Vervolg nieuwe plekken

Ik heb al eerder geschreven over nieuwe plekken voor Odilia in Nederland,  waaronder zomaar een berichtje van ene Annette uit Erica (Drenthe), die liet ons weten dat ze bij haar in de buurt naar alle waarschijnlijkheid een restant van een megaliet weet die verder nergens vermeld staat. Twee geomanten hebben er ook al naar gekeken en zijn ervan overtuigd met een echte megaliet te doen te hebben. Annette heeft jaren geleden onze beide hunebeddenexcursies gevolgd, dus vermoedt terecht dat wij, en met ons ook 0dilia, geïnteresseerd zullen zijn. 

Wij op pad. We waren nl. een weekend in Arnhem, en Margrete merkte op “dan zijn we toch al in de buurt”. Wel, daar viel volgens mij wel wat op af te dingen, toch nog bijna 2 uur rijden, maar goed, ietsje dichter bij dan vanuit Den Haag.

Annette had foto’s meegestuurd, en 0dilia had duidelijk ingevoeld dat daar “iets” van haar gading was; iets = één of meer Lichtwezens!

het hek

Annette reed ons er heen, vlakbij haar huis, een groot privé gebied, dus met hek en bordje verboden toegang/ , aan de Veenhoekseweg (52.707 / 6.955). In het gebied is door een zandafgraving een meer ontstaan, (mooie zwemplek!.)  Annette wist de weg, want zij woont er vlakbij. En zij wist ook waar je gemakkelijk over het hek kan komen,  en had speciaal voor ons, oudjes, een trapje meegenomen. Maakte het inderdaad makkelijker, maar zonder was het ons ook wel gelukt. Het terrein is goed begaanbaar, niet ver lopen zien we een verzameling grote keien, duidelijk afkomstig van een hunebed maar waarschijnlijk met een bulldozer opzij geschoven. 

contact plek

Margrete werd sterk naar een plek wat verder achter de stenen toe getrokken en stond al een tijdje klaar als representant voor een Lichtwezen, heel ontroerd om eindelijk, na lange lange tijd (twee duizend jaar?) weer verbonden te worden. Vroeg of het ook voor de anderen geldt. Ja zeker! Kortom, blijkbaar meerdere!

Achteraf liet Odilia weten dat het om drie ging: deze was in redelijke staat, de andere, vlakbij, was er slecht aan toe maar kan ze in de loop der tijd wel hersteld krijgen. En de derde, die bevindt zich in het meer, dus onder water. Maakt verbinding moeilijk, maar ze ging proberen of deze zich zou kunnen verplaatsen naar een plek op het droge. Afwachten. Hoe dan ook, 0dilia intens blij. Met heel veel dank aan Annette voor haar oplettendheid en om contact met ons op te nemen. 

Appelscha

Daarna doorgereden naar Appelscha, waar zich een restant van een megaliet bevindt. Odilia was er al mee verbonden (ongetwijfeld via de deva erop attent gemaakt). Toch de moeite waard, want staat officieel geregistreerd als een gerestaureerd overblijfsel, maar ook het Lichtwezen in slechte staat, we mochten ‘m niet aanspreken, maar nu met een steentje mogelijk toch wat sterker met Odilia verbonden. Te vinden: 52.932 / 6.356) De Roegt inrijden, bij de voorlaatste rotonde bordje “onderduikershol”  bos in lopen, pad volgen, buigt af naar rechts, eindje doorlopen links vlak naast het pad.

En als laatste de steenkist in het Rijsterbos in Gaasterland (z.w. Friesland). Via google uitgebreide informatie en precieze vindplaats te vinden. Ook al verbonden met Odilia.

Twee weken later ontvingen we van Annette het volgende bericht.
Dan blijkt dat in de twee weken deze plek met 0dilia is verbonden, is de energie-waarde viermaal sterker geworden!

Campo de Torres

Een soortgelijk verhaal, maar nu in Spanje: dit artiekel werd verzonden door het Hunebednieuwscafé: Campo de Torres

Aan de foto te zien een duidelijk interessante plek voor Odilia, en toch hebben we deze op onze reis door Noord Spanje niet aangedaan, en afgaande op deze foto is Odilia wel degelijk in deze geïnteresseerd.  Haar verzoek dan ook: Kunnen jullie mij een plek aangeven waar ik wel mee verbonden ben en van daaruit mij de richting aanduiden? Dat blijkt nog behoorlijk lastig, want de dichtstbij zijnde plek blijkt een grot te zijn, en wel zo’n 250 km oostwaarts, in de buurt van Santander, en ook nog een flink eind uit de kust!

Wel, daar vandaan sturen we Odilia naar boven, de kust, en dat blijkt een peuleschil. Nu nog aangeven dat ze naar het westen moet, maar zij kent geen begrippen als oost en west, evenmin links of rechts. Odilia kijkt door de ogen van Margrete mee op de kaart en ik klop op Margrete’s linkerschouder; via haar lichaamswezen ervaart 0dilia dit en weet naar het westen te moeten gaan. De volgende dag al laat ze weten nog niet te bestemder plaatse te zijn, want onderweg hebben deva’s haar aangegeven dat ze diverse keren het zuidelijker moet zoeken om andere voor haar interessante plekken te bereiken. Ze is dus heel succesvol bezig, laat ze weten, maar het gaat wel wat meer tijd vragen.

Ondertussen vragen wij ons af hoe het komt dat wij in dit gebied al deze plekken niet bezocht hebben. Na nog eens op de kaart van Megalithic Portal te hebben gekeken wordt het ons duidelijk: de plekken staan wel op de kaart, maar zonder gegevens! Blijkbaar is dit gebied nog niet eerder verkend en vermeld.

Wij hebben dit nu aan Odilia laten weten en tevens dat zij niet alleen tot aan Campo de Torres moet gaan, maar helemaal doorheen de noordelijke streek tot aan de Atlantische Oceaan! Een hele klus maar wel een heel dankbare, want een enorme uitbreiding van haar gebied!  

Een week later laat zij ons weten op de plek van de foto te zijn aangekomen, en daar inderdaad een ichtwezen heeft aangetroffen.
Vanaf hier laat zij zich verder westwaarts leiden tot in/aan Galicië.

restanten Erica