Juli

Worsteling met Odilia 

Na de reisbeperkingen in 2020 en 2021 zijn we ter compensatie extra vaak of lang (Schotland) gaan reizen, ook in de zomer. Dit jaar wilden we de zomer voor onszelf houden, lekker ontspannen thuis. Met name speelt hierin de hete zomer in Tsjechië die voor mij op de thuisreis resulteerde in een ziekenhuisopname in Duitsland (dubbele longembolie, geen sinecure) en het jaar daarop heel heet en vermoeiend in Georgië en Armenië, waar ik tijdelijk extra bloedverdunners moest gaan slikken.

En als wij van zo’n megalietenreis thuiskomen wordt ons vaak gevraagd of we een fijne vakantie hebben gehad. Hoewel goed bedoeld natuurlijk, maar zo’n reis is bepaald geen vakantie te noemen. Toegegeven, we gunnen onszelf wel wat weinig rust, maar nog afgezien daarvan, elke dag zo’n tien of soms meer opstellingen om contact te maken met Lichtwezens, het vreet aan ons! Is dat dan zo inspannend? Enigszins ja, maar wat wij niet merken is dat door de hoge trilling van die Lichtwezens (archai engelen) onze aura zo open komt te staan dat we nog weken, vaak wel meer dan een maand zelfs, ons niet mogen begeven in groepen mensen, terwijl wij dit zelf niet waarnemen (behalve achteraf, als we Odilia’s raadgevingen niet opgevolgd hebben, met als gevolg soms wel 2 dagen totaal uitgeput).

Ik heb hier al veel vaker over geschreven, maar deze maand ervaren wij als extra confronterend. We waren in juni al een tijdje thuis, verwachtten in die maand wel rustig aan te moeten doen, maar juli wilden we er wel echt tegenaan gaan, musea in diverse steden, en verder gewoon er lekker op uit. Van Odilia kregen we echter heel vaak nul op ons rekest. Waren we die week al een dagje weg geweest, “mochten” we de volgende dagen niet. Een dagje Amsterdam, een paar musea? Jullie zijn pas het weekend weggeweest”.. Ja, maar alleen wat bezoekjes, en één museum, we waren toch al in de buurt. “Ik gun het jullie van harte, en ik snap dat het leuk is voor jullie, maar in het licht zie ik dat jullie lichaamswezen het niet aan kan. Het wordt te veel. Als jullie straks weer op reis willen, en ik heb begrepen dat jullie weer een heleboel willen doen – waar ik overigens heel blij mee ben en jullie inzet daarvoor zeer  waardeer, moeten jullie er wel voor zorgen dat jullie tegen die tijd goed uitgerust zijn en niet al half uitgeput vertrekken. Jullie weten wat er van je gevraagd wordt; jullie moeten kiezen, en eigenlijk hebben jullie dat al gedaan, jullie hebben de boot al gereserveerd en je route uitgewerkt, ik heb meegekeken, het is heel wat”. Tja, we weten dat ze gelijk heeft, we voelen het aan ons lijf, maar willen het vaak gewoonweg niet voelen en lekker doordouwen. Maar ja, we hebben een principiële keus gemaakt, de Lichtwezens gaan ons aan het hart. We willen dit jaar als het weer meezit nog wel drie maal op reis, dat is onze eigen keus, maar het valt ons lastig om ons te beperken: een boeiende expositie hier, een leuk zomerfestival daar, een verjaardag hoort erbij, en zo is er zo veel, we vinden het moeilijk de verleidingen te weerstaan, maar Odilia houdt ons bij de les. Het valt ons deze maand met zoveel verleidingen heel zwaar. 

Ik wist  van een vrij stille tango oefenavond, dacht dat dit wel kon. De dag erna voelde ik me wel wat vermoeid, maar niet ernstig. Ik meende al de conclusie te kunnen trekken dat ik wel vaker “uit” kon gaan. Foutje! ’s Avonds liet Odilia weten dat ik die dag vanuit haar wereld in bescherming was geweest: Jullie weten niet half hoeveel er voor jullie gedaan wordt. Onze reiswezens hadden meegeluisterd (doen ze altijd als Odilia komt, vanwege haar hemelse licht) : Er hangt een soort vlies om jou heen, zo zien wij dat. Ik moest het maar geloven want voelen deed ik het niet. Maar de dag erna voelde ik het wel, en hoe: de bescherming was er niet meer! Ik heb me de hele dag echt heel beroerd gevoeld, doodmoe, ellendig! Was daar niet blij mee, maar heb de les wel begrepen, en genomen! Direct alle afspraken en plannen laten varen, rust, en thuis blijven! Een hard gelag.

Maar we hebben deze maand wel genoten van onze 2 kleinzonen in Ede (eentje was er jarig), en museum Singer in Laren was daar niet zo ver vandaan, en heel boeiend (maar wel te druk) en fijn dat we bij Louise in Zeist terecht konden om er de steentjes op te halen die zij van Orkney had meegebracht.
Beetje tegenstrijdig?
En eigenwijs? Ach ja, zo worstelen we ons door juli (en augustus) heen.
En over Orkney gesproken: in de kroniek staat er een verslag over, evenals  over de reis door Frankrijk van Inge en Eddie (sommige foto’s ontbreken nog, volgende maand compleet, hopen we)