Het is al aardig aan het schemeren als we aankomen bij D26 (Drouwen, Steenhopenweg, aan de andere kant van het viaduct en dan nog een zand-zijweg op) (52.943192 / 6.774546). Gelukkig staat op elke cruciale plaats een bordje met hunebed erop, we weten dus zeker dat we goed zitten, maar er is een paal over de weg geplaatst. Margrete loopt erop af en opent de doorgang. Zelf zegt ze hiervan: Ik werd geleid, ik moest ’t doen. Odilia komt door: het zou te ver lopen zijn, wij hebben ons ermee bemoeid, ook omdat deze jullie laatste is en het ook voor jullie te laat wordt. Bij al die helingen komt jullie lichaam steeds in aanraking met hoge trillingsenergie en daar is jullie lichaam niet aan gewend, dus jullie moeten hierna echt stoppen . Waren we ook van plan! Het hunebed ligt zo’n 400 m verderop, ik laat de lichten van de auto er op schijnen. Het lichtwezen: er spelen veel factoren door elkaar, heel tegenstrijdig en verwarrend. Ik heb goede redenen om me niet te openen, maar ook heel sterke om dat wel te doen. Ik voel me door elkaar geschud; en moet ik ernaar luisteren, want ik weet dat ik uiteindelijk zal toegeven; maar dit is niet mijn dagelijkse bezigheid, net zo goed als dat ik nu met mensen praat, ook al zo iets onwezenlijks, terwijl ik er ook heel erg naar verlang. Maar aan dit alles hoeven jullie geen boodschap te hebben, dit is wat er zich innerlijk in mij afspeelt. Jullie boodschap is overgekomen, heel veel dank voor jullie werk.
.
Na meer dan 55 jaar is depublicatieverschenen van de opgraving van hunebed D26 (2026)
.
Wij keren terug om bij D25 te gaan slapen. Onderweg vraagt het autowezen: mag ik iets zeggen? Voel je vrij. Ik vond dit wel spannend; wat hadden jullie gedaan als het hek op slot was gedaan? Daar was ik niet zo benauwd voor, zoiets doen ze overdag in hun werktijd, maar niet ’s avonds, en ze zouden onze autolichten wel gezien hebben ook. Vanmorgen zijn we ook doorgereden bij een openstaand hek, daar vond ik het wel een beetje spannend en daarom wilde ik er ook niet langer blijven dan nodig. Oh, daar heb ik niets van geweten. Maar zouden jullie bij de auto zijn gebleven als het was gebeurd? Nou, hier zeker, dan waren we gewoon hier gaan slapen, maar overdag zouden we waarschijnlijk wel ergens naar toe zijn gaan lopen om hulp te halen.
D27 is het grootste overgebleven hunebed in Nederland en ligt in de tuin bij het hunebedcentrum in Borger. Je kunt het bereiken zonder toegang tot het centrum te betalen, en als je gevoelig bent kun je maar beter niet door de zgn. stenen-tuin gaan, want daar liggen zich zeer ongelukkig voelende verweesde stenen uit de hele wereld bij elkaar die onderling niets met elkaar van doen hebben.
Ook het hunebed zelf ligt er niet al te florissant bij: bezoekers komen de hele dag af en aan, zomers zelfs in grote drommen, de aarde is er volledig platgetreden. Wij zelf zijn wat achteraf op een bankje gaan zitten, en mijn oog viel direct op een paar steentjes die bij een grote boom lagen.
Odilia gaf aan de omgeving inderdaad niet als erg prettig te ervaren, maar het belangrijkste: het lichtwezen was er nog wel!
We vroegen contact met het lichtwezen van dit hunebed, en kregen een reactie: het bleek niet het lichtwezen zelf te zijn, maar een contactwezen, die zich zeer beschermend opstelde, en eerst wilde weten wat wij kwamen doen en waarom we het lichtwezen aanriepen. Wij stelden ons met onze voornamen voor en gaven onze gebruikelijke uitleg, waarbij we natuurlijk vertelden over het Grote Lichtwezen van vroeger (voor ons Odilia). Het contactwezen liet weten daar sterke herinneringen aan te hebben, maar dat dit nu zomaar teruggekomen was leek ‘m niet geloofwaardig.
Wij legden uit hoe we met haar in verbinding waren gekomen, en ook net met haar overlegd hadden, en dat hij dit wellicht wel gehoord had – ja, dat had hij wel, en dat had wel indruk gemaakt, maar…..het was nu niet een geschikt moment om het lichtwezen te verstoren, er liepen te veel mensen rond, het was te onrustig. Wij beaamden dit volledig en zeiden ‘m dat ie rustig kon wachten tot er geen mensen meer waren, en dat het Grote Lichtwezen zich zelf wel zou laten zien/voelen, dat wij verder gingen, en ze het naar eigen goeddunken konden onderzoeken. Dat voorstel beviel ‘m zeer, en hij wilde daaraan graag zijn medewerking geven.
(Ondertussen hadden onze reiswezens gevraagd of ze erbij moesten blijven. Nee, dat hoefden ze niet, we begrepen wel wat ze wilden: naar het restaurant, snoepen van gebak en ijs. We zouden ze wel roepen als we weg gingen).
