Auteur: Margrete Vijlbrief

Lieve lees-reisgenoten,

De goden zijn ons gunstig gezind, of noem je het liever gunstig toeval? De coördinaten volgend voor Puades Dolmen in Saint Cezaire-sur-Siagne, niet ver van Grasse, komen we weer eens in een villawijkje terecht, de onderste reuze villa op de heuvel; het hek staat gelukkig open, want op het steile en smalle aanrij-pad is het lastig draaien, dus maar gelijk de ruime parkeerplaats op, waar geen auto staat, dus wellicht niemand thuis? Niet in de eerste 2 ruimtes, maar van verderop klinkt mooie piano-muziek (impromptu van Schubert). Ik tik een paar keer op de glazen deur voordat ze me hoort, de deur voor me opent en mijn stuntelig Frans hoort, vraagt of ik ook Engels spreek, ze blijkt zelf Amerikaanse!  En of ze van het dolmen weet?  It ’s on my property!  I’ll show you the way because it’s not so easy to be found! Ik haal snel Margrete erbij, en we lopen zo’n  10 minuten achter Catherine  aan, ze laat ons een doorgang in een muur zien en zegt:  Just follow the path, you can’t miss it, take your time, and when you ’re finished knock on my door again for a cold beer! Dit was ook werkelijk de enige manier om bij het dolmen te komen! Het Lichtwezen was natuurlijk blij de verbinding met Odilia terug te krijgen, en vertelde dat ie ’t daar prima naar z’n zin had, de bewoonster geregeld langs kwam met bezoekers, maar hem nooit aansprak, dat miste ie wel. We hebben ‘m verteld dat we deze wens van ‘m zouden doorgeven. Catherine was maar al te bereid aan zijn wens te voldoen, had een Noorse vader die veel verhalen over natuurwezens kende, en Ierse voorouders die vertrouwd waren met the Little People. Ze keek er dus niet vreemd van op.

Vlak voor het volgende dorp Saint-Vallier-de-Thiey, nog geen 5 km verder, ligt het Degoutay Dolmen, maar bij onze informatie van Megalithic Portal staat erbij dat de coördinaten niet nauwkeurig zijn. We zien het niet, nergens langs de aangegeven weg, de D5. Er naast loopt een pad langs landerijtjes waar ik een man aan het werk zie. Of ik het landje naast het zijne wil kopen? Komt U daarvoor? Nee, ik zoek hier in de buurt een dolmen! Oh, loop maar mee, dat is vlakbij. En inderdaad, weer op iemands ander landje ligt een dolmen. De man zelf blijkt van oorsprong Tunesisch te zijn, getrouwd met une Frau uit Colmar, Elzas, zij is dus 2-talig, en hij laat ook wat Duitse woorden horen, die wij natuurlijk ook wel kennen, net als Museum Unter der Linden! Met het Lichtwezen van het dolmen zijn we snel klaar, of misschien beter gezegd: hij met ons, we hoeven ‘m niets uit te leggen, hij is verbonden met het Puades Dolmen en weet al precies wat wij komen doen. Dat is het werk van contactwezens .

En over hulp gesproken: nabij Collias ligt langs de D112 naar Souhilac de menhir La Pierre Bamboch 1  pal aan de weg, heeft dus veel last van de auto’s en is zeer verzwakt. Odilia kan overdag geen contact met ‘m krijgen vanwege het verkeerslawaai, en zegt   ’s nachts wel terug te komen bij ‘m. De volgende dag laat ze ons weten in de nacht goed contact met ‘m te hebben gehad, het lichtwezen zou nog graag willen blijven hoewel hij zo ernstig verzwakt niet veel kan doen. Odilia heeft ‘m een hulpwezen gestuurd die voor hem het verkeerslawaai afschermt, en de heel krachtige Menhir Champduy in de wijngaard verderop heeft ‘m toegezegd enkele van zijn contactwezens te sturen om ‘m te ondersteunen in de vorm van extra lichtkracht. Hij is daar heel blij mee.

