Het verleden speelt zijn rol
De kroniek van september zou kort blijven, uiteindelijk vertrekken we de 12e voor onze reis door Frankrijk. En de dagen voor zo’n reis ondernemen we doorgaans niet zo veel, om onze energie te sparen voor de reis, want die is inspannend genoeg. En bovendien, inpakken vraagt ook heel wat inspanning.
Maar wel de “gewone” dingen, zoals af en toe Kleine Ferry opstellen, want ik heb nog heel wat uit mijn jeugd te verwerken. Dan staat Margrete representant; de ene keer komt de 5-jarige heel beduusd tevoorschijn, de 8-jarige kan al wel aardig lezen maar wordt toch nog graag voorgelezen, en bij de 10-jarige is al wat bravour te bespeuren.
Deze week leek het de – naar schatting – 7-jarige te zijn. Eerst heel inlevend de tuin bekijken, dan voorgelezen worden, en dan gauw “naar huis”, bang om te lang weggebleven te zijn. Ook kwam het spoorlijntje in het Zuiderpark ter sprake, waar Opa Stok hem vaak mee naar toe nam.
Bij de kassa Kleine Ferry uitgenodigd. Beetje wennen wel, te midden van ander publiek: Margrete als 6- of 7- jarige! “Het is nog net zo als vroeger, alleen de kaartjes zagen er toen anders uit, en ze hadden ook andere kabouters!” We zijn maar helemaal achterin gaan zitten, beetje apart van de anderen. Enthousiaste reacties van Kleine Ferry bij kabouters onderweg, en bij hoorngeblaas bij de weg, met spoorbomen. Maar ook: “Ik mis Opa Stok wel, ik mis ‘m heel erg”. En aan het einde: “kaartjes bewaren hoor!” Pas bij de parkeerplaats nam Kleine Ferry dankbaar afscheid en kon Margrete het diepe verdriet van Kleine Ferry verwoorden over het gemis aan Opa Stok.
Bijzonder, wat later vertelden de reiswezens dat ze de ziel van Opa Stok hadden waargenomen!
Terwijl ik dit schrijf krijg ik weer tranen in mijn ogen.
Alles bij elkaar duurde het ritje nog geen 10 minuten, het voelde als een hele reis, zowel voor mij als voor Margrete. En ook een beetje onwerkelijk.
Al misschien meer dan een jaar hebben we niets meer vernomen van de “Grappenmaker” die Margrete af en toe rare opmerkingen doet laten ontvallen.
Maar nu, deze keer voelde Margrete ‘m aankomen, ze herkende z’n energie, en weg was ie. Wist ze het wel zeker? Ja, heel zeker, en dat werd ook nog eens door de reiswezens bevestigd. “Hij wilde zich niet laten pakken hoor!” Zien jullie ‘m nog wel eens vaker, ergens? Ja, bij de kindertjes waar wij steeds komen, daar laat hij de vader rare dingen zeggen, en ook aan de overkant, op de hoek, ook daar bij de vader, maar niet zo vaak meer als vroeger; wij dachten eerst even dat ie een ander werkgebied had gevonden.
Odiilia wist nog wat toe te voegen: Hij heeft haar ontzien vanwege al die medische toestanden die ze heeft moeten ondergaan. (blijkbaar schat hij in dat ze nu wat weerbaarder is, een goed teken toch!)
Een avond, ik zat rustig in de woonkamer, voel steeds meer druk op mijn borstkas, zoveel zelfs dat het echt pijn gaat doen. Overleg met Margrete, die hevig verontrust raakte. Ik heb zoiets al tweemaal eerder gevoeld: vier jaar geleden, onderweg naar huis in zuid Duitsland, na onze tocht door Tsjechië, waar ik voor drie dagen ter observatie in het ziekenhuis werd opgenomen, (en later, eenmaal thuis, bloedverdunners voorgeschreven kreeg) en twee jaar geleden in Armenië, waar ik dagenlang te beroerd was om zelfs maar mijn eigen koffer te dragen, en achterin de reisauto heb liggen slapen. De nachtdokter stuurde de ambulance, maar bij aankomst was mijn pijn opgelost. Maar ze wilden me toch onderzoeken, het beeld was niet duidelijk, zou een hartinfarct geweest kunnen zijn, dus toch mee naar het ziekenhuis, tot 4 uur ’s nachts voor onderzoek. Uitkomst: geen hartinfarct: “U kunt weer naar huis”.
Waarom dit verhaal, deze website gaat toch over natuurwezens, niet over mijn gezondheid, noch over Margrete’s ongerustheid. Terwijl ik me lag te verbijten op de onderzoekbank, konden onze reiswezen niet genoeg woorden vinden om hun verrukking te verwoorden over hun rondtocht door alle afdelingen van het ziekenhuis: zo enorm veel mensen (dus met reiswezens om mee uit te wisselen), zo veel!! De helft slaapt, maar ook heel veel nog wakker, zie je ons licht stralen!?! Wat een verrassing, één en al feest, hadden we niet verwacht, we willen snel weer verder, zijn nog lang niet klaar, mogen we verder gaan, ja, dag! Wat een blijdschap, maar als het aan mij is ga ik ze er niet nog een keer op tracteren!!!
