12 juli 2025
Alvorens de workshop sterven begon, maakten we thuis een ‘grafrede’. Zelf vond ik het heerlijk om te merken dat ik vanuit mijn 70+ zelf zo positief terugblikte op mijn leven en vooruit blikte naar de dood.
Dat bleek ook toen we tijdens de workshop een wandeling liepen richting ‘de dood’ zoals we dat zelf vormgegeven hadden – en steentjes neerlegden op plekken van belang in ons leven.
Het is goed geweest, alles heeft zijn plek wel. Ook merkte ik op dat ik echt iets nalaat – dat een aantal van mijn cursisten echt wel iets meenemen van mij, of “van wat ik voor hen doorkrijg” moet ik eigenlijk zeggen. Blijmakend.
Waar ik angstig voor was en de workshop eigenlijk ging doen, was de ontmoeting in het hiernamaals met mijn vader. In meditatie was er echter een mooie zachte uitwisseling, waar ik heel blij mee was en ben.
We deden kleine opstellingen met elkaar en waarin de dood jouw representant of jouw wil, gevoel, en denkwezen kon ontmoeten – daarin gebeurde er niet zoveel met mij.
Het opgebaard liggen was wel weer heel interessant – ik merkte op dat ik echt wel opgebaard wil liggen tzt – en dat het leuk is als mensen het over je hebben.
Inge