Frank-rijk voor-jaar 2026

Zelfs de dagen vlak voor ons geplande vertrek voor deze reis waren nog onzeker betreft ons beider gezondheidstoestand. Vooral mijn vermoeidheids problemen maakten een tijdig vertrek twijfelachtig. Gelukkig had de maand ervoor de huisarts wel iets geconstateerd dat de oorzaak zou kunnen zijn, maar tot nu toe bleek een verbetering ondanks medicatie uit. Een week voor vertrek stelde zij voor een dubbele dosis te gaan innemen, en dat leverde direct een kleine verbetering op. Genoeg voor vertrek? Ja en nee, want onderweg tijdens de lange rit zakte ik nog wel een keer onderuit, maar kwam gelukkig op tijd er uit. En tijdens de reis zette de verbetering door, gelukkig.

Vooraf hoefden we geen energie te stoppen in het plannen van de route, die hadden we vorig jaar al uitgestippeld; we kozen ervoor de route te volgen die aansluit aan het gebied dat we vorig jaar hadden gedaan, dus nu ten westen van Orléans, Clermont Ferrand naar Toulouse.

Margrete’s verjaardag valt elk jaar weer tijdens onze reis. Onze reiswezens beleven daaraan altijd veel spanning, ze willen nl. ook een kadootje geven (al is het maar een reep chocola), maar het idee dat dit geheim moet blijven is in hun wereld onbestaanbaar en maakt dat ze dan elke dag even komen zeggen: Het moet geheim blijven hè, we mogen er niets over zeggen. (Terwijl ze niet eens weten wat ik voor ze had gekocht om te geven). Nee, het idee van geheim krijgen ze maar niet te pakken, maar de onrust erover wel, en die voelt Margrete wel! Dit keer hadden Margrete en ik er niet in hun aanwezigheid over gesproken, ik had wel een kado gekocht, zo zou het rust geven. Ontvangt Margrete twee dagen voor vertrek een van een attente vriendin een verjaarskaart in gesloten envelop. Ja, die kwam natuurlijk even ter sprake, en daar was de onrust. Niet te vermijden! Maar wel heel goed bedoeld natuurlijk.

Is de reis goed verlopen? Ja en nee. De temperaturen bleven soms wat aan de lage kant, vooral  ’s nachts: – 4! en tot 11 uur ’s ochtends vaak maar + 5, en de laatste paar dagen was er weinig zon en ijskoude wind. Dat zou nog een paar dagen zo blijven, wat maakte dat we iets eerder naar huis gingen dan gepland. Niet getreurd, want het vinden van megalieten liep gesmeerd. In sommige gebieden lagen er zoveel dicht bij elkaar dat we in overleg met Odilia er een aantal hebben overgeslagen en dan degene die wat lastiger te bereiken leken . 0dilia zou ze m.b.v. de deva van zo’n gebied heel goed te vinden weten; en zelfs meer dan waarvan wij wisten!

Wel twee spannende momenten. De auto kwam ergens op het natte  gras niet tegen de helling op; hoe dit al gauw opgelost werd staat in het verslag. Een heel nare ervaring deden we op met een natuurwezen dat qua functioneren niet meer in deze tijd paste, en Margrete in zijn boosaardige greep hield. Heel akelig, en het duurde een tijdje voor we de oplossing vonden. Odilia meldde dat zij dit nog nooit eerder had meegemaakt en dat dit natuurwezen is teruggenomen en vervangen door een andere. Bizar! En als laatste: tijdens de reis ontving Margrete een uitermate pijnlijk overlijdensbericht.