Astrale schil ?
Wanneer het begonnen is weet ik niet, maar ongeveer zo lang als Margrete en ik een relatie hebben, vraagt zij mij geregeld en vrij terloops “Hou je nog van mij?”. Ik heb er al eens eerder op gereageerd met de tegenvraag: Twijfel je er dan aan? En steevast is haar antwoord “Nee hoor , helemaal niet”. Maar waarom vraag je dit dan aan mij? “Dat weet ik eigenlijk niet, zo maar”. En daar liet ik het dan maar bij.
Maar onlangs ben ik er wat dieper op ingegaan, want ik vond het toch wat vreemd: Waar bij jou komt die vraag nou vandaan? Daar moest ze wel even over nadenken, of beter gezegd, navoelen. “Het voelt eigenlijk een beetje aan of degene die dat vraagt niet echt ik ben, maar iiets of iemand in mij”. We zijn er een tijdje mee bezig geweest, allerlei aspecten benoemd en bevraagd: Iets uit je jeugd, vroegere relatie, een voorouder die zich via jou kenbaar maakt, voelt het aan als een man of vrouw? Bij deze laatste vingen we beet: Een man! Ken je die man, of heb je ‘m gekend? “Nee, voelt als een onbekende”.
Er daagde bij mij een idee, een beetje uit het ongerijmde, maar je weet nooit: Als het een onbekende is, heeft hij misschien een boodschap, een behoefte om zich kenbaar te maken; dan gaat het niet zo zeer om de inhoud van deze vraag, want die inhoud voel jij ook niet sterk als je niet aan mijn liefde twijfelt. “Zou kunnen”. Zullen we het aan Odilia voorleggen, want nu lijkt het wel een astrale schil van een overledene te zijn, en die schil hoort dan helemaal niet bij jou maar heeft bij jou een soort van onderdak gevonden, een soort van aangekleefd. Hij lijkt niet schadelijk of kwaadaardig, maar als dit idee van mij klopt hoort hij toch niet bij jou. Margrete ging direct mee in deze mogelijkheid. Zo gezegd, zo gedaan.
Odilia onderkende het idee van een aangeplakte astrale schil direct; Er zwerven overal en altijd heel veel van die astrale schillen rond, die bij een of andere schokkende, dus traumatische gebeurtenis vrij komen en dan ergens een passende afstemming zoeken. Mensen kunnen daar enorm last van hebben, zeker als hij kwaadaardig is, maar deze bij Margrete heeft geen enkele kwaadaardigheid in de zin, zou alleen graag naar de persoon waar hij bij hoort teruggaan. Dit is niet mijn taakgebied, maar ik kan wel doorverwijzen, want er moet niet alleen naar deze persoon gezocht worden, maar eerst vastgesteld worden of hij in onze wereld vertoeft of in die van jullie., en of die persoon ‘m terug wilt. Ik laat het jullie weten.
De volgende dag: Hij is gevonden, is nog in onze wereld en wil dat traumadeel van hem graag terug. Mijn voorstel is dat jullie dat in een opstelling doen, met Margrete als representant voor die schil, en iemand anders al representatn voor de ziel van die man. Van beide kanten wordt naar vereniging verlangd dus dat zal wel lukken . Mooi dat jullie dat zelf kunnen doen. Tot zover, tot later.
De opstelling verliep snel en heel intens, heel ontroerend, wat een blijdschap!
En vraagt Margrete nog wel eens of ik van haar houd? Jawel, maar niet meer met zo’n oppervlakkige intentie, alleen echt gemeend, op momenten dat die vraag gepast en welgemeend is. Of als grapje, verwijzend naar dit voorval.
