Reisje Berlijn en omge-ving

 

Ik was ooit bij een lezing over de Externsteine in het Teutoburgerwald, en later hebben Margrete en ik er bovenop geslapen (na 8 uur is er geen toezicht meer, dus ook gratis toegang); de meest indringende beleving die we daarbij opdeden was de koude wind en onrustige dromen; bij die lezing werden ook de Bruchhausersteine genoemd, vlakbij Istenberg, even voorbij Oldenzaal, ten noorden van Bad Bentheim, in het Rothaargebergte.
Op 18 augustus vertrokken wij hier naar toe, op weg naar Berlijn en Rügen. Margrete had voor deze plek een speciale steen uitgezocht om hier achter te laten voor verbinding met 0dilia, maar bij de eerste rots, de Feldstein voelde deze niet op z’n plaats; bij de tweede, de Goldstein wèl, maar waar precies? Odilia voelde heel wazig, niet helder, vertelde Margrete. Ze voelde onverwachts een andere gids doorkomen, meer mannelijk, en die bleek deze omgeving heel goed te kennen en gaf aan dat de steen liefst zo hoog mogelijk geplaatst diende te worden, we keken even rond en vonden een plek waar ik het steentje er hoog tussen rotsen kon gooien. Toen kwam de vraag welke steen we daar vandaan moesten meenemen, en weer voelde Odilia mistig, er waren er twee die zelf aangaven wel mee te willen, we namen beide mee om er later een terug te leggen. Het is een interessant gebied, er stonden bordjes met informatie over vroegere bewoning, we liepen nog wat rond richting de Bronnstein, troffen een kei waarbijik het gevoel oppakte dat ie wel mee wilde. Margrete heeft het getest, niet met haar maar wel met mij. Bijzonder vond ik; dus het laatste stuk van de wandeling liep ik wel te sjouwen met een flinke steen. Bij de auto teruggekomen legde ik ‘m onderin, in een kist; hij liet duidelijk voelen hier heel ontevreden mee te zijn: Is dit mijn plek?! Ik liet ‘m weten dat ’t maar tijdelijk was gedurende de reis. Onderweg wat later liet Odilia weten dat mijn steen nu contact had met de andere stenen in de auto, die hadden ‘m ook laten weten dat het maar tijdelijk was, hij voelde zich nu wel gerust.

 

’s Avonds nog contact met Odilia: wat was je mistig vandaag. Ja, er speelde veel hier op de Odiliënberg; in jullie termen zou je kunnen zeggen dat ik nogal geëmotioneerd was, voor mij waren het meer energieën die door elkaar liepen. Het is nu beter, hoewel het hier nog niet voorbij is. Ik voel me heel ontroerd over de Bruchhausersteine,het is een heel oude cultusplek waar aarde en kosmos werden vereerd, nog veel ouder dan wat jullie op die bordjes hebben gelezen. Het wezen dat tussendoor geholpen heeft kende ik nog van die tijd, hij hoort op die plek.