Later op de dag, Inge was al naar huis, stelt Margrete voor om aan de huisgeest te vragen hoe hij e.e.a. heeft ervaren. Huisgeest, ben je er? Ja, ik ben er. Hoe heb jij dit allemaal ervaren? Het was allemaal heel onverwacht, en ook wel heel erg veel. Heb je er last van gehad? Ikzelf niet, maar diverse huiswezens zijn wel wat in de verdrukking gekomen, er was nog nauwelijks ruimte voor ze, zoveel wezens van buitenaf kwamen erop af! Zoveel zijn er hier nog nooit geweest, de meesten waren ook nieuw voor mij; natuurlijk komen we wel vaker nieuwe tegen, maar veel hiervan zijn wel heel anders dan we gewend zijn. Dat was wel even schrikken, en wennen, maar tegelijk was het ook heel bijzonder en mooi, dat was er dus ook, en is er nog steeds eigenlijk. Dankjewel. Graag gedaan.
Reactie van de huis-geest en Dicky op het experi-ment
’s Avonds voelde Margrete dat Dicky, een zeer serieus natuurwezen dat zich aan Margrete was gaan verbinden omdat ze zoveel lichtwerk deed, zich voelbaar maakte, dus blijkbaar nog iets aan ons kwijt wilde:
Ja, het voelt goed om contact te maken n.a.v. vanmiddag. Allereerst wil ik zeggen dat er heel veel voorouders van jullie aanwezig waren, natuurlijk Ferry’s Opa Stok, die zich heel vaak laat zien op belangrijke momenten, maar ook heel veel andere voorouders van jullie allebei.
De pijn die zij (Margrete, natuurwezens zijn niet gewend namen te gebruiken, die hebben ze in hun wereld niet nodig, ze herkennen elkaar aan hun licht) heeft gevoeld is de pijn van de hele aarde, mensen, en zeker ook de dieren, dat is heel hard werken om al die pijn naar het licht te brengen, er is er zoveel van, om dat allemaal te transformeren naar de nieuwe lichtwereld. Het 0-punt is heel mooi licht, het lijkt een beetje op het licht van Odilia, maar toch weer anders, het is heel krachtig en ondersteunend.
Mijn vraag: kun jij het 0-punt ervaren?
Ik kan het zien, want ik ben zelf ook licht, maar weer wel anders.
Waar in het lichaam zie je het? Inderdaad onderin de buik, zoals Inge en vooral Denise aangeven? Nee, het is overal in het lichaam, en eromheen, het hangt er maar vanaf waar je je op concentreert, licht is niet aan een plaats gebonden, het is meer een dimensie; als iemand eer zich bewust mee verbindt wordt het sterker, je kunt het a.h.w. aanzetten en door je heen laten gaan, het licht is er altijd al. Als je er geen aandacht aan schenkt, is het er toch, maar sluimerend, dan doet het niets. In jullie wereld net zoals jullie een lamp moeten aandoen, de lamp is er altijd, ook als die uit is. Dit is het wel.
Ik: je laatste opmerking, dit is het wel, daarmee geef je enerzijds aan dat je niet meer informatie hebt, maar misschien eigenlijk ook wel: laat me nu weer gaan, hou me niet langer vast. Klopt dat?
Het laatste vooral; ik weet wel dat je me niet wilt vasthouden, ik weet/voel heus wel dat jij dat niet zult doen, maar toch, wij natuurwezens zijn daar allemaal voor op onze hoede, want er is vaak misbruik van gemaakt, dus de angst daarvoor is bij ons allemaal altijd aanwezig.
Ik ga je nu loslaten hoor, maar ik wil wel nog even zeggen dat ik het heel boeiend vind hoe jullie, maar in het bijzonder jij, dat beleeft, dat die angst zo sterk met jullie verweven is, daarom heb ik nog even doorgevraagd en ik hoop dat het niet te lang voor je is geweest. En dankjewel.
’tis goed, dag.