Alweer op Megalithic Portal een wat vaag en vreemd verhaal over iemand die een menhir in zijn voortuin zou hebben neergezet, omdat het dreigde verloren te gaan bij de aanleg van een weg. Dit zou ook in Collias zijn, er stond een straatnaam bij, maar die bestaat daar niet, maar op de coördinaten afgaand kwamen we wel in een klein straatje terecht, waar een bewoner ons bezwoer dat daar niemand een menhir in zijn tuin had. Erg verbaasd waren we niet, en evenmin teleurgesteld; als we al niet in de buurt waren geweest hadden we deze moeite zeker niet genomen. Maar ondertussen waren onze reiswezens ook gaan helpen mee zoeken, tevergeefs ook, maar kwamen wel met een zwervend contactwezen aanzetten, dat zijn eigen lichtwezen van een menhir kwijt was. Odilia ingeschakeld. Erbij verteld dat op zo’n 25 m van Bamboch 1 ooit een Bambosch 2 had gestaan, waarvan alleen nog een paar brokstukken onder wat struiken moesten liggen. Wellicht was er een verband? Odilia vond het een vreemd verhaal, want, zo vertelde zij, als een natuurwezen zijn taak kwijt is, is het de taak van de Deva-van-het-gebied om dit natuurwezen terug te nemen. Odilia ging dus polshoogte nemen bij deze deva. De Deva-van-het-gebied wist van niets, maar ging wel haar contactwezens duidelijk instrueren dat ze in zo’n geval haar moesten informeren, dit mocht niet meer gebeuren! Ook had ze dit thuisloze contactwezen aangesproken, het bleek een heel krachtige, blijkbaar ooit toebehoord aan een heel krachtig lichtwezen, en wilde niet teruggenomen worden maar in functie blijven. In onderling overleg tussen de Deva-van-het-gebied, Menhir Bamboch 1 en  Menhir Champduy werd gezocht naar een oplossing om hem toe te voegen aan Menhir Bamboch 1.

Nog zo’n mirakel, la Pierre des Druides in Saint Alexandre, nabij Pont Saint Esprit. Daar zou een menhir moeten staan, maar we troffen alleen maar 3 spiksplinternieuwe villa’s, met nog restanten van  bouwmaterialen en tuinen nog in aanleg. Niemand aanwezig om iets te vragen. We liepen al terug naar de auto om te vertrekken, kwam er net een auto aan. Snel de man ervan aangesproken, die wees me naar een “restantje” bos, precies waar je zou denken dat ze er nog een vierde villa gaan bouwen. Nog was het even zoeken, maar inderdaad tussen de bomen stond een bescheiden formaat menhir. Odilia gaf aan dat het een heel oude betrof, en dat ie zich zeer bedreigd voelde over zijn bestaan.  We mochten ‘m niet aanspreken, mochten alleen de hartverbinding doen, en gelukkig hadden onze reiswezens ook al aangevoeld dat ze hier heel terughoudend moesten zijn. Odilia wilde ‘m eerst hulpwezens sturen ter versterking, en dan verder afwachten, want ook zij nam in het licht waar dat er een reële dreiging in de lucht hing. Wie of wat had de man in de auto net op tijd laten komen, of alweer gunstig toeval?

En zo sluiten we de Provence af, met 35 nieuwe krachtplaatsen voor Odilia erbij (1 hebben we niet kunnen vinden, misschien verdwenen, of onjuiste gegevens?) , en waarvan enkele met veel lichtwezens!
Oh ja, één nacht kregen we regen, Heerlijk spelen met al die waterwezens, reageerden onze reiswezens; verder een en al ongewoon mooi zomerweer in maart.

Maartse zonnegroet,

Ferry en Margrete

Hierbij deel 1 van de Provence, deel 2 volgt spoedig, want we willen inlopen op de realiteit die ons al naar Corsica heeft gebracht!
Van alle volgende 35 wil ik er enkele uitlichten:

Het Aven Marzal hunebed bij St Remèze staat in een soort van pretperk vol dino’s en ander vermaak. Het park was nog niet geopend, maar er stond wel een hek open omdat ze er aan het werk waren. Keurig toestemming gevraagd of we foto’s mochten maken, en dat mocht. Overigens had ik al een plek gevonden waar ik over het hek geklommen zou zijn, maar voor Margrete met haar been-blessures zou dat niet gekund hebben. Het lichtwezen was er triest aan toe, als attractie voor massa’s matig geïnteresseerde toeristen, maar met mensen  echt te kunnen spreken zoals heel vroeger, deed ‘m opveren, en  weer verbonden worden met het Grote-Lichtwezen- van-vroeger (Odilia) deed hem helemaal opleven; bovendien zou Odilia hem hulpwezens ter ondersteuning sturen.

