Sleutels
In februari was het soms heel zacht weer, en aangezien we geregeld over de A12 rijden, voor bezoek aan de kleinkinderen in Ede of voor de cursus vormkrachten in Zeist, gaan we dan nog even langs bij ons landje aan de Reeuwijkse Plas, wat vlakbij die A12 ligt. De eerste keer wilden we eigenlijk alleen maar polshoogte nemen hoe e.e.a. er na de stormen van januari bij lag, o.a. mijn zeilboot en kano’s. Dat landje ligt met een stevig ijzeren hek afgesloten van het fietspad, maar vanaf de rijweg waar we ook de auto kunnen parkeren een brug over een brede sloot over moet; en ook op die brug een hek, met slot. Dit hek kreeg ik niet geopend! Dan maar een stukje omgelopen om bij het fietspad te komen, en daar het grote hek van slot te doen. Lukte ook niet! Dus het lag niet aan het slot, beide sloten kreeg ik niet open. Onverrichter zake naar huis gereden, endaar in het daarvoor bestemde bakje de reserve sleutel opgezocht. Het weekend erna kwamen we weer over de A12, dus weer geprobeerd, met de reserve sleutel. Paste helemaal niet, bleek een verouderde versie te zijn. De goede sleutel ging heel soepel het slot in, maar omdraaien ho maar! Alweer dus.
Daarna de buren een mailtje gestuurd: Werkt het slot bij jullie goed of zit er misschien een ander slot in? Slot werkt prima, niets aan veranderd. Nog wel een foto van de sleutel meegestuurd, blijkt dezelfde te zijn als die ik aan mijn sleutelbos heb.
Derde poging: sleutel extra schoon gepoetst, zou dat het zijn? Nee hoor, ik kreeg er weer geen beweging in. Margrete: Laat mij ’s proberen, dan zal ik ‘m eerst ’s door mijn haar halen, misschien doet ie ’t dan. Onzinnig idee natuurlijk, maar het slot liet zich heel soepel openen! Raadsel. Nee, dat haar kon het niet zijn toch? Maar wat dan wel? Aan onze reiswezens gevraagd of die iets gezien hadden:
Nou, daar houden we ons niet zo mee bezig, van sloten en een sleutels weten wij niets, is niet onze wereld hoor. Maar wat we wel gezien hebben is dat als jullie zo’n slot willen open doen dat er dan een soort van lichtstraal vanuit je hart naar dat slot gaat, en die straal van jou was donker, maar die van haar was licht, dat hebben we wel gezien. En bij jou ging er ook iets van je hoofd naar dat slot toe, dat hebben we bij haar niet gezien, maar meer weten we niet hoor. Nou, duidelijk genoeg toch! Margrete leeft veel meer vanuit haar hart dan ik; ik zit veel meer in m’n hoofd, zo is dat nu eenmaal. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom Margrete op de laptop altijd oplossingen vindt, en ik niet. Alleen als ik opstellingen begeleid, dan merk ik dat ik wel handel vanuit mijn hart, ik voel me daar ook heel goed bij en vind ook altijd wel de juiste oplossing.
Die keer konden we dus ons landje op, en aan de slag, struiken en bomen snoeien, afgewaaide takken en aangeslpoeld hout, en zelfs een aangespoelde surfplank opruimen, en de een beetje van hun plaats gewaaide zeilboot en kano’s weer goed leggen. Waarop de reiswezens reageerden met: je hebt niet eens met de zeilboot contact gemaakt! Nee, inderdaad, alleen maar in mijn hoofd bezig geweest hoe die zware boot verplaatst te krijgen (is gelukt omdat ik een paar mensen die langs liepen gevraagd had of ze even wilden helpen). Tja, alweer hoofdenergie. En Margrete maar praten tegen haar planten en struiken!
