Mark-tred-witz (nabij Poolse grens) – Hof (nabij Tjechië)

Marktredwitz (nabij Poolse grens) – Hof (nabij Tjechië)

Grosser Haberstein, castle like rock, Marktredwitz, Luisenburg. Betaalde parkeer-plaats bij het restaurant, daarna nog 3 km lopen. Voor ons te tijdrovend, Odilia kan er vanaf waar wij staan zo naar toe. Volgens onze informatie moeten er bovenop de rots bijzondere, rond gevormde stenen liggen. Enkele die aan die omschrijving voldoen zien we ook beneden. Trekt veel bezoekers. Odilia meldt dat er hier veel meer is.

Herrgottstein ,Selb, Hendelhammer. Steen langs hele stille doodlopende weg met drie grote / diepe cupmarks, nog nooit zo groot gezien. Margrete als representant van het Lichtwezen reageert alleen enigszins met gebaren. Tot slot een buiging met hand op het hart, en een traan van ontroering loopt over haar wang.

Müller- / Mühlstein / ,Grosser Kreuzstein, Selb, Schönwald.
Langs de weg vlakbij woonwijk, aan de rand van bos. Aan beide zijden is er een kruis aangebracht, over respect gesproken! Het contactwezen zegt dat zijn Lichtwezen er bijna niet meer is, ‘m wakker maken is zinloos en misschien ook onmogelijk. We vertellen ‘m van de nieuwe taak. Te laat, zou hij ook niet meer kunnen. We vertellen ‘m ook van de afscherming en ondersteuning die hij kan krijgen. Klinkt allemaal mooi, maar lijkt me toch heel moeilijk. Daar laten we ’t maar bij; en verder is het aan Odilia; horen we vanavond wel. (geen probleem! Het contactwezen is nogal verstoord door de christelijke inscripties maar dit houdt het Lichtwezen niet bezig).

Kleine Kreuz-/ Nebensteine + grenssteen, Schönwald.
Twee kleinere stenen staan op 600 m afstand van de vorige, langs een pad in het bos. Eén is origineel (de zwarte, denkt Margrete), de andere is een replica; het origineel ervan staat in een nabij museum, en bovendien oorspronkelijk aan de andere kant van het pad waar ook een grenssteen staat.
Wij krijgen er geen contact, de reiswezens ook niet: Ze willen niet, zijn bang ook weggehaald te worden. Ze? Er is er toch maar één? Nee, ze zitten allebei bij dezelfde steen! Wij doen er in elk geval de hartverbinding.

Quellenreuther Steinkreuz, Rehau.
Odilia meldt zich: Dezelfde deva als de vorige. Er is hier niets meer. Hoeft niet het gevolg te zijn van zo’n kleine verplaatsing (10 m), misschien doordat de weg er vlak langs loopt, ik weet het niet. Heel jammer. Nemen jullie je rust?

Het is 5 uur geweest, we rijden nog door naar de volgende, nog 45 minuten. We bereiken de plek wel, gaan er niet naartoe maar morgen is deze de eerste.
We gaan nu een slaapplek kiezen, lukt gemakkelijk, en dichtbij. In het avondgesprek met Odilia vertel ik haar dat de megaliet Zwölf Apostel vlakbij ligt, daar waar we even ingereden zijn maar besloten terug naar de weg te gaan om een slaapplek te vinden. Zij zou er zo even naar toe kunnen gaan. Even later melden de reiswezens: De plek heeft ze gevonden, maar wij kunnen er niet komen, wij waren er dus niet bij maar het is ons via via doorgegeven, dan weten jullie dat nu ook. Ik: Fijn, dank jullie wel, goed om te weten, gaan we nu rustig slapen, en jullie ook een goede nacht. Ja, dag!

uitzicht op de heuvel van de Zwölf Apostel

Zondag, licht bewolkt, soms even zonnig.

Zwölf Apostel steenrij (Beieren) Bad Steben, Langenbach.

Staat met klein bordje op de muur van een huis aangegeven, 300 m pad omhoog lopen. Met info bord en grappig Keltisch Wetterstein info (bij bio Bauernhof). In de ochtend dus onze eerste plek, inderdaad precies twaalf stenen op rij. Odilia heeft er dus al contact, wij hoeven er niets meer te doen.

Wat we echter wel doen is nogmaals Kleine Ferry opstellen. Grappig, Margrete heeft de stenen en borden al goed bekeken, maar als representant van Kleine Ferry (achteraf schatten we ‘m als 10 jarige) bekijkt hij de stenen aandachtig, telt ze, en bekijkt ook weer de borden, althans, voor zover hij ze kan lezen (beheerst het Duits nog niet). Bekijkt ook de struiken, sommige met rozebottels kent hij goed. Is zeer onder de indruk van de omgeving, en vindt het ook heel interessant om het lekkers voor de natuurwezens op de bank te smeren – legt er wel een takje naast opdat mensen het zien en er niet op gaan zitten.
Stoort zich in lichte mate aan de omslagdoek waarvan hij zich bewust wordt dat hij die nu draagt.
Vindt het heel leuk om even uit zijn eigen leven gehaald te worden – lag nog in bed, zondagochtend (bij ons ook, dagen en tijden verschillen soms sterk!), stemt er mee in om niet zo lang te blijven, heeft het allemaal wel gezien, maar wel zeer de moeite waard, en : tot de volgende keer!