Met dank aan Inge Maassen
“Redt de bijen” – zagen Ferry en ik heel groot op een schuurtje geschilderd met een prachtig grote bij erbij –
toen we deze ochtend op weg gingen naar Slot Zeist; de bijen kregen onze vervolg-inzet deze dag.
Na met een kleiner groepje bij Margrete lekker geluncht te hebben met zelfgemaakte erwtensoep, reden we naar de Bijen in “De Ommuurde Tuin” bij Wageningen, waar Joram, de jonge imker, ons ontving.
Hij vertelde met meeslepend enthousiasme over de bijen en beantwoordde al onze vragen, voornamelijk van Cees, die zelf ook bijen gehad had.
Margrete ging op zoek naar een achteraf plekje in de buurt waar niet gemaaid werd of gelopen, om de door ons meegebrachte steentjes neer te leggen. Het waren er best veel.
Maanden geleden was er al een oproep geweest voor mensen die de bijen ter harte gingen, om steentjes mee te nemen van (vakantie)plekken waar bijen gehouden werden, zodat dit ritueel gedaan zou kunnen worden voor veel meer bijen dan alleen van deze imkerij.
Toen de plek (heeeeel dicht bij de korven) gevonden was, legde ze zorgvuldig een cirkel neer die ook de windrichtingen in zich droeg – prima plaats, ’n beetje onder de struiken. Odilia was er blij mee – belangrijk vond ze, om het kleine ritueel een ver verspreide vibratie mee te geven.
Het was ondertussen begonnen te regenen, wat de trommels dof maakte; gelukkig waren er genoeg andere instrumenten meegenomen.
Met vrolijke trillingen en ’n beetje gekheid, gaven we alle elementaren wiens taak de bijen behelste, erkenning voor hun werk en ondersteuning in de toekomst.
Zelf had ik het gevoel dat de deva’s van de verschillende over Europa verspreide bijenplekken glimlachend toekeken – blij met wat wij op onze manier weer konden bekrachtigen.
Joram kon nadien nog een aantal vragen stellen aan Odilia over zijn connectie met de bijen en zijn werk in deze – prachtig helder en ontroerend kwamen de antwoorden.
Wij – wat ouder – waren best geraakt door deze jonge ziel in contact met het Licht van Odilia.
“Tot later”, zegt ze dan altijd, “tot later”, zeggen ook wij