Ik mag het als bekend veronderstellen dat iedereen weet dat Margrete een innige band heeft met stenen, ze praat ermee, voelt zich er geregeld door aangesproken, ook stenen die “zomaar” ergens op de grond liggen, b.v. als die steen “roept”om mee genomen te worden of als onderweg wat stenen door elkaar zijn geraakt, dan voelt zij even wat de bedoeling is van die steen en kunnen we ‘m indelen bij die met dezelfde bestemming.
Onderhand kijk ik hiervan niet meer vreemd op.
Maar onlangs lag er een steentje op de drempel van onze voordeur. Ik dacht: die hoort hier niet, en als hij van de drempel afvalt kan de voordeur flink beschadigd raken, dus weg ermee, de straat op!
Felle reactie van Margrete: Wat doe je nou! Die heb ik pas gevonden, wilde mee, maar nog niet mee naar binnen. Heb ik hier neergelegd, kan die wennen om wat later mee naar binnen te kunnen, kunnen we ‘m gebruiken bij onze helingsrituelen, want dat wil hij. Ik stond er wat beteuterd bij, vooral toen ze zei dat ze dit wel vaker deed; was mij nog nooit opgevallen!
Nou ja, steentje terug gelegd, voor mij was het voorval daarmee wel klaar.
’s Avonds bij ons gebruikelijke dagsluitings gesprek, eerst met Odilia, dan met de jongens, onze reiswezens: Jij vond dat wel vreemd hè, met die steen bij de voordeur. Ik had de neiging om te zeggen dat dit wel meeviel, maar nee, ze vielen me in de rede: Je kunt zeggen wat je wilt, maar het was wel zo, hebben we gezien aan je licht, kun je niet ontkennen. Ik: Ja, jullie hebben het goed gezien, ik keek er wel een beetje vreemd van op. Nou, laat dat beetje maar weg hoor! Dag! En weg waren ze.
