, zodat hun lijden verzacht wordt, en er zijn ook veel honden en een paar katten aan boord, die krijgen ook allemaal bescherming om minder last van de reis te hebben.
En zo arriveerden we dus nog voor tien uur in Ajaccio, met 27 graden en zon, maar midden op de dag ruim boven de 30, en ontdekten we dat Corsica veel slingerwegen heeft vanwege de vele bergen, goed onderhouden wegen overigens, dat de temperatuur snel afneemt naarmate je hoger komt, ook omdat er vaak een koude zeewind is. We zijn een paar keer op hooggelegen plaatsen geweest waar nog sneeuw in de bermen lag. En nog een bijzondere beleving met de lichtwezens, vaak als we nog in gesprek met Odilia zijn over het plan van aanpak, kan zij haar verhaal niet afmaken maar dringt het lichtwezen van de dolmen of menhir zich op aan Margrete, zo gretig en ongeduldig zijn er vele, die dan meestal reageren met: Heb ik het goed gehoord, is ze terug, zo maar ineens, is ze het echt? Als ik dan met ja reageer, dan willen ze zo snel mogelijk klaar zijn met ons, verontschuldigen zich daarvoor wel, met oprechte dankbetuiging, maar: Ik heb al zo lang gewacht, ik wil NU contact, NU!! Heel ontroerend. Hiermee in tegenstelling is wel dat dolmens of menhirs zelden met bordjes langs de weg staan aangegeven. Eigenlijk hebben we pas drie maal een aanwijzing gezien, waarvan één bij Tizzano, maar dat is wel een commercieel megalietenpark met 9 euro entree (overigens wel alleszins waard, magnifiek!). Je moet ze dus wel weten te vinden! Misschien om ze verborgen te houden voor de massa’s toeristen?
Tot nu toe hebben we nog maar één tegenwerkende ervaring met de lichtwezens opgedaan. Aan het einde van een middag zochten we het Pietra Rossa Dolmen op, en we waren van plan daar ook te blijven overnachten. Het staat weliswaar op een privé stuk grond, maar zeer ruim land, het hek stond open en we reden alleen op het beginstuk waarvan we konden zien dat er vaak over gereden was. En het was ook heel mooi gelegen, nog heerlijk in de zon met een weids uitzicht op de heuvelrug met daarop enkele steenformaties; het dolmen misschien, want de gps wees wel ongeveer die richting op. We vroegen de reiswezens daar polshoogte te gaan nemen, maar die kwamen terug met de boodschap dat ze daar geen contact konden krijgen, het gebied leek wel afgeschermd met een soort van bubbel. Merkwaardig dat ook google earth meldde: geen verbinding, en Margrete’s camera weigerde ook dienst, alleen toen en daar.
Odilia om raad gevraagd: Wat er precies speelt weet ik nog niet, ik ben samen met de Deva-van-Corsica op onderzoek gegaan, maar wij krijgen er ook geen toegang, integendeel, er gaat van daar uit een heel sterke tegenwerking uit, ik raad jullie aan hier niet te blijven overnachten en er nu snel te vertrekken voordat jullie eventueel schade aan je apparatuur oplopen. Geen hartverbinding, wel steentjes mee en een steen achter laten. Voor mij is het niet zo vervelend, want die sterke tegenwerking betekent dat er veel energie is, zodat deze plek voor mij makkelijk te bereiken is, en ik heb de tijd, ik laat geregeld even mijn neus zien (om in jullie termen te spreken), hij draait heus wel eens bij, en zo’n sterke kan ik goed gebruiken.
Wordt vervolgd.
Tot binnenkort,
Ferry en Margrete
P.S. Het is behoorlijk lastig mail te versturen, alleen sommige restaurants in de stadscentra zijn in bedrijf, langs de weg zijn ze nog allemaal gesloten, en dan moeten ze nog wifi hebben, echt niet standaard hier!