Drenthe D49 t/m D54 – Natuurlijke Wezens

D 49, De Papeloze Kerk Schoonoord, parkeren bij manege Rijmaaran ( Slenerweg 118, Schoonoord) bospad links volgen(200m).

(niet de ingang nemen waar het bordje hunebed langs de weg staat!)

Aan het begin van de remonstratie werd deze plek gebruikt als “schuilkerk” voor de remonstranten/protestanten, hetgeen ertoe leidde dat het daar aanwezige lichtwezen zich heeft teruggetrokken (aldus Odilia).

Nog meer rampspoed voltrok zich in de periode 1951 – 1959 toen de nationale archeoloog besloot dit hunebed aan te vullen met stenen van elders, zodat de mensen konden zien hoe een compleet hunebed eruit ziet. Hunebed D33, dat vlak naast D34 lag in Odoorn werd hiertoe geheel onttakeld en de stenen ervan werden samen met nog enkele andere stenen van onbekende herkomst aan D49 toegevoegd. Consequentie is dat het lichtwezen van D33 zich ook teruggetrokken heeft, en de stenen die gezamenlijk D49 vormen zich doodongelukkig voelen, want niet verbonden met elkaar. Zelfs de stenen van D33 liggen niet verbonden naast elkaar! En de stenen van D49 ervaren de toegevoegde stenen dus als ernstig storende indringers, en alle stenen lagen gespannen te wachten tot ze weer naar hun oorspronkelijke plaats zouden worden teruggebracht.

Toen wij daar aankwamen gaf Odilia al direct aan dat hier al lang geen lichtwezen aanwezig was, maar dat ze wel graag ondersteuning wilde (laten) geven omdat ze direct de spanning en verwarring voelde. Toen wij contact maakten was er maar één reactie: Waarom is dit, wanneer gaan we terug?

Het feit dat wij contact maakten gaf ze hoop; nog nooit had iemand de stenen iets verteld!

Hoe pijnlijk ik het ook vond, ik vond het mijn verantwoordelijkheid ze de waarheid te vertellen: nooit meer! Ze weigerden mij te geloven, hoe konden mensen zoiets doen? Dat zou betekenen dat ze geen toekomst meer hadden, hoe moesten ze verder? Moesten ze alle hoop laten varen?

Bij het Hunebed nieuwscafe vonden we nog meer info over de restauratie van
De Papelozekerk, en foto’s uit 1958

Wij wilden nog apart contact maken met de stenen van D33, want als hun lichtwezen er nog zou zijn, konden wij misschien diens plek kunnen vinden en desnoods op afstand en met behulp van Odilia de verbinding herstellen. Op dat moment hadden wij geen idee waar D33 gelegen had, maar we gingen toch richting Borger en konden die informatie wellicht bij het hunebedcentrum aldaar verkrijgen. Maar nog voordat wij dit contact met de steenwezens van D33 konden uitnodigen meldde zich al een contactwezen/vertegenwoordiger bij Margrete. Ik had het niet direct door, dacht even dat Margrete wat mompelde, maar blijkbaar was de nood zo hoog dat hij uit zichzelf naar Margrete was gekomen. Ik pakte het gesprek op en legde hem uit wat wij nog voor ze wilden en konden doen, maar niet nu, maar zodra wij die informatie hadden .

Wanneer zou dat ongeveer zijn? Tja, jullie kennen geen tijd, dus dat is lastig uit te leggen. Maar zijn jullie vertrouwd met het begrip seizoenen, nu is het lente, de bladeren aan de bomen en planten zijn aan het uitlopen, daarna komt de zomer, en daarna gaan de bladeren weer verdorren, de herfst. Begrijpen jullie dit? Ja, we kunnen je volgen. Uiterlijk in de herfst zorgen wij dat we te weten komen waar jullie oorspronkelijk ligplaats was en of daar het lichtwezen nog aanwezig is, en dan komen we hier terug om het jullie te laten weten. Dat is goed, dan wachten we af. We weten wel dat van ons lichtwezen nog een contactwezen hier bij ons is langs geweest, en die vertelde ons dat het lichtwezen er slecht aan toe was, en daarna hebben we nooit meer iets vernomen. Hij was er erg slecht aan toe. Het spijt me voor jullie, maar meer kunnen wij niet doen. We zullen wachten. Tja, er zit niets anders op. En als het lichtwezen er niet meer is, wat dan? want dan liggen we hier volkomen nutteloos! Er klonk paniek in Margrete’s stem. Nogmaals, meer dan wat ik net heb toegezegd kan ik niet doen, ik begrijp jullie wanhoop, maar kan jullie niet helpen. Kunnen we dan niet teruggeplaatst worden? Dat zal niet gebeuren, daar ben ik zeker van. Ze hebben dit nu eenmaal met een bepaalde bedoeling gedaan, en enig begrip voor jullie beleving kennen ze niet. Het is dat wij met jullie kunnen spreken, maar verder weet niemand hiervan.

Bij het hunebed-informatiecentrum konden ze ons niet verder helpen. Eenmaal thuisgekomen konden we de oorspronkelijk ligplaats van D33 eenvoudig op internet vinden, een heel duidelijke plek, vlak naast D34, waar wij al hadden gelopen en ons toen al hadden uitgesproken dat het aanvoelde of er op die plek wel iets zou kunnen zijn. Omdat wij ons die plek zo helder voor de geest konden halen, kon Odilia er naartoe invoelen, om te constateren dat daar geen lichtwezen meer aanwezig was. Enkele uren later wist Dicky, Margrete’s persoonlijke hulp-natuurwezen te melden dat deze boodschap ondertussen nu de stenen van D33 had bereikt, het was met grote schok ontvangen kon Margrete voelen. Begrijpelijk, hoe moesten ze nu verder?