Een groep krachtplaatsen lag in de indrukwekkende Gorge d’Ardeche, nl. de holen in de wand van de canyon. Maar hoe moesten we daar bij komen? De reiswezens! Die konden daar wel even heen zoeven, en zo kon Odilia ze dus ook vinden!  En natuurlijk hebben we nog een tochtje langs de kloof gereden, en er gepauzeerd, in  zon en 25 graden, prachtige bloesems van fruitbomen  en bloeiende  bloemen om ons heen, o.a. wilde lavendel, sterk geurende meidoorn, brem en nagenoeg uitgebloeide mimosa. Later zouden we ook nog de bloeiende lavendel velden passeren.

Midden op de dag kwamen we bij de parkeerplaats voor de Grosse Pierre in een natuurpark. Er stond duidelijk aangegeven dat de parkeerplaats om 5 uur zou sluiten, dus niet verdwalen! De route van 3 km stond in het begin duidelijk aangegeven, maar ergens midden in het bos werd het onduidelijk. Ja hoor, een half uur later bleek dat we verkeerd zaten. Dus weer terug, het juiste pad opzoeken, en dat bij 25 graden felle zon, en volop eikenbomen waar kleine rupsjes zich aan dunne draadjes naar beneden lieten zakken; kleren en haren vol rupsjes, en steeds al die draden in je gezicht! Maar de Grosse Pierre vonden we wel! Bijzonder dat op de plek waar er een kruis in ‘m was gekerfd, op de foto een orb vertoonde! Odilia verklaarde later: dat is een hulpwezen om zijn pijn te verlichten. In hetzelfde bos bevond zich ook nog een hunebed, en heel merkwaardig, Margrete wist heel zeker welke route we moesten volgen. Zelf gaf ze al aan: het lijkt of ik gestuurd word! Eenmaal bij het hunebed aangekomen vertelde Odilia dat de Grosse Pierre een van zijn contactwezens had meegestuurd opdat wij het hunebed zouden vinden, want die  twee voelen zich sterk met elkaar verbonden. Vandaar uit was de parkeerplaats makkelijk te bereiken, dus we waren nog ruim op tijd, en 2 lichtwezens voor Odilia gevonden! En verder rust voor Margrete’s benen!

In het natuurpark Les Concluses, het Einde van de Wereld, heel vrij vertaald. Eerst een kwartier lang over een slingerweg door een bos, zonder zijwegen of huizen, aan het einde een parkeerplaats waar verscheidene wandelroutes beginnen, we kwamen er om 5 uur aan, de wandelroute naar La Pierre Plantée, een menhir van 6 m hoog, is 3,5 km, en van de laatste parkeerders daar hoorden we dat het echt een zware wandeling was. De volgende ochtend om 7 uur begonnen, ook om de hete zon voor te zijn, nou, het was me toch een klauterpartij, vooral voor Margrete een eigenlijk te zware opgave, maar we wilden beiden de grote menhir ontmoeten en met Odilia verbinden; het werd anderhalf uur heen, en idem terug, maar het is ons gelukt! Wel een hele dag flinke kniepijn voor Margrete, maar geen spijt.  Bovendien een magnifieke omgeving, hoge rotsen, diepe kloven, in de diepte het riviertje over, en diverse roofvogels gezien.

In Baux deProvence bezoek aan Carrière des lumières, een immens grote mergelgroeve waar op alle wanden, afhankelijk van je positie,  soms wel  8 tegelijk, ook immens grote bewegende projecties van schilderijen van Van Gogh en andere kleurrijke schilders. We kwamen er aan om kwart over vier, wisten niet hoe laat het zou sluiten, wilden dus snel parkeren, maar allebei de parkeerterreinen vol! Toch maar tot vlakbij de ingang gereden, er vertrokken drie auto’s tegelijk, twee waren me voor, maar de derde plaats kon ik innemen. Uiteindelijk bleek het tot zes uur open te zijn, maar de kassa’s sloten wel om vijf uur. Wat een fantastisch schouwspel, natuurlijk begeleid door nogal indringende muziek. En de reiswezens? Natuurwezens kunnen alleen echte, reële beelden en klanken waarnemen, dus geen mechanische muziek (cd), en geen dia-beelden. Saai voor ze? Geenszins! Er liepen wel honderden mensen rond in de immense ruimtes, en al die mensen met reiswezens, en vele heel interessante, want afkomstig van heel ver, heerlijk informatie uitwisselen, hun eigenlijke taak. En ze konden genieten van de kinderen, die daar heerlijk aan het rondrennen waren, sommigen de geprojecteerde beelden achterna jagend.

