Groningen G1 & Drenthe D 1 tot en met D 6

G 1, Noordlaren, Weg langs ’t hunebed (in de bocht)(53.11578 / 6.65909). Odilia geeft aan: Is er wel, maar wantrouwend, maak maar contact. Margrete spreekt ‘m aan, ik als representant: Ik ben er; redelijk goed, vroeger zijn er stenen weggehaald,maar verder in orde. Margrete vertelt over de boodschap van het Grote Lichtwezen van vroeger. Hoe weten jullie dat? Margrete vertelt hoe het contact verloren is gegaan. Klopt! Ik zou willen dat het niet klopte, dan kon ik jullie bemoeienis naast me neerleggen. Margrete legt uit over de steentjes voor contact. Ook dat klopt, jullie weten wel waar je over praat, nu moet ik jullie wel serieus nemen; lastig. Maar…het Grote Lichtwezen houdt zich nooit met mensen bezig! Margrete legt uit dat dit de enige manier is, via mensen, ons dus, om weer contact te krijgen met haar lichtwezens.

Goed, ik zal me open stellen als ze ’t echt is, want jullie kunnen je vergissen, maar ik ga ’t onderzoeken. En nee, van die 2 gasten van jullie heb ik geen last. Mijn verontschuldiging dat ik zo kritisch ben, maar ik moet nu wel toegeven dat jullie er veel over weten. Nee, ik heb er nu geen moeite meer mee, maar ik moest er zeker van zijn of ik jullie en je verhaal kon vertrouwen. En dat kan ik nu. Dank, dag.

Het was al avond, en een heel landelijke en rustige plek, zeer geschikt voor overnachting.

Later, voor ons slapengaan, liet Odilia weten dat ze al contact had gehad, en dat ie het fijn vond dat we daar die nacht zouden blijven, kon ie ons nog verder scannen. En Odilia ging na dit contact naar D6, zoals afgesproken.

Toen we de volgende ochtend weg reden bracht Odilia nog zijn groet aan ons over. Ontroerend, eerst zo kritisch en nu dit.

Vandaag willen we het museum in Groningen bezoeken, we zijn echter al vroeg wakker en het museum gaat pas om tien uur open, we besluiten daarom om nog drie hunebedden aan te doen die apart liggen: D5, 2 en 1.

D5, Peest, aan de Peesterweg tussen Peest en Zeijlen (let op, er is ook een Peesterweg aan de andere kant van Peest) (53.061900 / 6.531300). Het lichtwezen reageert uiterst flegmatisch, ik voel me a.h.w. heel slaperig en suf: Is goed, is goed, doet zij dat dan, dan is ’t goed. Niet geloofwaardig alles goed vinden, maar gewoon om van mijn gezeur af te zijn. Hoe dan ook, er is een reactie, Odilia zal wel weten hoe daar mee om te gaan. Inderdaad reageert Odilia wat later: hij wil niet voelen, en natuurlijk is er veel pijn, dus ik laat ‘m wat betijen, en geef ondersteuning, ’t komt wel goed. Ik laat ‘m niet los.

D2, Westervelde/Norg, Hoofdweg (53.055698 / 6.445859). Deze voelt helder, kordaat, wil wel, maar op één voorwaarde: het moet echt het Grote Lichtwezen van vroeger zijn, en geen andere. Dat komt dus spoedig in orde!

D1, Roden/Roderesch langs de Hoofdweg op 300 m buiten Steenbergen, langs een brede zij-zandweg (53.104888 / 6.410473), Reactie: Een waar mirakel, mensen die met ons komen praten, en nog zoiets miraculeus, het Grote Lichtwezen komt terug! Tja, er heerst toch ook wat ongeloof. Maar goed, je zegt: zij neemt het initiatief, dan stellen wij ons open en wachten af.

