Zuidwaarts rijden we door het Lake District, maar veel is er niet van te zien door de laag hangende bewolking. Castlerigg, met parkeerplaats en ijscowagen, en bussen staat goed aangegeven: een groot keurig gemaaid grasveld met een zeer ruime steencirkel (40 m, volgens info-bord). Het geheel ziet er wat gelikt uit: veel bezoekers, ze lopen er even rond en vertrekken weer. 
De kring bestaat uit 38 stenen, waarvan er 5 zijn gevallen en heeft een diameter van 30 meter. Het is gedateerd uit de late steentijd of vroege bronstijd. Vermoedelijk heeft de kring bestaan uit 70 stenen, waarvan er tegenwoordig nog 59 zijn overgebleven en er 27 overeind staan. De rechthoekige afsluiting aan de oostzijde van de cirkel, die door 10 stenen wordt gevormd, is uniek onder steencirkels.
Op een wat afgelegen plek ga ik representant staan voor de steencirkel: “Ik ben mijn oude functie kwijt, maar dat is nog daaraan toe, ik heb er onvrijwillig een nieuwe voor in de plaats gekregen: toeristische attractie. Ik heb me er maar bij neergelegd, maar ben er niet blij mee, en ben wat ingeslapen. Nu maken jullie contact, roepen me wakker, ik moet er nog aan wennen, wat brengt me dit? Ik moet ’t nog gaan beseffen, geloof ik. ‘t Maakt me allemaal niet zoveel uit, afwachten wat ’t wordt.”
Wij veronderstellen dat nu het wezen (de deva van de steencirkel?) wat wakkerder is geworden, Odilia hier wel tot meer wakkerheid zal uitnodigen; zo werkt dat. Odilia wil ook beslist dat wij als eerste contact maken: als mensen dat doen, is het natuurwezen verplicht te reageren. Dat geeft dus ook een grote verantwoordelijkheid, en je kunt er makkelijk misbruik van maken. Overigens gaat er bij misbruik wel een beschermende kracht in werking. Niet het ware wezen blijft dan in contact, maar een fantoomwezen stapt in, dat ogenschijnlijk reageert als het wezen dat wordt aangeroepen, maar is dat niet. Wij weten dat er mensen zijn, die in navolging van ons, Odilia hebben aangeroepen. Odilia heeft ons kenbaar gemaakt dat ze alleen voor ons en een enkele andere persoon (die soortgelijk werk doet als wij) beschikbaar is. Wel zou ze het fijn vinden als er meer mensen met opstellingswerk verbinding maken met de lichtwereld.
Je kunt dus gerust met plaatselijke deva’s en natuurwezens in contact gaan als je ook helingwerk wilt verrichten. (Natuurlijk mag je gerust eerst oefenen, maar niet vanuit pure nieuwsgierigheid.)
Het is maar een veronderstelling, maar als je eenmaal heel serieus aan het werk gaat, zou er misschien een moment kunnen komen dat Odilia zich uit zichzelf kenbaar maakt aan je. We weten dat ze dat wel eens gedaan heeft.
Op weg naar Heysham, aan de kust, vlakbij Lancaster:
Dit is de plaats waarvan Margrete de foto in de reisgids zag. Margrete voelde zich onderweg heel gespannen, wat misselijk, en liet me wel vijf keer stoppen om te plassen – de spanning in haar lijf liep steeds verder op.
Naast elkaar liggen hier de St. Peter’s Church, de ruine van St Patrick’s Chapel (Church = anglicaans, Chapel = katholiek), en de grafrotsen.
We besluiten om op de terugweg de St. Peter’s Church te gaan bezoeken, in de kerk ligt een Hogback grafsteen, die we graag willen zien. De steen is afkomstig uit de tijd van de Vikingen (ca. 950AD) en heeft hele bijzonder inkervingen.
De kerk blijkt later op slot te zijn, maar via de ramen hebben we er toch een glimp van op kunnen vangen, indrukwekkend.
