Agnes

Amaai, het waren intense dagen. Maar ik voel me zooooooo dankbaar !

Ik ben al terug gegaan naar “mijn” boom, voelde veel vrediger.

Na de hartsverbinding sprak ik even met Rebecca, een deelneemster die heel sterk kan invoelen. Ze zei dat het me zo raakte omdat ze voelde dat het te maken had met een oude cultus van vrouwen, waar ik deel van uit maakte. Vandaar dat heimwee en verdriet.

Jullie zeiden iets in de zin van “het is voorbij en komt nooit meer terug”. Heeft dit daarmee te maken? Ik heb daar nog veel over nagedacht. Wat bedoelden jullie daarmee? Heb ik iets niet gehoord? “Het komt nooit meer terug” raakte me. Wat is “het”?

Die bomen in die dreef zijn wel al heel oud, maar dan kan die ervaring toch niet zo super lang geleden zijn?

Een vrouw stelde toen voor om te drummen. Ik reageerde niet omdat ik onmiddellijk aan de praktische kant dacht en het tijdsgebrek. Maar zei stelt  nu voor toch nog met een klein groepje te gaan drummen. Ik ben daar zeker op in gegaan.

Ondertussen geef ik aandacht aan mijn huisgeesten, de muur … en zoek een plekje voor mijn schilderij !

 

Enkele ervaringen die jullie gevraagd hadden:

– contact met de huisgeest. Misschien had dit beter gerepresenteerd geweest door een neutraal persoon. Misschien heb ik teveel vanuit mijn denken geantwoord.

– contact met het keukenwezen. Ik besefte dat ik het verwaarloosd heb, omdat ik van zijn bestaan niet afwist. Vanaf nu is dat anders en kan en wil ik het niet meer negeren !

-contact met de mooie beuk met zijn stevige wortels in de dreef. Iets trok me geweldig aan toen ik die bomenrij ontdekte. Bij het contact maken met het wezen van die beuk voelde ik onmiddellijk verdriet. Ik voelde me vergeten, niet meer gezien, terwijl ik zo krachtig ben. Ik kreeg de boodschap van Ferry dat iets voorbij is en niet meer terug komt. Daarna hebben we een hartsverbinding gemaakt met de groep en klanken laten helen. 

Dit was een intense ervaring, de eerste keer dat ik een boomwezen kon “voelen”.

– het totaal van de oefeningen hebben me doen inzien dat ik het waarnemen niet concreet mag verwachten, dat ik mijn denken mag loslaten. Gewoon open staan en vertrouwen, zonder verwachtingen, is een hele kunst. Maar ik ben enorm aangemoedigd nu dit rustig verder te experimenteren en te oefenen. Dankjewel voor jullie stimulans en duwtje hierin!

 

Ik wens jullie een fijne tijd verder met leuke, verrijkende ontmoetingen! En doe heel veel groetjes aan Odilia!!

Warme dankbare omhelzing,