Ik deed onlangs opstellingen over ‘de dood’ bij Ferry en Margrete. Geboeid door het thema wist ik niet wat ik verwachten kon.
Een paar dagen ervoor kregen we de opdracht om de eigen grafrede te schrijven.
Oeps! Even schrikken en dan eraan gaan zitten. Dat alleen al was een intense en leerzame opdracht, die me in een metapositie ten opzichte van mezelf zette maar ook de mogelijkheid gaf om een positieve toekomst voor mezelf te schrijven.
De dag zelf heeft me levensveranderende indrukken gegeven. We hebben ieder een altaar voor onze voorouders gemaakt. Daarvoor een anker voor de (eigen) dood en dan de drempel in de vorm van een bot. Dan legden we vanaf het begin tot de dood steentjes op de grond voor belangrijke gebeurtenissen in ons leven. Opvallend hoe vele gebeurtenissen niet belangrijk bleken te zijn. En zeker toen ik terugkeek aan het einde van mijn leven. Het allerbelangrijkste voor mij was de terugkerende rouw in mijn leven. Terugkijkend vanaf het einde overschaduwde deze rouw mijn hele leven. De steentjes die ik had neergelegd voor het rouwproces van mijn vriendin, die 28 was toen ze overleed (ik 27) overschaduwden de eerste jaren van mijn zoon, zoals dat ook bij mijn moeder was gebeurd en zoals hij 1 jaar was toen, dezelfde leeftijd had ik, toen mijn vader overleed. De geschiedenis herhaalde zich en daar was ik me pijnlijk van bewust.
Nu besefte en zag ik, vanaf de andere kant, dat alle steentjes die ik voor deze gebeurtenis had neergelegd al lang naar de overzijde mochten en ook de rouw van mijn moeder en mezelf als baby die haar vader verloor. Wàt een bevrijding!
In de middag stelden we ons ‘denken’, ons ‘voelen’ en ons ‘willen’ op met representanten. Zelf stonden we in onszelf, al over de drempel heen. Wonderbaarlijk hoe het overzicht zo helder en zichtbaar werd. En nog mooier was dat bij iedere opstelling uiteindelijk een harmonieuze helende beweging ontstond.
Dan gingen we liggen onder een wade en werd de rede voorgelezen, wat ook een zeer mooie gebeurtenis werd.
Afsluitend hebben we ieder zèlf onze rede voorgelezen aan elkaar wat binnen de intieme groep mensen heel waardevol bleek. Ook confronterend maar binnen de veilige, liefdevolle setting heel helend.
De dag bestond uit nog meer onderdelen die allemaal even mooi waren en zeer liefdevol begeleid door Ferry en Margrete.
Het gevolg voor mij van deze dag was dat er een heleboel ballast, letterlijk, nu soepel em bijna vanzelf, uit mijn huis werd verwijderd. Nu, bijna 2 weken later, is mijn huis herordend, met 5 (!) nieuwe kasten die ik gratis kreeg, een keuken die herordend is. Mijn haar, werd geknipt bij een rituele kapster, waarbij veel zwaarte werd losgelaten. En mijn zoon (34) noemde me ineens weer ‘mamma’.
Kortom, ik ben intens dankbaar voor deze onvergetelijke dag.
Marion Groenendal
augustus 2023