opa Stok opa van Ferry vaderskantOp de zondag kwam er een onverwachte vraag van Edith die met haar zus een opstelling had gedaan, met name over het aspect dat de zielen van hun achternichtje (dat op 5-jarige leeftijd verdwenen was en naar later bleek verdronken was) en haar moeder (dus Edith’s tante) niet helder doorkwamen.
Daar reageerde Odilia uitvoerig op. In eerste instantie met een korte uitleg: waarschijnlijk werd deze gebeurtenis nog steeds als ernstig traumatisch ervaren, wat er over uitweiden vermoeilijkte.
In meer algemene zin verhaalde Odilia dat contact zoeken met voorouders beperkt lijkt tot ca. 20 generaties terug. Verder terug voelen de voorouders zich nog wel verbonden met de familie-ziel, maar niet meer op zo persoonlijk wijze; meer in het algemeen met de gehele familie-ziel, en hoe verder terug in de tijd via die familie-ziel met lotgenoten als veel ruimere groep en nog verder als onderdeel van de totale mensheid, en ook met de natuur en aarde in steeds ruimere zin. D.w.z. dat het geen zin heeft om buiten de twintig generaties terug nog individueel contact te zoeken.
Ook een punt van aandacht is om goed de grenzen van de familie-ziel te bewaken, want tot die ziel behoren alleen degenen die door het bloed met elkaar zijn verbonden. Dus b.v. adoptie ouders, hoe innig kinderen er ook mee verbonden kunnen zijn, maken niet deel uit van de familie-ziel! En bij zo’n uitgebreide groep treden vaak ook “meeluisteraars” erbij, daar moet je als opsteller alert op zijn om die buiten de opstelling te houden.
Ook wees Odilia op het verschil in de voorouderlijn van mij en die van Margrete. In mijn voorouderlijn speelt heel veel afzondering, niet verbonden zijn. Zo bleef de plek van mijn vader in mijn voorouderveld leeg. Mijn vader wilde bij leven al niets over de dood weten, zijn ziel beseft nu natuurlijk anders maar ervaart daarbij dan ook de pijn van deze onjuiste houding.
In Margrete’s voorouderlijn is er wel degelijk verbinding, maar dan vooral in negatieve zin, met veel heftige boosheid en pijn (zoals de incest in haar familie ook een zeer intieme verbinding is en tegelijk met heftige pijn , verwarring en boosheid gepaard gaat). Als je er goed mee omgaat leiden beide wegen naar meer bewustzijn; uiteindelijk is dit waar het leven om draait, toch?
Het is zeer begrijpelijk dat je uit het bovenstaande de indruk krijgt dat Odilia dag en nacht met ons meeluistert en meeleeft. Dan zit je niet ver naast de waarheid, maar toch is er een klein maar belangrijk verschil:
Op momenten dat Odilia b.v. in Oekraïne bezig is, en dat vraagt veel van haar want er is daar veel ondersteuning nodig, is ze niet met haar aandacht bij ons. Maar Odilia heeft een natuurwezen aangesteld (Troon-engelen kunnen natuurwezens creëren) dat bij ons meeluistert en zodra er iets speelt dat voor Odilia van belang kan zijn geeft dit contactwezen-met -specifieke-opdracht dit door. Mijn uitleg hierover is natuurlijk wel heel kort door de bocht, maar wel hoe het werkt en meer weten wij er ook niet over.
Overigens is dit mee-luisteren vanuit de geestelijke wereld heel gewoon, het speelt bij iedereen! Alleen de meeste mensen hebben er geen besef van. Sterker zelfs, er wordt niet alleen bij iedereen mee-geluisterd, er wordt ook bij iedereen mee-gestuurd! Heel veel beslissingen en ideeën van mensen worden van “bovenaf” ingegeven, ook alweer zonder het te beseffen. Ja, je bent werkelijk nooit alleen!!! Je zou ook kunnen zeggen: je leidt je leven nooit in je eentje!!! Zelfs en kluizenaar niet. grootouders van Margrete moeders kant
Ook een punt van aandacht is om goed de grenzen van de familie-ziel te bewaken, want tot die ziel behoren alleen degenen die door het bloed met elkaar zijn verbonden. Dus b.v. adoptie ouders, hoe innig kinderen er ook mee verbonden kunnen zijn, maken niet deel uit van de familie-ziel! En bij zo’n uitgebreide groep treden vaak ook “meeluisteraars” erbij, daar moet je als opsteller alert op zijn om die buiten de opstelling te houden.
