Verslag van een sjamanistisch voorouder ritueel
In dit sjamanistische voorouder ritueel wordt niet gesproken. Er wordt door Margrete een veld gelegd van 4 maal een rij van 7 generaties voorouders, middels kleine steentjes, en daar omheen wordt een kring
gecreëerd met ook weer kleine steentjes. Dat gebeurt vóór de stoel waarop de ontvanger zit.
De ontvanger gaat zitten met een symbool van zijn of haar innerlijke kind bij zich.
Daarna wordt er geschoven, andere zaken worden aangedragen, weer verlegd, in het veld en ook buiten de kring en achter de ontvanger, wat iemand van de aanwezigen er maar bij zet of legt van wat zich in het vertrek bevindt.
Dat is het hele verhaal aan de buitenkant.
Toen ik dit sjamanistische voorouder ritueel voor het eerst had meegemaakt (dat was kort voor de Brittannië reis van Margrete en Ferry, waarbij Ferry vrager/ontvanger was) was ik meteen enthousiast: dit wil ik ook. Ferry gaf aan: dan moet je wel een passende casus hebben. Maar die heb ik wel, wist ik. Een passende vraag of probleem is een situatie waaraan niet te ontkomen valt, om het maar kort te zeggen. Dus waar het even niet de vraag (meer) is: werk er zelf maar aan.
Iedere situatie vraagt dat wel, maar op een gegeven moment is een bepaalde situatie ook blijvend, en valt er niet meer in te veranderen. Dan mag een beroep op de ondersteuning van de voorouders worden gedaan, en wat hierin mee wil helpen. Zo heb ik het begrepen. Als het anders is, lijkt het me goed dat Ferry hierover iets meer kenbaar maakt in een nieuwsbrief.
Zodra op zaterdag 26 november 2022 voor mij de eerste rij werd gelegd van de 4 rijen voorouders, via kleine steentjes – Margrete vertelde erbij welke voorouders het betreffen in verhouding tot het probleem (dus er wordt wel even gesproken) zodra de eerste rij werd gelegd, begon het gevoel ervan – voor mij als ontvanger tenminst
Bij het leggen van de 4 rijen vroeg Ferry, als aanwezige (weer werd even gesproken dus) aan de andere aanwezigen: voelen jullie het veld al? Nee, anderen voelde het nog niet. Ferry wel. Nadat Margrete de kring van steentjes om de 4 rijen had gelegd, of nog wat later, nodigde ze de aanwezigen uit om, wie dat wilde, mee te doen om het veld verder uit te werken door ‘dingen’ te verleggen en/of aan te dragen. Dat kan dus echt allerhande zijn.
Kort over de 4 rijen, die voorouders van 7 generaties vertegenwoordigen in een bepaalde verhouding tot het voorgelegde probleem: één rij vertegenwoordigt voorouders die het probleem voor zichzelf hebben opgelost, één rij vertegenwoordigt voorouders die ermee bezig zijn ermee in het reine te komen, één rij vertegenwoordigt voorouders die ermee worstelen en die nog geen idee hebben hoe er op een zinvolle manier mee om te gaan, en één rij vertegenwoordigt voorouders die het probleem niet kennen. Ik weet niet of dit de goede volgorde is, maa deze voorouders werden opgesteld in 7 generatie
Zelf heb ik meegewerkt aan het verder uitwerken van het veld toen Ferry ontvanger was. Zo leerde ik het ritueel kennen. Het klinkt raar, maar je weet opeens dat die twee kleine steentjes daar, verlegd willen worden, en je weet dan ook waar ze willen liggen. Of dat achter de ontvanger een plant moet staan, die je ergens uit de kamer oppakt en die je er vervolgens neerzet. Of dat er nog iets moet komen daar in het midden van de kring, iets met een blauwe lijn erin, dus zocht ik de kamer af naar iets met een blauwe lijn erin, toen iemand anders al iets blauws daar neerzette. Dat is wonderlijk natuurlijk, maar het werkt.
Hoe voelde het voor mij verder, toen ik daar als ontvanger zat? Wel heel voelbaar maar niet specifiek om iets over te melden, soms even emotioneel. Het was, toen iedereen klaar was, nog even stil, en daarna volgde een afronding doordat de aanwezigen er omheen gingen staan en, op voorstel van Margrete, geluid maken. Dat voelde erg goed en inderdaad afrondend.
Ik kon, na ook daarna nog heel even stilte, eruit stappen. Het was het laatste wat we die dag deden, dus mensen bereidden zich voor om naar huis te gaan. Ik maakte wat foto’s. Margrete had aangegeven dat ik er weer even in mocht gaan zitten als ik daar behoefte aan had. Maar dat was niet zo. Ik voelde dat wat gebeurd was klopte en af was.
De dag erna had ik behoefte een vriend te bellen, en ik begon meteen te
huilen zodra ik hem zag (dat kan met bellen tegenwoordig). Toen hij hoorde dat ik de dag ervoor een sjamanistisch ritueel had ondergaan, gaf hij aan dat je daar 3 dagen niet over mag praten, voor de verwerking. Dus het kan zijn, is mijn boodschap, dat het je een beetje wiebelig maakt erna.
Het is met dat ik dit opschrijf, precies een week later. Er is een duidelijk verschil in ervoor en erna. Ik had het niet zo op met voorouders. Daar ben ik van teruggekomen. Ik heb de dragende kracht van voorouders echt gevoeld. En daarmee de impact die we zelf als persoon hebben, of dat als voorouder is of niet. Zelf word ik geen voorouder want ik heb geen kinderen. Maar ik voel nu wel dat je als individu een dragende kracht kunt zijn in een groter veld. Dat motiveert. Het is voor mij ook duidelijk hoe dan, en dat dat simpelweg is: ‘deal with it’, en ‘laat het geen probleem meer zijn’. Precies dat begint nu mogelijk te worden. Ik voel dat ik dat kan en wil doen. Die optie heb ik nu. Daar moet ik me nog altijd voor inzetten. Het komt gewoon weer voor dat ik het niet meer zie zitten en inklap. Maar ik wil weer snel terug naar het nieuwe platform, dat ik nu als mogelijkheid in me heb. Dat is een veel makkelijkere keuze geworden. ‘Laat het geen probleem meer zijn’, betekent dan zoveel als: laat het me niet van mijn padje af brengen, niet in mijn gedachten, niet emotioneel, gewoon niet. Accepteer dat het erbij hoort zoals al het andere en ga ermee om met compassie en liefde. Ja, dat vind ik toch echt wel een vooruitgang. Dat is denk ik de beste formulering die ik erop kan geven. Mijn innerlijke kracht is met een behoorlijke sprong vooruit gegaan. Wel zo dat door me heen schoot: oh dan doe ik volgende week weer een voorouderritueel, heb ik in één keer nog meer innerlijke kracht. Maar ik denk dat Ferry en Margrete dan zullen zeggen: en zo werkt het nu weer net niet.
Hartelijke groet, Edith