Tot zover deel 1, met alle dagen zon en 25 graden, zeer naar onze zin!

Zonnige groet,

Ferry en Margrete

Woensdag 20 maart vertrokken we om 11 uur vanuit Ede naar Slenaken in Limburg, tegen de Belgische grens, waarvan we onlangs gelezen hadden dat daar de enige polissoir oftewel slijpsteen van Nederland ligt. Navraag ter plaatse bleek dat degenen die  van de steen af wisten ons verwezen naar een vervallen wandelroute. Zodoende stonden we ineens in iemands (heel grote) achtertuin waar hij aan het werk was, kwam vriendelijk naar ons toegelopen en vertelde dat daar vroeger inderdaad de officiële wandelroute had gelopen. Hij had er ook niet echt bezwaar tegen als we door zijn achtertuin zouden gaan, maar zei wel dat we dan ook door alle andere naastgelegen tuinen moesten gaan en dat er wellicht buren waren die daar bezwaar tegen hadden;  maar er was ook nog een andere mogelijkheid om er te komen, nl.  verder doorrijden naar het buurtschap Nurop  en daar links af de weg I Gen Teut (kan geen verwarring geven, zo’n naam, en staat duidelijk aangegeven) in gaan, parkeren bij de rioolzuivering en verder richting de Gulp  lopen, het bruggetje over (pas op, het beton is spiegelglad, stap liever in de modder!)  en linksaf de Gulp  volgen, de steen ligt daar op een helling in een bosje iets verderop. Helaas is het wandelpaadje iets verderop weggespoeld, zodat we bovenlangs verder moesten  ònder of óver prikkeldraad langs, en wat minder goed zicht hadden over de helling langs de Gulp. Maar iets verderop, op de plek waar het prikkeldraad platgetrapt is, en een gleuf in de helling ontstaan is door het water uit de weilanden, daar ontwaarde ik ineens drie grote stenen.  Achteraf bleek ik die niet geheel zelfstandig gevonden te hebben, want onze reiswezens vertelden dat ze mij in de richting van de stenen hadden laten kijken. Ere wie ere toekomt!  Hoe dan ook, de middelste steen bleek inderdaad duidelijk slijpsporen te vertonen. Archeologen vertellen dat slijpstenen vroeger gebruikt werden om wapens en messen op te slijpen. In principe geheel juist, maar wat ze er niet bij vertellen is dat dit als rituele handeling verricht werd, dus als een soort eerbetoon aan het hoge geestelijke wezen (Archai) dat deze steen als ankerplaats op aarde gekozen heeft.

Deze Archai vind je vaak bij slijpstenen, hunebedden, menhirs, en in Zuid-Europa de Thracische tempels, en werk(t)en aan het welzijn van aarde en mensheid. Ze werden en worden nog immer  geleid door een nog hoger ontwikkeld engelwezen (een troon), die wij hebben leren kennen als Odilia. Doordat de mensen die op deze krachtplaatsen hun cultus hielden zijn verdwenen, verjaagd, of een andere cultus zijn gaan aanhangen, is Odilia al deze contacten met de Archai tot haar intense spijt kwijt geraakt. Margrete en ik reizen na onze ontdekking van Odilia in 2014 langs de plaatsen waar de Archai zich ophouden om ze weer met Odilia te verbinden. Dit doen we door contact met ze te leggen in systemische opstellingen, waarbij één van ons dan representant staat voor een Archai  (of voor Odilia). Om ervoor te zorgen dat de door ons gelegde contacten niet weer verloren gaan wisselen we steentjes uit die we van te voren ritueel verbonden hebben met Odilia, en nemen we steentjes mee van de krachtplaatsen en leggen die op de Odiliënberg in de Elzas, de ankerplaats van Odilia op aarde.

