Barchem


We rijden op weg naar Barchem, onderweg zien we een auto midden op de weg stoppen, daar is iets aan de hand! Dichterbij gekomen blijkt het om een zwaan te gaan die op de weg loopt. Hoe we die moeten aanpakken weten wij ook niet, de man belt de dierenambulance, wij jagen ‘m een grote bedrijfsparkeerplaats op. Overleg met Odilia: Ik ben al in overleg met de deva, die is heel blij met jullie ingrijpen, en is ook heel sterk betrokken bij de zwaan; hij is zeker niet bedoeld hier dood gereden te worden, hij gaat ’t wel redden, vanuit hier is ook al uitgekeken wie ’t beste kan ingrijpen. Even later verschijnt de dierenambulance, die man werpt een handdoek over de kop van de zwaan, kan ‘m dan zo oppakken en brengt ‘m naar de rivier achter de parkeerplaats. Hij vertelt dat zwanen niet kunnen opstijgen vanaf het land, alleen vanuit het water. Goed om te weten! En fijn voor de zwaan.

We komen weer ’s in de buurt van Barchem, nieuwsgierig hoe het voormalige huis van Marion en Nicolaas en het land erom heen er bij staan. De deva laat zich direct voelen bij Margrete: Ik voel me heel blij verrast jullie weer terug te zien. Heel fijn dat jullie me vorige keer zoveel informatie konden geven, het heeft hier veel rust gebracht, eigenlijk meer berusting in alles wat er nog ging gebeuren. En jullie zingen heeft ook sterk geholpen. Er is nog steeds veel in ontwikkeling, ik heb nog steeds mijn plek in het bos, als alles hier klaar is kies ik hier ergens mijn plek, misschien wel bij de oude verplaatste boom; hij heeft het nog erg moeilijk, maar het komt wel goed, dat heeft tijd nodig, en hij wordt goed verzorgd. De nieuwe bewoners besteden veel goede zorg aan het land en de gebouwen, alleen jammer dat ze ons niet zien, maar we krijgen wel hun aandacht. Margrete voelde ook zijn blijdschap.