juni

Voorafgaand aan onze reis naar de megalieten in Oost Duitsland  reizen we ’s middags even langs de kleinkinderen in Ede en vandaar naar de Uelenspieghel in Uffelte, waar veel groepsbijeenkomsten georganiseerd worden, vooral voor de Argentijnse tango. Aan zo’n tango cursus heb ik diverse malen deelgenomen, en in 2018 hebben we daar een weekend gegeven over natuurwezens. Zodoende heb ik ook kennis gemaakt met enkele van de organisatoren, die aardig op de hoogte kwamen van onze aktiviteiten met natuurwezens. Zodoende werden Margrete en ik uitgenodigd om met de “community” van de Uelenspieghel, zo’n tien mensen, een dag te beleggen waarin zij een visie willen ontwikkeling ten aan zien van hun omgang met natuurwezens en andere  etherkrachten. De avond daarvoor hadden we een voorbespreking met enkele leden van de “community”. Dit verliep uitermate prettig en ontspannen, van beide zijden kregen we er zin in op dezelfde voet de volgende dag  voort te gaan.

Huisje van MIcha

Mischa vertelde dat ze  vaak een heel verdrietig gevoel kreeg bij het betreden van haar huisje dat even verderop op het terrein staat. Ik bood aan daar direct na onze kennismaking diezelfde avond even polshoogte te gaan nemen, of beter geformuleerd, om  Margrete te laten invoelen wat daar speelt. Wel, het was zo heftig dat Margrete niet eens Mischa’s huisje wilde betreden. Toen gingen we naar de achteringang en troffen  daar een heel verdrietige en verontwaardigde huisgeest .Dit achterdeel van het huisje is het oudste deel, en deze huisgeest (Margrete als representant) vertelde dat in het voorste deel een andere huisgeest huist die hem daar absoluut niet toeliet, terwijl hij zich eigenlijk de huisgeest van het hele huisje beschouwde. Hierna hebben we op dezelfde manier het relaas van de nieuwere huisgeest aangehoord. Deze wil de oudere huisgeest niet toelaten omdat hij bang is er dan uitgewerkt te worden, en waar moet ik dan heen!  

het spant wat hij erg mooi vond
nieuw gebouw op het terrein

We hadden kort daarvoor gezien dat er aan de andere kant van de oude grote boerderij twee gebouwtjes in aanbouw waren, één een werkplaats en de ander een open schuur. Ik heb toen de jongere huisgeest  uitgenodigd om met ons mee te komen om te kijken of hij misschien huisgeest van de werkplaats wilde worden en zijn huidige woonplek daarvoor zou  willen inruilen.
Eenmaal daar binnen kon hij niet geloven dat hij zo’n grote ruimte helemaal voor hem alleen zou krijgen, helemaal?, dit alles?, zo groot?, voor mij alleen?, echt waar?, kan dat?   Als je nu ja zegt  is het geregeld, kun je nu blijven, hoef je niet eens terug naar het huisje. Ik moet er nog aan wennen, ongelooflijk, ik vind het  zo geweldig, ik wil wel blijven hoor! Mooi, dat is dan geregeld, wij wensen je hier een fijne tijd, dag!
Terug naar het huisje, de huisgeest verteld dat de voorwoning voor ‘m vrij is, je kunt ‘m nu direct in bezit nemen. Hij voelde zich nog even wat angstig om  weer tegengehouden te worden , maar kwam heel aarzelend en onwennig met Margrete als zijn representant mee de drie vertrekken verkennen, dolblij en, zo voelde hij, eindelijk recht gedaan aan zijn positie als eerste, en nu enige, huisgeest.
Mischa vertelde dat ze nog wel het een en ander anders wilde inrichten. Oh, daarbij wil ik je graag ter wille zijn…

Natuurlijk ‘s avonds aan Odilia uitleg gevraagd hoe deze situatie heeft kunnen ontstaan.: De latere huisgeest is eigenlijk geen echte huisgeest, waar hij nu is in die werkplaats is hij veelmeer op zijn plaats met al die werktuigen daar, dat is zijn terechte plek. Hij was namelijk betrokken bij de bouw van het voorhuis, en was niet bedoeld daar te blijven. Echter, de werklui die daar aan werkten waren zo fanatiek dat hij in hun energie verstrikt is geraakt en is gebleven en zich daar als fanatieke huisgeest  heeft uitgegeven. Niet met kwade opzet, maar echt verstrikt geraakt  en niet meer beseffend dat hij alleen voor de bouw was ingezet. Fijn dat e.e.a. nu is recht gezet.

Gertjan had ook een vraag. Op de twee belendende percelen was er een poel aangelegd, zou dat voor het erf hier ook een verrijking zijn? Al eerder was er sprake van geweest, zelfs een plek voor aangewezen, niet heel ver verwijderd van Mischa’s huisje. De vraag aan de deva voorgelegd, met Gertjan zelf als representant. Dat zou heel fijn zijn, maar dan niet in dezelfde vorm, rond, als bij de buren, maar meer wat grillig, zoals er ooit een ontwerp voor geweest is. Ik: mag het ook een vijver zijn, waarin eventueel gezwommen kan worden? Nee!, het moet ondiep zijn, een echte poel, ondiep, met een laagje water en modder, dat zou hier energetisch een mooie bijdrage leveren. Ik: En heb je ook al een idee op welke plek?  Ja, daar, bij die afgebroken boomstam, zou een heel geschikte plek zijn. Helder, dankjewel. Gertjan wist zelfs het vroegere ontwerp te liggen! Zou zo uitgevoerd kunnen worden.