Alles bij elkaar waren we behoorlijk geschokt, en konden we ook voelen dat Odilia ernstig geschokt was, alweer een lichtwezen voorgoed verloren, een ernstig verlies voor aarde en mensheid.

Het betekende wel dat wij er verder mee klaar waren, geen noodzaak om nogmaals ter plaatse langs te gaan, maar dat woog niet op tegen de teleurstelling die we te verwerken hadden gekregen.

D50 en D 51, Noord Sleen, Hunebedweg (52.796095 / 6.787173, 52.794805 / 6.786280), D50 is redelijk gaaf (mist 1 deksteen) en heeft ook nog kransstenen, D51 is zwaar beschadigd en het lichtwezen verzwakt.
We maken d.m.v. een opstelling contact met het lichtwezen van D50, is krachtig, levend, wil graag verbonden worden met het Grote Lichtwezen van vroeger, vindt het heel bijzonder, vraagt nog wel of het echt zo is, maar opent zich makkelijk. We vragen of hij z’n maatje 100 m verderop wiltondersteunen; doet hij graag, en we vertellen ‘m dat die ook vanuit Odilia (het Grote Lichtwezen) ondersteund zal worden. Odilia vraagt ons bij D51 de hartverbinding te doen, en het lekkers neer te leggen.

Als we bij de volgende aankomen vertelt Odilia over 51 nog het volgende: hij is erg geraakt door zijn beschadigingen; ik heb ‘m verteld zich meer te richten op zijn nog aanwezige lichtkracht, dat zal ‘m helpen meer in zijn kracht te komen.

Hunebed D52 ligt even buiten Diever pal aan de rustige Groningerweg 3, met parkeerplaats en infobord.

Wij kwamen er ’s avonds vroeg langs voordat we naar het Shakespeare theater (1 km om de hoek) gingen, en na de voorstelling hebben we er op de parkeerplaats overnacht in onze camper.

‘s Morgens ging als representant voor het lichtwezen van dit hunebed staan: Ik weet al veel, heb gisteravond geluisterd en jullie vannacht gescand (zoals jullie dat noemen) en heb ook veel begrependoor de verhalen van die (reis)wezens die met jullie zijn meegekomen.

Margrete vertelde dat de ons begeleidende landschapsengel die we Odilia hebben genoemd, graag contact wil met dit lichtwezen opdat hij (zij?) een nieuwe taak voor de toekomst van mens en aarde op zich kan nemen, verbonden in het netwerk en samen met andere lichtwezens (zie inleiding elders op de website).

De hunebedden D53 en 54 liggen in het Holtingerveld, bij Havelte/Darp aan de Hunebeddenweg; er is een parkeerplaats en van daar af is het 300 m lopen. Deze twee zijn in WO2 weggehaald en onder de grond opgeborgen omdat de Duitsers hier een landingsbaan gingen aanleggen. Na de oorlog zijn ze aan de hand van kaarten en foto’s op hun oorspronkelijke plaats teruggelegd. Als je daar even bij stilstaat, is het echt een wonder dat de lichtwezens niet verdwenen zijn!

De meest oostelijke spreekt als een verlegen meisje, maar voelt toch mannelijk aan, althans, zo ervaar ik het.

Ik heb veel meegemaakt… ben nog wat van slag… en ik ben wat bang… hoewel ik weet dat er veel goede mensen zijn… Dat Grote Lichtwezen moet maar heel voorzichtig zijn… ik heb veel tijd en gewenning nodig… Het contact met jullie en die (reis)wezens van jullie is fijn…; ik ben blij dat ik er nog ben… ik weet eigenlijk niet eens waarom ik daar blij over ben… ik lig hier maar te liggen en dat is niet echt wat ik wil, en toch wil ik niet weg.

We leggen ons lekkers neer en doen hier alleen de hartverbinding om deze kwetsbare krachtplaats niet te belasten.

Het hunebed dichterbij de parkeerplaats zegt via mij: Welkom! ik voel me krachtiger dan mijn broeder verderop. Ook ik heb veel narigheid meegemaakt en ben uiterlijk ook wel wat beschadigd, maar gezien mijn lange bestaan valt dat eigenlijk nog wel mee. Ik ben op de hoogte van het Grote Lichtwezen dat met jullie is meegekomen en wil zeker wel contact, graag zelfs, maar niet te snel, dat zou niet goed voor me zijn, het is veel! Ik heb ook begrepen dat jullie van plan zijn hier later met een groep te komen, zeer welkom! (In maart 2018 geven Margrete en ik een weekend-workshop “kennismaken met natuurwezens” in de Uelenspieghel, een groeps-accommodatie in Havelte).

Rechts van de weg leidt een pad naar de top van de Havelterberg, waarvandaan je kleine grafheuvels kunt zien en ook bomkraters, die nog uit de 2e WO stammen. In deze kraters zitten heel wat natuurwezens vast die graag bevrijd willen worden, aldus vertelde ons de deva (landschapsengel) van dit gebied. Ze vertelde ook dat er over de grafheuvels wordt gewaakt door een zogenaamde hoeder, voor ons een nieuw begrip. In onze workshop gaan we hier zeker een helingsritueel uitvoeren, waar de deva zeer naar uitkijkt.