Cap Arcona & Neuen-gamme

 

Cap Arcona 1927

26/8. We vertrekken met de auto, komen langs Insel Poel waar een monument staat voor de slachtoffers, de gevangenen uit KZ Neuengamme en van het schip Cap Arcona, indrukwekkend, Margrete maakt er foto’s maar laat per ongeluk haar camera daar liggen.

De volgende dag ligt de camera er niet meer. Grote schrik, veel dierbare foto’s, ook van Berlijn en de Bruchhausersteine, en ook nog van de vele orbs bij de graancirkel in de regen! Doodzonde! Odilia geeft aan dat zij met haar energie zal kijken wat ze kan doen, we geven ‘m als vermist aan bij de politie, maar hij komt niet terug. Dit voelt wel heel spijtig.

Odilia laat weten dat het wel heel fijn zou zijn als wij ook nog bij Kamp Neuengamme (vlakbij Hamburg) kunnen langs gaan om die twee zo met elkaar te verbinden en de beschadigde zielen kunnen dan meegenomen worden. 

Ondertussen houden Margrete en ik ons bezig met een nieuw idee, een website of blog maken over onze reizen en contacten met Odilia en de natuurwezens, en zijn we ook aan het brainstormen over een naam. Odilia vindt het een goed idee, maar wil niet dat haar naam in de titel wordt genoemd, het moet ook niet over haar gaan, maar over natuurwezens. En liefst met iets speels erin, een woordspeling of zo, het woord natuurwezens zelf klinkt zo serieus. 

En we maken inderdaad reisplannen om via Hamburg Neuengamme aan te doen. Odilia is verheugd, maar komt wel direct ook met een waarschuwing:  blijf goed bij elkaar, vooral Margrete met haar zere been en medicijnen is kwetsbaar en heeft al te veel prikkels opgedaan en is daardoor makkelijk te vangen door de tegenmachten. 

 

Ons tweede bezoek aan Kamp Neuengamme, de vorige keer was met Nicolaas en zijn groep, zeer beklemmend, herinner ik me. De plattegrond is nog duidelijk herkenbaar aangegeven, heel weids. Voor diverse groepen zijn aparte monumenten, b.v. de Kampzigeuners, in totaal heel veel; ook voor de landen zijn monumenten, een heel lange rij. Het voelt hier heel zwaar, wat komt doordat hier heel kwalijke experimenten op mensen zijn uitgevoerd, zo heftig dat de energie ervan tot diep in de grond vast zit; hier zouden nog heel wat helingsrituelen gewenst zijn, aldus Odilia. 

We plaatsen er een steentje voor verbinding met Odilia, het ondersteunt de dolende zielen naar het licht te gaan, als ze er aan toe zijn tenminste. De deva daar is blij met het steentje, ze voelt zich ermee gesteund, zij heeft een heel zware taak te vervullen. We nemen ook elk een steentje hier vandaan mee om in onze lichtcirkel te leggen. Margrete heeft om deze plek beter te kunnen beleven met opzet geen anti-histamine pil ingenomen, ze kan ’t aan.