We wilden in het Drents museum in Assen proberen contact te krijgen met de ziel van het Meisje van Yde. Helaas bleek dat onmogelijk, zelfs voor Odilia, omdat er in de ruimte te veel storende psychedelische klanken zijn. Lijkt ons ook zeer onprettig voor de daar opgestelde doden! Onvoorstelbaar voor een museum dat verder toch zeer zorgvuldige aandacht geeft aan zijn uitgestalde attributen.
Bezoek aan haar vindplaats een jaar later:
In 1897 werd dit ca. 2000 jaar oude veenlijk in zeer gave toestand bij turfsteken aangetroffen in het veen langs de weg tussen Yde en Vries (Drenthe). (de route ernaar toe staat met bordjes duidelijk aangegeven)
Het ligt opgebaard in het Drents Museum in Assen, in een ruimte waar overdag constant achtergrond-muziek wordt afgespeeld, wat het Margrete onmogelijk maakte contact te krijgen met de ziel van het meisje, en zeer waarschijnlijk is dit contante mechanische geruis ook hinderlijk voor de ziel van het meisje zelf; een respectloze behandeling want het zou haar volgende incarnatie ernstig kunnen bemoeilijken.
In augustus 2018 zijn we naar de vindplaats van het lijk gegaan. We troffen daar een mooi aangelegd stenen labyrint aan als herdenkings-monument voor dit meisje. Op het info-bord wordt ruime informatie gegeven, o.a. dat men vermoedt dat het meisje in het begin van onze jaartelling leefde en is vermoord, ze is nl. gevonden met een band om haar hals en een snede in haar rug.
Zou dit een geschikte plaats zijn om verbinding te leggen om meer over haar te weten te komen?
Dicky, Margrete’s spirituele hulpwezen gaf aan dat wellicht de Deva (landschapsengel) van het gebied meer zou kunnen vertellen.
Aldus deze Deva uitgenodigd om via Margrete (als representant) met mij in gesprek te treden.
Een eerste hoofdknik van Margrete gaf aan dat er een reactie was.
Ik: het is misschien even wennen om zo met ons te spreken? Ja.
Waarschijnlijk nog nooit eerder zo gedaan? Nee.
Is het goed, of storen we? Ik ben nieuwsgierig.
Kun jij ons helpen aan meer informatie omtrent het meisje van Yde? Vertel me wat meer.
Ik vertelde wat ons zoal bekend is over dit meisje. Ze is mij bekend. Wat willen jullie weten?
Is ze inderdaad vermoord, en zo ja, waarom?
Ze is niet echt vermoord.Zou je het een ritueel offer kunnen noemen? Zo zou je het kunnen noemen, ze was er voor bestemd.
Je bedoelt dat ze zelf wist dat dit haar zou gaan gebeuren? Ja, het was haar bestemming.
Was ze een soort priesteres? Er was toen een heel andere cultus, maar zo zou je het kunnen noemen. Haar lichaam was niet sterk, maar geestelijk was ze hoog ontwikkeld.
Vonden er in die tijd vaker mensenoffers plaats? Niet vaak, maar het kwam voor, maar verder niet in mijn gebied. Ik heb weet van andere elders.
De conservatie van haar lichaam, is dat een toevallige werking van de natuur of bedoeld? In zekere zin wel, maar niet bedoeld was dat het werd opgegraven. Door verandering in de grond zou het nu alsnog vergaan zijn. Zo was het bedoeld en nu wordt haar ziel vastgehouden in zijn ontwikkeling naar een eventueel volgend leven.
En de grote belangstelling, hoe is de uitwerking daarvan? Ook niet gunstig, het is een belangstelling vanuit verkeerde motivatie, veelal vanuit sensatiezucht en curiositeit, waarom doen mensen dat? Het lijkt wel of ze er een soort voorouder-cultus van maken; ze zouden toch een cultus voor hun eigen voorouders moeten volgen. Dit werkt zeer verstorend.
Haar lichaam ligt nu in een museum. Zo is het niet bedoeld!
Hetzelfde geldt voor dit stenen labyrint. Het is misschien wel mooi gemaakt in jullie ogen, maar geeft een storende energie in vele opzichten. Die stenen horen hier helemaal niet, ze zijn hier niet bedoeld als cultusplaats waar veel mensen komen en er hier vanuit nieuwsgierigheid en sensatiezucht hun energie afgeven.
Maar goed, als het voor jullie, huidige mensen, jullie ontwikkeling nodig is ’t zo te doen, dan heeft ’t misschien voor jullie nog een functie.
Wij, Margrete en ik, maken daar een onderdeel van uit, hoewel wij het niet als cultusplaats beschouwen, wij hebben onze eigen verbinding met onze voorouders. Dat weet ik, dat kan ik aan jullie licht zien.
Hoe is het voor jou dat we dit contact zijn aangegaan? Wat ik al zei, ik was nieuwsgierig, en ik ben nog steeds nieuwsgierig wat jullie met deze informatie gaan doen.
Verbreiden! Er verslag van doen zodat meer mensen ervan kunnen kennis nemen. Dat voelt goed, is zinvol dat mensen ervan af weten.
Het voelt wel klaar zo, is dat goed? Voor mij heeft het lang genoeg geduurd.
Dan willen we je heel hartelijk danken, dag. Dag!
Even later vraagt Dicky of hij een toelichting mag geven. Graag!
De stenen hier, die zijn helemaal in de war, ze hebben geen idee wat ze hier moeten, ze zijn totaal verdwaast.
Zijn ze zich er van bewust dat ze een labyrint vormen? Totaal niet! Elk ligt hier op zich, verloren, verward. Hun is nooit iets gevraagd of meegedeeld. En aan de overkant van de weg, die stenen bovenop al die palen!, volkomen dwaas, hoe ongepast! Maar je zegt dit wel lachend, waarom? Ik lach om de dwaasheid van de mensen die dit doen, het is toch van de gekke! Ik wil niet beledigend zijn, maar deze domheid is toch om te lachen, onvoorstelbaar! Maar ja, dit soort dingen gebeurt op meer plaatsen, dat mensen stenen zomaar bij elkaar leggen die totaal niets met elkaar hebben. Heel vaak zelfs! Dank voor je toelichting. Graag gedaan.