Het contactwezen had nog wel een bezorgdheid: wat als het contact weer verloren zou gaan? We legden uit dat we een steentje dat met het Grote Lichtwezen verbonden was zouden achter laten en 2 steentjes wilden meenemen om die op een later tijdstip op de ankerplaats van het Grote Lichtwezen te plaatsen. Alle terughoudendheid was verdwenen, hij gaf direct aan dat de steentjes die bij de grote boom lagen wel bereid waren mee te gaan met ons, en vroeg ook bezorgd of het steentje dat we wilden achterlaten per se vlakbij het hunebed moest liggen. Nee, dat mocht best op enige afstand, we wezen op een bosschage vlakbij ons bankje: daar werd het heus niet weggehaald!
Hij was helemaal gerustgesteld en verontschuldigde zich dat we niet rechtstreeks met het lichtwezen contact hadden kunnen krijgen, en sprak zijn grote dankbaarheid uit.
Wij liepen terug naar de auto, langs het restaurant roepend: Laatste hap, meekomen nu, wat de reiswezens enige tijd later, toen we de auto startten, ook deden. Tja, voor hun was dat even zoef zoef! Zo kenden we ze wel!
.
Hunebed D 27 in een Japans boek. Fred van Beemt zoekt het uit (2026)
D 28 en 29 op de achtergrond
D28 en 29, Borger – Buinen, N374 km paal 14,9, er is parkeerruimte.(52.925951 / 6.11287) Odilia neemt er twee lichtwezens waar, we maken contact met een vertegenwoordiger. Deze is ontvankelijk, helder en open. Neemt zijn eigen tijd, is zich bewust van de impact van de gebeurtenis, die is groots, en wil het Grote Lichtwezen daarom ook voorzichtig toelaten. Vrij kort daarop laat Odilia weten al contact te hebben.
D 30D 30
D30, Exloo, Ees, Bodenpad (52.891582 / 6.845824), vlakbij ligt een grafheuvel. Odilia laat weten dat ze geen hoogte van deze krijgt; wat speelt er? Ik als representant: Ik ben er, en ik aarzel tussen heel bijzonder, als het klopt, en rot op, als het niet klopt. Wat voor reacties kregen jullie van anderen waar jullie geweest zijn? Margretevertelt over de pijn van plotselinge verlating en eeuwen nutteloos zijn, hoewel een enkele dol van vreugde is. Dat klinkt wel oprecht, wil ’t heel voorzichtig onderzoeken, jullie voelen wel oprecht, maar jullie kunnen je ook vergissen of het werkelijk het Grote lichtwezen is. Ik ben voorzichtig, wil niet meer teleurgesteld worden, het Grote Lichtwezen!, dat idee is veel te heftig.
D31, Exloo, Boesjeskampweg. (52.867904 / 6.870836) Direct reageert Dicky: heel erg zwak hoor! Odilia: nu nog niet, is te zwak voor contact, nu er veel heling gaande is in de omgeving kan deze ’t later wellicht wel aan.
Het is al aardig aan het schemeren als we aankomen bij D26 (Drouwen, Steenhopenweg, aan de andere kant van het viaduct en dan nog een zand-zijweg op) (52.943192 / 6.774546). Gelukkig staat op elke cruciale plaats een bordje met hunebed erop, we weten dus zeker dat we goed zitten, maar er is een paal over de weg geplaatst. Margrete loopt erop af en opent de doorgang. Zelf zegt ze hiervan: Ik werd geleid, ik moest ’t doen. Odilia komt door: het zou te ver lopen zijn, wij hebben ons ermee bemoeid, ook omdat deze jullie laatste is en het ook voor jullie te laat wordt. Bij al die helingen komt jullie lichaam steeds in aanraking met hoge trillingsenergie en daar is jullie lichaam niet aan gewend, dus jullie moeten hierna echt stoppen . 
Waren we ook van plan! Het hunebed ligt zo’n 400 m verderop, ik laat de lichten van de auto er op schijnen. Het lichtwezen: er spelen veel factoren door elkaar, heel tegenstrijdig en verwarrend. Ik heb goede redenen om me niet te openen, maar ook heel sterke om dat wel te doen. Ik voel me door elkaar geschud; en moet ik ernaar luisteren, want ik weet dat ik uiteindelijk zal toegeven; maar dit is niet mijn dagelijkse bezigheid, net zo goed als dat ik nu met mensen praat, ook al zo iets onwezenlijks, terwijl ik er ook heel erg naar verlang. Maar aan dit alles hoeven jullie geen boodschap te hebben, dit is wat er zich innerlijk in mij afspeelt. Jullie boodschap is overgekomen, heel veel dank voor jullie werk. 
D27 is het grootste overgebleven hunebed in Nederland en ligt in de tuin bij het hunebedcentrum in Borger. Je kunt het bereiken zonder toegang tot het centrum te betalen, en als je gevoelig bent kun je maar beter niet door de zgn. stenen-tuin gaan, want daar liggen zich zeer ongelukkig voelende verweesde stenen uit de hele wereld bij elkaar die onderling niets met elkaar van doen hebben.
Ook het hunebed zelf ligt er niet al te florissant bij: bezoekers komen de hele dag af en aan, zomers zelfs in grote drommen, de aarde is er volledig platgetreden. Wij zelf zijn wat achteraf op een bankje gaan zitten, en mijn oog viel direct op een paar steentjes die bij een grote boom lagen.
D28 en 29, Borger – Buinen, N374 km paal 14,9, er is parkeerruimte.(52.925951 / 6.11287) Odilia neemt er twee lichtwezens waar, we maken contact met een vertegenwoordiger. Deze is ontvankelijk, helder en open. Neemt zijn eigen tijd, is zich bewust van de impact van de gebeurtenis, die is groots, en wil het Grote Lichtwezen daarom ook voorzichtig toelaten. Vrij kort daarop laat Odilia weten al contact te hebben.
