Experimentele opstellingen rond de dood, 27 juli 2023,
5 deelnemers
Van te voren kregen we een huiswerk-opdracht: je eigen grafrede schrijven en meenemen. Dat was nog lastig ook, want ik ga nog niet dood, wist ik op de 1e plaats. En ik had net testamentair laten vastleggen dat er geen uitvaartceremonie komt. Dus ook geen grafrede.
Maar het is me gelukt. Een echte, serieuze grafrede.
Dan het vooruitzicht 27 juli dood te mogen gaan. Daar verheugde ik me op. Ik zag al wat spetters gelukzaligheid deze kant op vliegen. Maar dat viel tegen.
We begonnen, na een korte uitleg, de eerste opstellingen-rondes, ieder voor zich.
Na een keer tot aan de drempel van de dood te zijn gelopen, was de beleving door de dood heen te gaan heel verrassend. Ik kwam in wat leek een totaalverbinding met het bewustzijn van de aarde en alles erop, voor zover ik dat natuurlijk, daar staande op een klein stukje hiernamaals, in me op kon nemen.
Het was heftig en prachtig en intens. Ik wist niet dat zoiets bestond. Ik had meer hiernamaals verwacht. Maar daar was de aarde “in volle glorie”.
De opstellingen daarna in groepsverband met je eigen kern en je eigen denken, willen en voelen, bracht ook verrassingen, voor ik dacht iedereen wel. Heel leuk.
Het laatste onderdeel, het dood liggen onder een lijkwade (kleed), was dubbel. Omdat ik mijn eigen grafrede kon horen, die toen werd uitgesproken, kon ik me niet voorstellen dat ik dood was. “Ik hoor die mensen. Dit is toch geen dood zijn.” Ik vond op dat moment dat ik me DUS niet goed kon inleven in dood zijn. Achteraf denk ik: misschien was dat wel een echte dood ervaring en voelt zoiets echt dubbel als je dood bent, omdat je jezelf als dode niet alleen springlevend voelt, maar de mensen hoort alsof jezelf ook nog als mens leeft. Je gaat gewoon door met dezelfde ervaring.
Nadat mijn grafrede was uitgesproken en mensen nog wat herinneringen aan me hadden opgehaald, gingen zij door naar de koffietafel, en bleef ik liggen dood zijn. Vervolgens zag ik mezelf in de tijd terug bewegen naar plekken van vroeger om daar zieledelen op te halen, een neutrale ervaring.
Daar was ik net mee bezig voor mijn gevoel, toen ik weer werd “opgewekt” door een vriendelijke stem. Maar ik was nog lang niet klaar. Ook dat gaf een dubbel gevoel.
Na afloop hadden we als deelnemers behoefte aan een afsluitend gezamenlijk ritueel, dat we ter plekke vorm gaven.
Ik vertrok een ervaring rijker die ik zeker niet had willen missen. En wat nou zo leuk is: het zou zomaar weer kunnen. Dit doodgaan kan ik zo vaak doen als ik wil. Lachen.
Hartelijke groet, Edith