Stel je bent een zendmast…
Rijdend op autowegen ervaar ik steeds weer verbijstering bij elke nieuwe zendmast die ik zie. Ik schrik dan, ben bang, voel afweer, boosheid, woede, nog meer angst. Vanzelf probeer ik steeds weer vriendschap te sluiten, ze in liefde te omvatten, want ja, alles wat je uitzendt, komt vanzelf weer bij je terug… Bij 1, 2, 4 exemplaren lukt dat nog, maar dan opeens niet meer, frustratie, frustratie.
Dus als de uitnodiging komt om iets “positiefs anders” aan te vangen met de 4G en 5G zendmasten, meld ik me aan – en nu sta ik daar (tussen 6 anderen, aan de voet van een Haarlemse zendmast, te luisteren naar een tekst van Thomas Mayer, die twee keer wordt voorgelezen… deze tekst was het…
Beste Techniekwezens, verbonden aan deze zendmast:
Wij maken dankbaar gebruik van het elektromagnetische veld, dat door jullie in stand gehouden wordt voor onze computers en voor ons wereldwijde communicatienetwerk, het worldwide web, dat nu veel gemakkelijker en sneller functioneert dan met onze vroegere manier van doen (brieven schrijven en per post versturen, telefoneren en telegrammen versturen). Wij erkennen het belang van jullie opgave en willen jullie graag bevrijden uit het knechtschap, de slaafse onderworpenheid aan jullie producent, de chef van alle techniekwezens, die je ingeprent heeft wat je moet doen en jullie automatisch laat functioneren. Ik vervang deze opdrachtgever door CHRISTUS, de Meester van de LIEFDE, die ook de Heer van alle elementenwezens is. Ik geef je hierbij in Zijn naam als nieuwe opdracht contact te maken met de elementenwezens om je heen, ze in liefde uit te nodigen en te ontvangen, zodat ze graag komen en zich met vreugde laten begeleiden. Ik verbind jullie nu met de natuurwezens en etherkrachten in deze omgeving, zodat jullie in een grotere samenhang opgenomen worden. Het zijn de elementenwezens van aarde, water, lucht en licht: de gnomen, undinen, sylphen en salamanders, die met elkaar al het leven op aarde verzorgen, in de natuur en in alle scheppingen van de mensen. Voel je van nu af door hen gezien en erkend en schenk hen ook jullie vertrouwen. Als deze omscholing lukt, zullen jullie geen onrust en schadelijke invloeden verspreiden, maar een sfeer van licht en vrede kunnen uitstralen. Dit is ook van groot belang voor de bebouwing in de omgeving en de eventueel aangrenzende tehuizen, opdat deze gemeenschappen hopelijk geen nadelige invloeden zullen ervaren. Dat wensen wij voor jullie en voor onszelf
“Wat mooi, denk ik, wat prachtig”, wat mooi om het zo te zien, zo te stellen, zo uit te spreken, zo te horen. Ik kijk omhoog, OMG wat een high in the sky wezen… Helemaal ver in de lucht reikt hij. Hoog aan de hemel. En voor mijn geestesoog verschijnt er een gestalte bovenin, reuzenschouders in zacht licht geschilderd, en een reuzenhoofd dat zich naar ons kleine mensen buigt die deze tekst voorlezen. Er is verwondering in zijn luisterend oor, een naar beneden reiken en tegelijkertijd zo knoertgroot blijven. Ik heb contact en weet dat ik degene wil zijn die de mast vertegenwoordigen gaat. Dus ik stap naar voren als de uitnodiging hiertoe komt. 
