Lille – Arras

Menhir le Gros Caillou (50.267741 / 3.508052) in Vendegies-sur-Écaillon, tussen Lille en Cambrai, zuid van Valenciennes, nabij Mauberge, op de top van een heuvel te midden van weilanden, vanaf  D958, Rue du vieux Chemin, Rue des Billes t.o. nummer 498 eerste rechts omhoog langs de Ballade de Menhir. (de coördinaten lieten ons te ver de straat doorrijden). Een verrassende reactie: Welkom; het Grote Lichtwezen? Dat is wel heel lang geleden. We gaan toch niet terug in de tijd! Nee, nee voor de nieuwe tijd, met een nieuwe taak. Heb ik daarin iets te betekenen, het oude is toch al lang voorbij! Uitleg van Margrete. En dat moet ik geloven? Ik lig hier goed; er is wel een heel dorp gebouwd, maar dat ligt in het dal, ik kijk er overheen, een weids uitzicht, en nu wordt mijn rust verstoord, is ’t dat waard?! Bespreek dat maar met het Grote Lichtwezen, je hebt vrije keus, er is geen verplichting, maar misschien bevalt het je wat je dan hoort. Als je eerst luistert weet je wat ze je te bieden heeft. Wij bemoeien ons er verder niet mee, het ga je goed.

Vlakbij is er een fromagerie, kaasmakerij, zeer de moeite waard om foto’s te maken, vertelde ons een oud vrouwtje aan wie wij de weg vroegen.
La Pierre qui Pousse in Aubigny, tussen Lille en Cambrai en Arras, langs de D643, parkeren op de parkeerplaats van de Brasserie (50.267069 / 3.146231) bij de kruising naar het bungalowpark. Houten brug over en 600 m pad volgen, de richtingwijzer geeft aan rechtsaf richting water, wat moerassige omgeving maar het pad is verstevigd (de coördinaten brachten ons eerst bij het sportveld, dan het veld overlopen, dan kom je ook bij het pad uit, naar links). De menhir steekt 2 m in de grond (pousser = drukken, zakken). Het lichtwezen vertelt dat ie ’t naar z’n zin heeft, stevig staat, tot diep in de grond, rustige goede plek. Hij heeft ook vragen: Hoe hebben jullie mij gevonden? hoe komt ’t dat ik met jullie kan praten? kan ik ook met het Lichtwezen praten? net zo als nu met jullie? oh, op de oude manier, dan kan ik ’t dus ook voelen, des te beter! dank aan jullie voor je komst, en het gesprek, en dank aan de moderne techniek die dit alles mogelijk heeft gemaakt, en dank aan het Grote Lichtwezen, dat ze hier heeft willen terug komen.
Natuurlijk zoals altijd, sloten we af met hartverbinding en het lekkers (niet elke keer vermeld!).
Le Polissoir d’Or , de gouden slijpsteen, niet alleen met slijpstrepen (van het slijpen van wapens en gereedschap, wat als een cultische handeling gold), maar ook met zgn. cupmarks, ronde inkepingen waarin het voedsel voor de goden werd geofferd,  in Ors, vlakbij Cambrai en Mauberge, aan het Étang de Flaquet, en ligt daar volgens Odilia nog op zijn originele plaats (50.127983 / 3.607053).
Wat bijzonder dat jullie me aanspreken, dat is heel lang geleden! Het Grote Lichtwezen terug? Kan dat eigenlijk niet geloven, hoewel jullie absoluut integer aanvoelen. Begrijpelijk, neem je tijd.
Bij deze vonden we nog twee kristallen die er al lagen; blijkbaar hebben andere mensen ook zijn bijzonderheid  ingezien en ‘m daarmee erkend. Mooi!
Dolmen la Table des Fées (50. 416512 / 3.606968) aan de Rue du dolmen in Fresnicourt-dolmen, bij Lille en Arras. Ligt pal aan een stille bosweg, en staat al van verre aangegeven. Odilia laat weten: de reiswezens zijn al snel aan de slag gegaan en hebben al veel verteld, het lichtwezen voelt zich onrustig, maak maar gauw contact. Ik als representant van het lichtwezen: Welkom, ik heb al veel gehoord, maar moet ik dat allemaal geloven? Ik wil jullie reiswezens niet diskwalificeren, maar het is allemaal moeilijk te geloven. Het Grote Lichtwezen! Hoe hebben jullie haar gevonden? Ze is al heel lang weg. Toevallig. En hoe hebben jullie nu mij gevonden? Margrete legt ’t uit, m.b.v. moderne apparaten, internet en gps. Wil je contact met haar? Zeker…..dat zeg ik nou wel, maar eigenlijk ben ik er helemaal niet klaar voor, d.w.z. niet voorbereid……in de war….maar wel zeker dat ze hier moet komen…en ook nu….maar ik ben wat overstuur…ik wil het wel….dank, dank…..we laten ‘m over voor Odilia.