Deze Odiliënberg was onze volgende bestemming,  want we hadden ondertussen steentjes verzameld van al onze reizen de afgelopen drie jaar: Scandinavië, Baltische Staten, Noord Polen, Balkan, Griekenland, Bulgarijë, rondom Essen, Malta en Gozo, Sicilië en een paar uit Drenthe, en die ene uit Slenaken.
We hebben op de parkeerplaats vlakbij de druïde grot in de auto overnacht, héél koud op 800 m hoogte, brrr! De steentjes hebben we ’s ochtends vroeg met een klein ritueel in de buurt van de druïde grot aldaar geplaatst. Odilia reageerde enigszins beduusd en intens dankbaar voor deze enorme uitbreiding van haar bereik op aarde, en dat heeft ze ons daarna nog enkele malen laten weten, zo onder de indruk was ze ervan.

Dit was de opmaat voor onze reis naar de Provence, Corsica en Sardinië, die dus feitelijk begon op 21 maart, Margrete’s verjaardag! Odilia vroeg mij om Margrete namens haar een knuffel te geven , want dat doen jullie toch op verjaardagen? Een lastig begrip voor engelwezens, want die kennen geen tijd, alleen de eeuwigheid!

Een soortgelijk verschijnsel deed zich voor bij onze aankomst bij het eerste hunebed in de Provence, de volgende dag,  Champ Vermeil genaamd, bij het plaatsje Bidon. We hadden onze reiswezens gevraagd te verkennen hoeveel lichtwezens (Archai dus) er daar in de buurt aanwezig waren. Hun antwoord: wij, jij en zij, Odilia en de auto, in onze taal zes dus! Want ook getallen zijn in de geestelijk-etherische wereld ongebruikelijk.
Voor nu alleen dit over de Provence: volop zon en 25 graden, binnenkort meer!

Voorjaarsgroet,

Ferry en Margrete

Lieve mensen

Oud en nieuw ligt al weer een poosje achter ons, op ons verzoek om in deze periode wat voor de natuurwezens te doen hebben we veel positieve reacties ontvangen. Hieruit blijkt dat de mensen zich vaak niet bewust zijn wat vuurwerk allemaal met de ons omringende natuurwezens kan doen en hoe je ze daarin kan ondersteunen.

Tijdens onze cursus in maart gaan we ook aan de slag met hele basale huis-  tuin- en keuken-ervaringen, hoe krijgen we contact met de natuurwezens en hoe houden we contact met ze, wat betekenen wij voor hun, wat betekenen zij voor ons.
Nieuwsgierig geworden: info weekend in Uffelte

In de afgelopen periode hebben we hard aan onze website gewerkt, er lagen en liggen nog zoveel boeiende aantekeningen, die nu deels een plekje hebben gevonden in onze Kroniek, het jaar 2014 is eindelijk klaar,  hierin staan de eerste ontmoetingen met Odilia en de komst van Frits. Er is ook al een begin gemaakt met  2015 !!

Geregeld komen we interessante stukjes tegen, die we met jullie willen delen, hier een kleine greep:

• uit tijdschrift “motief”: weekend elementenwezens
• lijst en beschrijving van bovennatuurlijke wezens
• bijenspecial over het avontuur van een startende imker, mooie inkijkjes hoe het er allemaal aan toe gaat
• Uitgeverij A3 boeken met een mooie nieuwsbrief over allerlei spirituele onderwerpen
• natuur- en omgevingsopstellingen in Utrecht, een initiatief van een goede vriend van ons, mail hem voor meer info:   chrisjan.leermakers@gmail.com

Tevens zijn we ook bezig met de voorbereidingen voor onze reis naar Corsica en Sardinie, de veerboten zijn geboekt en onze bestemmingen zijn al samen met Odilia uitgezocht.
We hopen jullie weer regelmatig een reisbrief te kunnen sturen.
Het autowezen heeft er al helemaal zin in, de tochtjes die we nu maken zijn hem veel te kort, de reiswezens verheugen zich ook op de nieuwe ervaringen en om weer actief mee te kunnen doen aan het vinden van lichtwezens.

