Het staan in/ voor de deva was een bijzondere ervaring voor mij. Bijna niet onder worden te brengen.
Groots, wijds in tijd en ruimte, zo voelde het.
Ik zag een lege zandvlakte waar nu het bos is; op de vraag van ferry: voor of na de ijstijd ?
Voelde ik het ijs naderen en verbleef ik onder het ijs, het werd mistig, de kleuren van onder het ijs.
.
Bij het naderen van de bomengroep waar ik hoorde dat er het dorp Wolfheze gestaan heeft, voelde ik als of ik gewurgd werd, vermoord.
Wanneer ik er nu aan denk, heb ik het gevoel dat daar nog veel zielen aanwezig zijn, die nog in die angst en schrik gestorven zijn en nog niet naar het licht zijn gegaan.
.
Misschien een idee voor een healing?
.
Lieve groet
Barbara