We vervolgen onze weg, dan zien we de zes graven en verderop nog twee, waar vandaar vrij zicht op strand en zee is. De graven zijn uitgehouwen in de rots, ik schat zo’n 1.60 m lang, zonder afdekplaat. (Sommige informatie vermeldt dat de afdekplaten verdwenen zijn, maar bij deze mysteriestroom werden geen afdekplaten gebruikt, weten we uit andere bron.) Onze indruk is dat ze ook nooit als permanent graf gebruikt zijn, maar een tijdelijk functie hadden, om verbinding te bewerkstelligen met de voorouders.
Ik, als representant van de deva (Margrete was nog aan het bijkomen): “Ik voel me krachtig, opgewekt, open. En verbonden met kapel en kerk, die weliswaar van een heel ander geloof zijn, maar de mensen komen er wel met eerbied en religieuze stemming. Misschien heb ik wel een lokale functie gekregen? Uiteindelijk iedereen in de wijde omgeving heeft weet van me. Odilia, jullie lichtwezen, ken ik van heel vroeger, fijn om er weer mee verbonden te zijn! Maar ik doe mijn taak toch wel, ik voel me niet zo overstuur als zijzelf. Misschien ben ik wat laconiek omdat het me goed gaat. Wie weet gaat ze me wel wat meer kracht geven, of een hogere trilling, dan kan ik wel meer bereiken, maar ik was eigenlijk niet ontevreden.
Mmm… Het roept wel wat in me wakker… ben benieuwd… sta wel open voor het nieuwe. Mijn functie van vroeger is vervallen, dat is niet erg, dat is nodig in de ontwikkeling van de aarde. Ik voel dat er een nieuwe tijd aanbreekt, de mensen zijn zoveel meer bewust, een goede ontwikkeling, ik wil wel meewerken aan deze vernieuwing.”
Nadien voelde ik me wat onzeker over mezelf als representant. Zeker bij de laatste graven had ik veel meer emotie verwacht. Had ik me wat afgesloten gehouden? Niet dat ik ’t zo ervoer, maar wellicht onbewust?
Uiteindelijk legde ik nog een steentje uit de Lichtcirkel van Margrete op deze plek, om het contact van Odilia met de deva hier te vergemakkelijken.
De volgende ochtend bracht ik mijn onzekerheid bij Odilia in als vraag. “Nee, wat je waargenomen hebt is juist. Wat er speelt is dat als lichtwezens zijn ingeslapen, of een beetje, dat ze, als ze wakker geroepen worden, ook hun pijn meer gaan ervaren. Die pijn hebben ze al een hele tijd weggestopt, en dus zijn ze zich minder bewust van hun emotie. Het had gisteren dus niet met jou te maken.”
Whalley & Whalley Gatehouse gelegen in de Ribble Valley (Lancashire).
We hadden foto’s gezien van een kerk, of klooster, of kasteel, wat precies het was wisten we niet, maar wel dat Odilia erop reageerde. Eerst stopten we bij een oude school met prachtig ommuurde tuin, maar dat bleek het niet te zijn.
Even verder om de hoek zagen we oude huizen en andere oude gebouwen, stopten bij een mooie kerk met mooi park (waarschijnlijk oude begraafplaats) erom heen.
Het had wel wat, en we liepen erom heen, en troffen er een groot stuk natuursteen met daarin een soort van graf uitgehouwen, van het soort dat we al eerder gezien hadden, maar Odilia liet ons weten dat deze namaak was; ze liet ons verder weten dat hier (wellicht waar nu de kerk staat) een oude inwijdingsplek was geweest en de namaak-grafsteen gaf haar aan dat er dus wel kennis over was.
We liepen wat verder, we zagen nog meer mooie oude gebouwen, die onderdeel bleken te zijn geweest van een vroegere abdij en de weg liep gewoon door onder een ervan. Dat was het Gatehouse wat voor ons wat neutraler aanvoelde dan de kerk, dus daar zochten we contact met de deva.