Na onze reis staat er weer een ervaringswandeling in Wolfheze gepland en wel op 6 en of 7 juni (aangeven welke je kan). Voor wie eens op een andere manier wil kennismaken met de natuur is dit misschien interessant. De wandeling voert ons door de Wolfhezer bossen, die een gelaagde geschiedenis kent van hele oude bomen (Den van 400 jaar oud), een verdwenen dorp (door de strijd met de Spanjaarden),  Wodanseiken(400 tot 600 jaar oud), sprengen, beken en grafheuvels. Tijdens deze wandeling gaan we kennismaken met de natuurwezens in dit gebied, dat doen we door middel van opstellingen.

We houden jullie op de hoogte van onze verdere activiteiten.
Voor nu veel kijk- en leesplezier.

Namens natuurlijkewezens

                                 Ferry en Margrete

De Kroniek van 2014 is bijgewerkt, heeft even geduurd maar nu staat de teskt met foto’s op de website, hierin kun je lezen over onze onmoeting in Frankrijk met Odilia, en korte tijd later met Frits.

Lieve mensen

                                                      Ferry& Margrete

Beste mensen,

Onze Balkan&Griekenland reis staat op de website, vele van  jullie hebben onze reisbrieven al gekregen toen wij op reis waren, deze berichten  waren een basis, nu is er het complete verhaal met veel mooi foto’s.

Mocht je wel of geen Sinterklaafeest vieren, hier een filmpje van Marc van Delft waarin Zwarte Piet (3.10) totaal anders belicht wordt. Op zich ook heel boeiend om het hele filmpje te zien.

Ter herrinnering: lezing in Zeist op 11 december,

We zijn nu druk bezig om de de teksten met betrekking tot Frits, onze stagaire kabouter uit te werken, in de begin periode hebben we helaas geen aantekeningen gemaakt, mochten jullie nog anekdotes weten, mail ze ons.

Zie ook hoe natuurwezens kerst ervaren.

Misschien ontmoeten we jullie dinsdag wel.

Ferry en Margrete

Beste mensen,

Nog even op de valreep voordat wij begin september weer op reis gaan, dit maal langs de hunebedden in Griekenland en Bulgarije, waarbij we tevens het verlovingsfeest bijwonen van Ferry zijn petekind in Hasturkas, Albanië. In Albanië is weinig cultuur te vinden, en helemaal geen megalieten. Weer thuis na medio october.

Agenda :

• natuurbelevings wandeling nabij Wolfheze op vrijdag 31 augustus. Bovendien hebben we de wandeling wat ingekort. Wij schatten dat het nu 8 km is, d.w.z. 2 uur lopen, maar wel zo’n 4 uur waarnemingen doen d.m.v. opstellingen. De waarnemingen doen we grotendeels zittend, wil je mee doen meld je dan aan via de website.
• vanwege de vele enthousiaste reacties die we kregen op ons weekend “kennismaken metnatuurwezens”  in Uffelte, gaan we deze herhalen en wel op  22 – 24 maart. (vrijdagavond t/m zondag) 2019
• Planten, bloemen en vruchten laten klinken !! Het lied van de schepping, klanken van de natuur die het ganse scheppings gebeuren doorsrtomen, naar een oorspronkelijk idee van Marco Pogacnik, verder uitgewerkt door Cis Peeters. Het is op basis van de vier natuurelementen die we in de natuurrijken in allerlei combinaties terugvinden, dus ook in het menselijk lichaam. In het bijzondere mensenbeeld,benen gespreid op de grond en de armen opwaarts gespreid naar de sterrenwereld, hebben we voeling met de vier vrouwelijke, spontaan werkzame elementenchakra’s. Vanuit deze chakra’s komen we in verbinding met het Lied van de schepping  (qua datum denken wij pas aan voorjaar 2019, bijdrage 40 euro hele dag 10 – 16.00 uur).

Nu ook op de website te lezen:

• Verslag van onze reis langs de megalieten in Malta en Sicilië .
• Verslag van de heling nabij Dwingeloo
• Verslag van onze hunebedden-tocht langs enkele hunebedden in Drenthe.
• Toevoeging bij Drenthe het meisje van Yde

Wij wensen een ieder een mooie nazomer,

• Bumble bee: video
• Honing oogsten: 
• Bijentuinen om te bezoeken:
• wilde bijen: 
• Seminar over Water en leven op 15 october 2018 in Amsterdam
  meer info