Mijn ervaring tijdens het natuurwezens weekend.
Margrete gaf de opdracht om een bloemetje uit te zoeken en die intens te observeren.
Ik koos een blauw druifje uit, dat steun zoekt tegen een ander blauw druifje uit hetzelfde bollenpotje.
Ik koos deze omdat hij mij een beetje spiegelde, zo op het eind van zijn leven.
Het druifje zag er kwetsbaar en vergankelijk uit.
Wij moesten na onze waarneming met beide handen ons bloemetje omhullen.
Daarna vroeg Margrete ons om ons kleiner en kleiner te maken, zodat we naar binnen konden gaan in ons bloemetje.
Ik aarzelde terwijl ik mijn blauwe zelfje visualiseerde. Kan ik dat wel ??
Voor de ingang werd ik op eens heel klein en kon ik naar binnen gaan, als een kleine insect. Ik kroop wat rond in een schemerig gebied.
Margrete stelde voor om nog dieper tot in de kern van ons bloemetje te gaan.
Ik schrok er voor terug en draaide me op mijn rug en ik voelde dat mijn schild precies in de ronding van het blauwe kelkje paste.
Ik keek nu pas echt goed en zag een transparante blauw kelkje met de fijnste krakelée, lichte zacht groen lijntjes hielden het in zijn vorm.
Daarna vroeg Margrete of we wel alleen in ons bloemetje zaten.
Ik keek in de donkere gang, die naar de kern liep en ik zag een heel klein wezentje nog kleiner dan een miertje.
Ik nodigde het insectje uit om bij mij in mijn schildje te kruipen en dat deed het. Zacht wiegend in ons schelpje, elkaar koesterend, keken we naar het transparante blauw, waar het zonlicht door heen speelde.
Even later veel te vlug naar mijn zin nodigde Margrete ons uit om weer terug te komen, groter te worden en weer mezelf te zijn.
Ik keek naar mijn blauwe druifje, fier stond het overeind tussen zijn soortgenoten.
Verrukt en blij keek ik er naar en realiseerde mij dat ik me geheel tijdloos had gevoeld.
Willemijn