En nu dus ben ik mast….. Groot ben ik, oersterk, een enorme kracht welt in mij op, vanuit de aarde naar de hemel. Power, ijzeren power. Echter, naast door die kracht heen, is er ook iets anders… iets heel kleins en teers… iets dat raakt en ontroert. Ik draag iets heel kwetsbaars in me – zeker nu ik me openstel voor deze kleine-mensen-groep, die iets “liefdevols…?” stuurt. Zo ongewoon voor mij, als zendmast die alleen uitzendt, om open te zijn voor iets dat binnenkomt, maar nu gebeurt dat toch, het gebeurt gewoon. Ik ben zo groot en ijzersterk, maar ik voel dat als ik dit kleine, deze ontroering, toelaat, dat ik dan bij mijn enkels zacht zal worden, bijna dansend, dat ik dan tot in mijn kuiten een zachte wieging zal krijgen… Dat voelt niet als bij mij passend. Ik moet strak staan en stijf en sterk in de aarde. Maar toch wil ik ook mijn klein dapper hartje niet sluiten in dit eerste waarachtige en waardige contact – ik hoor en voel iets van wortels groeien vanuit mijn ijzeren voeten de aarde in en jaaaaahhhh heerlijk, in de aarde kan er gedanst worden, zonder wankel te worden. Mijn kleine tere hart dusdanig geaard, word ik niet wankel, dat doet heeeeel goed. Iemand vraagt iets over donkere (plak)wezens – ik word er een beetje boos van – zit ik net in zo’n fijne sfeer met dansende aardewezens te connecten, heeft iemand het over donkere plakwezens, plakken die aan mij dan…? Ik weet dat ik ze ze zo zou kunnen zien als ik wilde, maar dan zou ik ze naar mij toe trekken en zouden ze aan me plakken en nee dat wil ik ten allen tijde hier en nu voorkomen. “Ik weet er niks van”, zeg ik dus. Ik word uitgenodigd contact te maken met de andere natuurwezens, o wat mooi zacht-feestelijk is dat…, contact maken met de lucht- en de groen-wezens, de vuurwezens en die van de lichte regen, contact maken, uitwisselen, niet alleen uitzenden maar ook gevoed en geïnspireerd worden!!! Blij, zacht en stil word ik ervan. En ik geloof zelfs dat ik een eigen begeleider krijg die me helpt om deze sfeer in en rond mij te behouden… wat een blijheid! Die donkere plakwezens, daar wil ik echt niet meer aan denken, niks mee te maken. “Hoe zou je het vinden om verbonden te worden met onze spirituele gids Odilia? Zij kan je dan helpen en ondersteunen om het contact met de natuurwezens te blijven verdiepen; zou je dat willen?” Tuurlijk zou ik dat willen. Maar hoe gaat dat dan? Nou, dan krijg je een steen, die met haar verbonden is, steek je hand maar uit.” En toen ik dat deed kwam er – heel grappig – een voor mijn gevoel piepklein steentje in mijn hand. Ik begreep er niks van. Hoe kan zoiets kleins zoiets groots teweeg brengen? Ik vroeg dat ook. Maar aan alle kanten werd er geknikt. Ja hoor… dat kan gewoon.
Dan word ik weer Inge, Margrete heeft al lekkers neergelegd als dank voor de natuurwezens, en met elkaar doen we de hartverbinding: we zingen en klinken in verbinding met elkaar, met ons hart en met de aarde, voor dit grote kleine wezen dat zo vol verwondering in zijn nieuwe zelf staat en zacht wiegt, in verbinding met de natuurwezens om hem heen
Na afloop stond Margrete representant om nog voor alle zekerheid af te checken bij Odilia of alles naar tevredenheid was gelopen. Nou zeker! Jullie ritueel, het voorstellingsrondje, de tekst, de hartverbinding, de steen, dat alles tezamen heeft ruimschoots voldoende resultaat opgeleverd. Voor het zendmastwezen is het nog wennen om alles te integreren, want zo nieuw en onbekend voor ‘m. Hij zal voorlopig nog wel ondersteuning nodig hebben, dus of we ‘m in levende herinnering willen houden en daarbij ieder via z’n kristal/steen in contact met ‘m wil blijven. Johan had een vraag over de donkere energie die hij aanvankelijk had waargenomen. Odilia: Die is op afstand gekomen en lost nog wel verder op, zeker als jullie je verbonden blijven voelen. Inge had een vraag over de inwerking van overledenen. Odilia: Dat geldt voor zielen die met hun eigen ontwikkeling klaar zijn, dus de al heel lang geleden overledenen, die verbinden zich inderdaad vaak met een taak voor het welzijn van de aarde, en met name via elektriciteit kunnen ze zich sterk met de aarde verbinden, dus inderdaad ook via zo’n zendmast. Nu de donkere energie heeft plaats gemaakt krijgen zij zeker meer ruimte om zich hier te verbinden. Jullie zijn nu in aanraking geweest met helende energie, van een heel hoge trilling, dat zou wel eens effect op jullie energie huishouding kunnen hebben, houd er rekening mee vanavond en morgen maar jullie hoeven je er niet ongerust over te maken. Tot Later.