ONTMOETING MET NATUURWEZENS IN WOLFHEZE
Op zaterdagochtend 9 juni verzamelt zich tegen tienen bij het stationnetje Wolfheze een groep van dertien deelnemers, inclusief de twee organisatoren Margrete en Ferry, voor een wandeling van 10 km. door het bos- en heidegebied rond Wolfheze. Hier bevinden zich honderden jaren oude eiken en dennen, ( veelal verdroogde) sprengen en de Heelsumse beek, die in vele stroompjes door een moerassige vallei kronkelt, een heideveld met verschillende archeologisch waardevolle grafheuvels en ook de restanten van het tijdens de Tachtigjarige oorlog verdwenen oude dorp Wolfheze. Kortom: een gebied, waarin je vele soorten natuurwezens kunt verwachten.
In het bos laat Ferry ons eerst wat voorbereidende oefeningen doen, omdat niet iedere deelnemer vertrouwd is met het voelen van energie en het werken met opstellingen / representaties. Daarna stoppen we op verschillende plekken om te proberen in contact te komen met een daar aanwezig natuurwezen. Margrete representeert als eerste de bosgeest, die zich vertoont als een jeugdig aandoend wezen, dat het heel onwennig vindt om te communiceren met mensen.
Wij als groep moeten eraan wennen, hoe we de juiste vragen formuleren. Allerlei begrippen als tijdsaanduidingen, leeftijd, dag en nacht, hinder van verkeer en apparaten, enzovoort, zeggen natuurwezens niets. We moeten ze vertalen in beelden als licht/donker, heel groot, heel lang geleden, verschijningsvormen, en dergelijke. Zelf hebben de wezens geen naam, onze namen willen ze wel horen. Het is steeds belangrijk om te vragen naar hun taak op deze plek.
Ook enkele deelnemers aan de wandeling treden op als representant: Sanna representeert het wezen van een jaren geleden gevallen ‘duizendjarige’ den, die als een door de tijd vergrijsde, bemoste reus op een open plek op de grond ligt. Uit zijn stam zijn vele nakomelingen en ook andere soorten als lijsterbes, berk, esdoorn en bosbessenstruikjes ontsproten.
Door Ada kunnen we op een schaduwrijke oever vragen stellen aan het waterwezen van de glasheldere Heelsumse beek.
Bovenop de Koningsheuvel geeft Mildred stem aan het wezen van deze grafheuvel. Zijn antwoorden op onze vragen lijken van heel diep te komen. Enkele leden van de groep ervaren, hoe hier in het verleden een begrafenisritueel plaatsvond door de gestorvene op een baar van takken rond de heuvel te dragen.
We gaan weer het bos in en vervolgen de loop van de Heelsumse beek via een smal pad dat wat hoger boven de beek loopt. Aan de overkant zien we nog enkele van de door de schilders van de Oosterbeekse school vereeuwigde “Wodanseiken”. Op deze plek representeren eerst Margrete, daarna Barbara de deva van dit hele bos- en heidegebied. Zij vertelt, dat zij haar zorg voor dit gebied deelt met andere natuurwezens. Specifieke zorg voor een boom of water, kan ze laten uitvoeren door bijvoorbeeld een wortelwezen of waterwezen. Desgevraagd vertelt ze, dat zij geen last heeft van de mobieltjes, die mensen ook in de natuur gebruiken. Het schaadt de mensen zelf meer dan dat het de natuurwezens stoort. De deva is erg blij met de ontmoeting met ons en voelt de wezenlijke aandacht, die wij als groep tonen.
De natuurwezens die we deze dag ontmoetten, waren zo lang van stof, dat de wandeling veel langer duurt dan de geplande vier uur. Na vijf uur haken daarom enkele deelnemers af. Negen mensen maken wel de volledige tocht.
Wij hebben een bijzondere dag beleefd en veel geleerd.
Tekst: Margreet en Mildred
Foto’s: Margreet