Onderweg naar huis komen de reiswezens nog met een vraag, waar ze blijkbaar mee zitten: In dat museum, jullie zochten daar toch naar natuurwezens? Ik: Nee joh, helemaal niet; het enige is dat er op die schilderijen veel natuur was afgebeeld, en maar bij een paar schilderijen scheen het ons toe dat je b.v. in de bomen natuurwezen kon proeven, maar in vele helemaal niet. Oh, wij dachten dat jullie er natuurwezens zochten, we hebben nog ons best gedaan ze voor jullie te vinden! Nou, dat berust op een misverstand, maar ik vind het wel heel lief van jullie! Dankjewel.

We hadden Odilia gezegd dat we op de terugweg nog een krachtplaats zouden aandoen, nl. G1, omdat ik in het boek een foto had gezien dat dit hunebed was verdwenen en er nog alleen maar een heuvel was. Zou er dan wel een lichtwezen zijn? Maar Margrete sprak me tegen, G1 bestond gewoon nog, en zocht de foto ervan in het boek op (Mytische Stenen, door Hendrik Gommer), en liet me het hunebed op de foto zien. Toen besloten we er nu niet meer langs te gaan. Ik vroeg of Dicky dat even aan Odilia kon laten weten. Ja hoor, geen probleem. Antwoord terug: Verstandig, jullie zijn heel moe, en hebben nog een flink eind te gaan.

Ik vroeg me af hoe Dicky dit eigenlijk deed; hij bleef toch bij ons in de auto, hoe kon hij dan Odilia bereiken? Wellicht net als de stenen, m.b.v. contactwezens? Niet helemaal, wel een soort contactwezens, maar toch anders, meer luisterwezens, daar kun je gebruik van maken als het nodig is. Zijn die dan altijd bij jou? Niet echt bij mij, maar in de buurt, ze zijn overal, en als je er één nodig hebt, is die er.

Nog handiger dan een smartphone, wel heel goed georganiseerd, die lichtwereld!!

Hunebedstraat, vlak bij de spoorwegovergang. (53.07478 / 6.62958) Om de haverklap klinkt het alarmbel van de spoorwegovergang, en het verkeer over de steentjesweg geeft ook veel herrie, geen prettige plek.

Ik ga representant staan en voel me heel vlak, moe. Het lichtwezen hoort Margrete aan en geeft korte antwoorden zonder toevoeging. Niet onvriendelijk, maar alles is ‘m te veel.

Wij overleggen met Odilia, die laat weten ‘m te kunnen ondersteunen, en als hij tzt wat meer kracht heeft en dan een lichte nieuwe taak aankan zal hij ook wat eigen kracht kunnen regenereren. Hij reageert: beter later, als het stiller is.

Odilia: Zal ik doen, tot later.

D3 en D4, Midlaren, Schutsweg tussen nrs 40 en 42 (53.107827 / 6. 671414). Tussen de 2 tuinen loopt een smal pad, en even verderop liggen deze 2 hunebedden tussen de 2 woonboerderijen, enigszins ingesloten, maar ook mooi beschut. Op mijn vraag of deze 2 ooit één geheel zijn geweest (wordt gesuggereerd op internet) antwoordt Odila: er zijn hier 2 lichtwezens, dus elk apart, maar wel bij elkaar horend. De steen die bij het huis aan de andere kant in de tuin rechtop staat, hoort eigenlijk hierbij, die is verplaatst.

Verder liggen er in de buurt nog meer, maar verborgen; er is onderling wel contact. Maak maar contact met een woordvoerder. Die komt uit zichzelf al en meldt zich bij Margrete (of beter gezegd: Margrete pakt die eerder op):We liggen hier naar onze zin, al is het wat ingesloten; over de steen verderop praten we liever niet, dat doet te veel pijn. Er zijn er in de buurt wel meer, en daar hebben we goed contact mee. Mijn verhaal over het Grote Lichtwezen wilde/kon ie eerst niet geloven, maar toen ik meer vertelde over ons contact met Odilia zorgde dat ervoor dat ie

’t toch meer ging geloven en zou doorgeven.

Later liet Odilia weten dat er al contact was.