Het Waterwezen
We lunchen op een mooi plekje langs de Heuvelumse Beek. Het water is glashelder, de
waterstand is erg laag voor deze tijd van het jaar. Als Ferry aan de groep vraagt wie het
Waterwezen wil representeren, voel ik direct dat ik dat ben.
Ik, Waterwezen, ben vormeloos groot. Menselijke taal wordt ontoereikend, gebarentaal
ondersteunt. Ik ben overal, in de beek, in de grond, in de kringloop van het water naar zee en in de wolken. Ik herinner me een staat van zee-zijn, heel lang geleden. Een ontzagwekkend gevoel.
Als me wordt gevraagd naar hoe het voelt, al dat leven dat in me krioelt, zeg ik dat ik plezier heb in de vissen en waterbeestjes. Het kriebelt en kietelt op een fijne manier. Het voelt als een dans.
En, vraagt iemand, hoe is het als een dood dier in je beek belandt? Dat ontvang ik in mijn zachte boezem. De ontbinding ervan is geen probleem zolang ik vrijuit stroom. De lage waterstand maakt het stromen wel steeds moeilijker. Ik moet dan harder werken. Ik heb een dreigend voorgevoel dat het nog minder kan gaan worden.
En wat doet vergif met je? Dat werkt verstikkend! Ik kan geen zuurstof meer opnemen, het verstoort de energie-uitwisseling.
Hoe is het als alles ijs wordt in de winter? De winter is prachtig! Onder het ijs blijft een zachte onderstroom aanwezig, maar er is dan vooral diepe rust, verstilling. Ik geniet van de grote schoonheid daarvan.
Op de vraag wat mijn boodschap aan de mensen is, komt een kort en helder antwoord: gebruik zoveel mogelijk levend water, d.w.z. water met een vortex-beweging. Dat versterkt de levensenergie en het welzijn van het hele systeem.
Ik vond het een bijzondere ervaring, dit Waterwezen zo door mij heen te laten spreken. Het gebeurde spontaan, was niet bedacht. Het is er als je je ervoor openstelt: een groter veld van weten, waarin je weer iets kunt ervaren van de intieme verbinding met alles wat leeft.
Dank, Ferry en Margrete, voor deze bijzondere wandeling!
Lisette