Vrijdag 19 januari 2018, heling op Russisch Ereveld in Leusden
Vanwege het schrijven van een scriptie (voor mijn opleiding tot energetisch therapeut) over natuurwezens, kwam ik een aantal weken geleden in contact met Ferry en Margrete. De (natuur)heling op het Russisch Ereveld in Leusden sprak me aan om een bijdrage aan te leveren.
Op dit Ereveld liggen 865 oorlogsslachtoffers uit de voormalige Sovjet-Unie begraven. Van deze slachtoffers kwamen er 101 uit Centraal-Azie (vermoedelijk de meeste uit Oezbekistan) waren aan het Russisch Oostfront door de Duitse soldaten gevangen genomen en in september 1941 naar Kamp Amersfoort overgebracht. Daar moesten ze in erbarmelijk omstandigheden leven en werken.
De stoffelijke overschotten van 691 Russische soldaten zijn van jongens en mannen die in het Rode Leger vochten en in kampen in Duitsland terecht kwamen. Zij werden oorspronkelijk op het American Battlefield in het Limburgse Margraten begraven. Na de oorlog wilden de autoriteiten van de begraafplaats in Margraten een permanent ereveld voor uitsluitend Amerikaanse soldaten maken. De stoffelijke overschotten van de soldaten uit de Sovjet-Unie werden overgebracht naar Amersfoort.
Ook de stoffelijke overschotten van 73 dwangarbeiders en Sovjet soldaten in Duitse dienst (vooral Georgiërs en Armeniërs) werden in Amersfoort herbegraven.
Van de 101 soldaten in kamp Amersfoort overleden er 24 binnen een half jaar aan honger, ziekte en mishandeling. Op 9 april 1942 werden de overgebleven 77 soldaten gefusilleerd. Dit was de op één na grootste massa-executie in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Op de plaats van de executie is een monument opgericht, waar de Stichting Russisch Ereveld sinds 2012 jaarlijks een herdenking houdt. De namen van de overledenen die hier zijn begraven zijn veelal niet bekend.
Remco Reiding is een journalist die zich ingezet heeft om nabestaanden op te sporen van de begraven soldaten. Hij heeft met hulp van vele instanties en vrijwilligers, in de hele voormalige Sovjet-Unie bijna tweehonderd families kunnen verwittigen.
Vrijdagochtend ging ik even weg met de auto, terwijl ik hem parkeerde verschenen de cijfers 444 op mijn kilometerteller. Volgens het boek van Doreen Virtue en Lynnette Brown betekent dit dat je door duizenden engelen omringd wordt en niets te vrezen hebt. Ik was blij met deze mooie boodschap, vooral op een dag als vandaag. ’s Middags stapte ik opnieuw in de auto met als bestemming Dodeweg 31, Leusden. Na aankomst volgde ik de bordjes Russisch Ereveld en zag een groepje mensen staan op het veld bij een aantal vlaggenmasten. Ik maakte kennis met Ferry en Margrete en de anderen.
Margrete had die ochtend contact gehad met de deva Odilia en verschillende aanwijzingen gekregen voor vandaag. Een van de aanwijzingen was dat we voorzichtig en zachtjes onze stem en instrumenten moesten gebruiken. De zielen van de stoffelijke overschotten van de soldaten die hier begraven liggen zijn zoekende naar hun dierbaren en veelal niet bewust dat die al zijn overleden en naar het licht zijn gegaan. De bedoeling was dat we deze boodschap zouden overbrengen en daarbij vooral duidelijk maken dat hun voorouders en dierbaren hier niet meer op aarde te vinden zijn en ondertussen ook al naar de lichtwereld zijn gegaan. Daar zou dan ook een vereniging kunnen plaatsvinden.
Na alle aanwijzingen doorgenomen te hebben gingen we uit elkaar om onze bijdrage te leveren. De zon was ondertussen vanachter de wolken tevoorschijn gekomen. Ik pakte wat belletjes die ik heel zachtjes zou kunnen laten horen. Een bepaalde hoek va het Ereveld trok mij aan en ik liep daar naar toe. Ik realiseerde me dat de boodschap met de juiste woorden en heel voorzichtig gebracht moest worden. Als vanzelf bracht ik deze boodschap al zingende op een melodie die in mij opkwam. Toen de boodschap was overgebracht werd de melodie vrolijker en deden de belletjes daarin mee. Ik vroeg aan aartsengel Azraël te helpen om deze zielen naar het licht te brengen. Hier werd wat argwanend en terughoudend op gereageerd, ik realiseerde me dat deze aartsengel onbekend is in de Sovjet-Unie. Enige bemoedigende woorden waren nodig.
Later liep ik naar de poort en kon vanaf dit punt het hele Ereveld overzien. Verscheidene zielen op het veld waren al op weg naar het licht. Het kwam in mij op om een wit licht in de vorm van een enorme (halve)lucht bel over het gehele Ereveld te plaatsen. Al rinkelend met de belletjes in mijn hand heb ik daarna een ronde gemaakt om het hele ereveld heen. Onderweg kwam ik een grafvaas tegen die de dag daarvoor waarschijnlijk was weggewaaid door de storm en vulde de vaas met takken van de pijnbomen die op de grond lagen, vermoedelijk ook door de storm veroorzaakt. De vaas heb ik later in de grond bij een van de graven geplaatst bij onze verzamelplaats.
We bespraken na en Margrete maakte contact met Odilia die als het ware door haar heen sprak en heel geroerd was door het werk dat we hadden verricht. Ferry stelde voor om met de deva van het gebied en woordvoerder van de zielengroep via de opstellingsmethode contact te maken. Ferry vroeg mij representant te zijn van de woordvoerder van de zielengroep. Als representant stap je als het ware in deze energie. Ik vond het wel spannend want ik had dit niet eerder gedaan op deze manier. Ik hoorde een stem (de stem van mijn ego?) in mijn hoofd die heel hard zei: ‘ik kan het niet!’ Dat werkte behoorlijk blokkerend! Nadat ik de ‘ego stem’ enigszins tot zwijgen had gebracht en de energie van de woordvoerder kon invoelen ervaarde ik een groot gevoel van blijdschap. De manier waarop de energie binnenkomt is bij iedereen anders denk ik, bij mij werkt het via mijn gevoel. De stem van de deva van het gebied had via de representant aangegeven dat het voor ons van belang was stevig te zijn, goed geaard.
Na afloop genoten we van warme thee en wat lekkers en namen afscheid van elkaar en zoals de woordvoerder van de zielengroep zei: мир (mir), ga in Vrede.
Gertrude Huijsman