De volgende dag met de gehele community, beleidsgroep, ruim 10 mensen, aan de slag met en over natuurwezens. Veel verteld over natuurwezens, hoe we hun medewerking ter ondersteuning kunnen verwerven, welke soorten natuurwezens er zijn met welke soorten taken, hoe wij er al jaren mee omgaan, daarvan voorbeelden gegeven, en de hele groep in een opstelling etherkrachten laten beleven. Natuurlijk kwamen er de nodige vragen. Voor sommigen al heel vertrouwd, zoals iemand vertelde net als wij,  ook met haar autowezen praat.
Vragen die we aan diverse natuurwezens, maar voornamelijk aan de deva, konden stellen, waar we heldere antwoorden op kregen.
Kortom, een hele onderdompeling in de wereld van natuurwezens, en eigenlijk ruimer genomen: de wereld van etherkrachten, want b.v. als je de landschapsengel erbij betrekt, zijn we ook met de engelwereld betrokken.
En nog ruimer, de voorouders van de huidige eigenaren om hun steun gevraagd, na hun eerst met hun plek en inzet van toen te eren. Deze stenen boerderij stamt uit 1880, daarvoor stond er een armoedig houten gebouwtje en was het heel hard werken voor een schamele opbrengst. We hebben ook de voorouders geëerd die de omschakeling van koeien- en schapenboerderij naar cultuurinstelling hebben verwezenlijkt.. Dit met name omdat in de hele geschiedenis van de Uelenspieghel, tot zelfs in het heden, er zo hard aan gewerkt moet worden om de boel draaiende te houden. Het lijkt waarachtig een voorouder-verstrikking.

 Aan het einde van de dag Odilia geraadpleegd, met één voorname vraag: hoe bewerkstelligen we rust op deze plek? Odilia gaf aan dat de beleidsgroep eerst aan zich zelf had te werken om binnen deze groep voor een ieder een passende plek met gelijkwaardige taakverdeling te creëren, dan pas zou dat ook in de werkomgeving uitgedragen kunnen worden. Misschien voor een aantal deelnemers een wat ontgoochelend antwoord, enkele anderen onderkenden deze opdracht zeker wel en waren blij met dit oprechte heldere antwoord.

Al met al een fijne beleving om zo’n dag als deze met een hele gretige groep, voornamelijk toch wel jongere mensen te mogen doen.

Na afloop verder gereisd naar vriendin Marianne in Gasselte, met de schitterende tuin waar we vorig jaar ons Bultig Mannetje hebben achtergelaten. Snel contact met ‘m gemaakt, wat heeft ie het hier naar z’n zin! Niet alleen Marianne’s tuin, maar ook het aangrenzende arboretum; ja, hier kan hij zijn kwaliteiten wel kwijt! Wat hij vertelde, hij werkt naar eigen inzicht aan de verbetering van de grond, maar wordt ook geregeld door planten gevraagd om speciaal bij hun in de buurt aan de grond te komen werken. Maar ook: wat was hij blij ons, en met name Margrete weer te zien. Uiteindelijk kwam hij al jaren geleden bij haar in haar grote groententuin werken. Ik vroeg ‘m nog of dat zijn eerste herinnering was.  Ja, hij was daar kort na haar gekomen, verder terug heeft hij geen herinneringen. ’s Avonds toen Margrete en ik net in bed lagen kwamen de reiswezens hem nog een keertje langs brengen en daarvoor moesten we van plaats wisselen, want hij wil beslist niet in de auto komen, en ik lag bij de open deur, daar moest Margrete komen. En hij vond het wel lang geleden, een jaar nu, en vertelden dat we zeker van plan zijn volgend jaar weer langs te komen. Zo lang?  Ja, het is niet anders, maar je hebt het hier zo naar je zin, jij vermaakt je wel!  Ja, dat is zo, tot dan hè! Dag. 

Voordat wij konden gaan slapen kwamen de reiswezens melden dat wij dringend een gesprek met het autowezen moesten hebben. Zo gezegd zo gedaan. Wat bleek ? Wij hadden hem verteld dat we op reis zouden gaan met enkele korte onderbrekingen. Maar bij Marianne bleven we drie dagen, hij snapte het niet, en vond het niet leuk: We zouden toch op reis gaan, en nu sta ik al een hele tijd stil. We hebben hem onze verontschuldiging aangeboden dat we niet duidelijker zijn geweest, maar die reis,  die begint morgenochtend. O fijn !!!

Wij hebben hier vijf opstellingen gegeven en de volgende ochtend  1 juni op pad naar de megalieten ten zuiden en zuid-oosten van Braunschweig en Salzgitter. Door de vele files (en dat op een zondag!) een hele rit. Langs Oldenburg en Bremen, in beide steden keken we even rond in het centrum, bij het beeld van de Bremer Musikanten was het behoorlijk druk op het plein.

De verdere reis verliep traag met files (veel wegwerkzaamheden) en benauwend weer, langs Hannover en Braunschweig naar onze eerste megaliet….. 
Zie ons reis verslag Duitsland juni 2025.

Weisse Frau Menhir,

 

bloemenveld Duitsland