Rügen

 

24/8. Verder noordwaarts richting Oostzee, het (schier)eiland Rügen, Cap Arcona. In het dorp bezoeken we het museum, met informatie over de natuur en over het gelijknamige schip dat in 1945 volgestouwd met gevangenen uit concentratiekamp Neuengamme (bij Hamburg)   door de Britten is gebombardeerd, terwijl de Britse regering op de hoogte was gesteld van de situatie. Dan met de auto tot de parkeerplaats, verder lopen naar de kust, waar we voor Odilia een steentje plaatsen op de helling van het duin, maar wel hoog genoeg dat het niet bij hoog water door de zee wordt meegevoerd. Odilia laat weten dat het voor haar voelt alsof ze met een wijdse blik de hele zee kan bereiken tot aan het land (Scandinavië)  aan de overkant toe, en dat ze nu ook weer contact heeft met de aldaar aanwezige deva; ze is dolblij en heel dankbaar. Daar rapen wij een steentje op dat mee wil voor ons thuis, we lopen langs de kust over het smalle strand naar een volgende opgang, die bij het dorpje Vitt langs een kapel voert, waar wij nog een steentje een plek geven, dat op zijn beurt aan Odilia verbinding geeft met het achterland. 

Terwijl we terug naar de auto lopen vragen we ons af waar 0dilia eigenlijk haar grenzen heeft. Hoort b.v. Scandinavië erbij? Wat daarbij lastig is dat de huidige geografisch namen haar niets zeggen, we moeten a.h.w. een plek in een land visualiseren, of een foto ervan op internet bekijken, dan kan zij invoelen en het ons laten weten. Ze reageert al: Voorlopig heb ik mijn hoop gevestigd op nabije gebieden, heel de rest, verder weg, daar wil ik me nog niet mee bezig houden, ik ben hier al zo blij mee dat dit lukt. De rest zou wel heel verre reizen zijn, voor jullie niet te doen, dit is al een heel eind weg voor jullie, zo voel ik. En hiermee voel ik me al heel verlegen. Onze reactie: laat het ons toch maar weten, zo is het land hier aan de overkant voor ons best bereikbaar, ik heb daar een vriendin wonen (Helsinki) bij wie ik al eens op bezoek ben geweest, en dat nog wel eens wil doen. Dus laat ’t ons toch maar weten, wij kunnen zelf wel beslissen wat voor ons haalbaar is en wat niet. Uiteindelijk hebben we elkaar een jaar geleden ontmoet, en kijk eens waar we nu zijn! Oh, één jaar noemen jullie dat? Ja, vorig jaar zomer. Ik wist dat niet, ik ken geen tijd. Maar nu je het er toch over hebt: Margrete heeft het vandaag nog over twee landen gehad die haar interessant lijken, daar heb ik ook wel belangstelling voor. Margrete: dat waren Georgië en Armenië, wel heel ver weg. Odilia: Even heel wat anders, ik voel me bezorgd over Margrete’s been, ze moet haar been rust gunnen.