Heling van de bijen.
Op tien augustus 2017 hebben we met zijn vieren een heling gedaan bij de bijen van de universiteit van Wageningen, Margrete en Ferry, Joram, imker van beroep, en ik. Het was voor mij de eerste keer dat ik meedeed aan een heling voor dieren en ik was benieuwd hoe dat zou gaan.
Het was die dag grijs weer en het miezerde een heel klein beetje. Even na vijf uur kwamen we aan bij de bijen. De bijenkorven staan in een boomgaard in lange rijen schuin over het terrein, dat is omgeven door een heg waar je over heen kan kijken. De heg was niet zo lang geleden gekortwiekt op een ruwe manier, overal waren grof afgebroken takken te zien. Dat bevreemdde mij. Ik hou van snoeien, maar op deze manier had ik het nog niet eerder gezien.
Wij stonden net buiten de boomgaard naast de heg op een lange strook gras. Achter de boomgaard ligt een grote werkschuur van de universiteit en rechts van de strook gras is een heel groot terrein, zeker twee hectare schat ik, met verschillende stroken beplanting. Dit hele gebied wordt gebruikt voor experimenten. Bij het woord experimenten had ik geen specifieke voorstelling tot het woord pesticiden viel die daar getest worden. Daar schrok ik van, oh, dat soort experimenten.
We deden de heling volgens het principe van de familieopstelling met representanten. Ferry leidde de bijeenkomst, Margrete representeerde Odilia en Joram en ik mochten kiezen wie we wilden representeren, de deva van dit gebied of de vertegenwoordiger van de bijen. Joram koos de deva van dit gebied en ik de vertegenwoordiger van de bijen. Van wat de verschillende representanten gezegd hebben naar aanleiding van Ferry’s vragen kan ik alleen wat indrukken weergeven. Odilia was blij dat we een heling kwamen doen voor de bijen. De deva had het moeilijk met wat er op deze plek gebeurde en liet dat in woorden en in zijn lichaamstaal heel duidelijk zien. Ik kon als vertegenwoordiger van de bijen heel makkelijk antwoorden. Ik deed mijn ogen dicht en wachtte even na een vraag en het antwoord kwam vanzelf. Van wat ik gezegd heb weet ik alleen nog dat alle bijen het goed vonden dat de heling plaatsvond.
Het helen zelf gebeurde doordat we alle vier geluid maakten zoals het in ons opkwam en rondliepen zoals het in ons opkwam. Samen geluid maken om te helen is iets wat ik heel prettig vind om te doen en ook hier was dat weer heel speciaal. Ik heb me vooral geconcentreerd op alle korven in de boomgaard en af en toe draaide ik me even om naar dat grote veld met plantenstroken. Via mijn oren hield ik contact met mijn mede-helers en het is heel ontroerend om te merken dat je op een gegeven moment op elkaar afstemt. Margrete bood ons een steentje aan dat ze daar had opgeraapt en na verloop van tijd was het voorbij en werden we weer stil.
Ferry deed een rondje om te horen hoe het geweest was voor ons als representant en daarvan herinner ik me alleen dat de bijen het als balsem hadden ervaren.
Tot slot werd er wat lekkers achter gelaten, een beetje wijn (geloof ik) in een eierdopje (dat vanzelf vergaat) en wat zoets voor de natuurwezens hier en een steen die Margrete speciaal voor deze heling had meegenomen om achter te laten als verbinding met Odilia. De steentjes die wij elk meenamen van daar waren bedoeld om onze verbinding met de bijen te kunnen onderhouden na afloop van de heling.
In een serene stemming liepen we weer terug naar de auto.
Het was fijn om te doen en ik hoop oprecht dat we iets hebben kunnen bijdragen aan het gevoel van welbevinden van de bijen daar.
Tot zover mijn verhaal over een bijzondere gebeurtenis.Samen geluid maken voor een mens of voor dieren is even fijn om te doen. De combinatie met representanten zodat de dieren en de natuurwezens zich kunnen laten horen maakt het bijzonder en anders dan helen met geluid voor een mens.
Ik vond het fijn om te doen en wil graag nog eens meedoen.
Met groeten en liefs,
Eef