Die kwam zeer krachtig door, was tevreden met de mooie historische omgeving en mooie natuur; weliswaar het contact kwijt met haar oorsprong, maar er hing in deze plaats nog wel een religiositeit waar goed mee te leven viel. Wij vroegen nog hoe ze het ervaarde dat er auto’s onder dit historische pand reden, maar daar stoorde ze zich niet aan, netzomin als de vogels die in de doorgang nestelden (aldus de deva !).
St. Robert’s Cave, Knaresborough (N.Yorkshire)
Een kluizenaarsgrot, genoemd naar Robert die hier rond 1200 leefde en begraven werd (later naar een kerk overgebracht).
De grot licht tussen York Road en de rivier Nidd. Een bordje geeft aan waar je van de weg af naar beneden moet lopen.
Parkeren langs de weg verboden, bij een breed stuk toch gedaan, geen bekeuring.
Ik ging als representant staan voor het wezen van de grot, voelde eerst heel weinig, later een beetje tegenstribbelend en afwerend, maar na uitleg van Margrete was hij bereid tot contact.
De uitleg over Odilia sprak hem wel een beetje aan, maar tegelijk ook: “ach, dat is allemaal zo lang geleden, ik weet niet of ik mijn taak weer wil oppakken”. Margrete gaf de suggestie mee contact te zoeken met Odilia, maar dat wist ie nog niet.
Odilia reageerde later naar ons toe dat ze zeker tevreden was, er is iets wakker geroepen, dat heeft tijd nodig; en als ie echt niet wil dan zou er een andere deva komen, maar voorlopig hield ze vertrouwen.
Natte Bron
En weer verder, richting Stoke-on-Trent, nabij het reservoir bij Knypersley (niet ver van Biddulph Stafforshire); ligt Knypersly Well, de buien volgden elkaar steeds sneller op. Er was een pad, maar geen aanwijzing. Toen we aanbelden, bij het huis naast het pad, bleek dit toch het juiste pad naar Gawton’s Well. En net eventjes bijna droog. Het was zeker wel een kwartier lopen op een modderig pad, en de volgende regenbui liet helaas geen kwartier op zich wachten. Ik had wel een paraplu meegenomen, maar naarmate het pad smaller werd en de takken lager kwamen te hangen, kon ik die niet overal open houden. En rondom de bron was de grond niet verhard, de modder stroomde ons tegemoet. Maar we kwamen voor de bron. Hij (volgens Margrete als representant) voelde zich helemaal in z’n element met al dat water, heerlijk. (Alle natuurwezens zijn dol op water, dat is beweeglijk, daar voelen ze zich vrij in.) Jammer dat zijn oude taak vervallen was, maar hij had daar geen pijn aan. Hij zei wel dat het vroeger allemaal heel mooi was, en had daar graag meer over willen vertellen.
Misschien kwam het door de regen of omdat we al veel tijd waren kwijtgeraakt met zoeken, maar ik begreep later van Odilia dat ik op dat moment wat ongeduldig was geweest en hem te weinig ruimte gelaten had om over vroeger te vertellen; het had best interessant kunnen zijn en het was op z’n minst sympathiek geweest als ik hem de ruimte had gegeven om zijn verhaal te doen. Verder betreurde hij het dat hij geen echte bron meer was, maar zijn water kreeg via een leiding vanuit een plek hogerop. Hij vond het heel bijzonder dat we wel de tijd namen om contact met ‘m te maken, en had er begrip voor dat we niet zo lang bleven in dit weer. Hij zei nog wel: “kom nog ’s langs”.
Reisverslag
- Intro
- Londen
- Onderweg naar Wales
- St Trillo
- Odilia in Wales en Ierland
- Een boom, twee bomen, veel bomen
- Sacred places in Wales
- Contact herstel met Tara Hill
- Kracht- plekken in Ierland 1e deel
- Kracht- plekken in Ierland 2e deel
- Natuurwezens
- Verder reizen met z’n tweeën
- West Ierland
- Rondom Boa eiland
- Noord Ierland
- De laatste dagen in Ierland
- Schotland
- Noord- West Engeland
- Derbyshire